«Ήταν όλοι τους παιδιά μου» από το θεάτρο Τζένη Καρέζη

Μέχρι το 1947, ο Άρθουρ Μίλερ είχε γράψει 6 θεατρικά έργα, εκ των οποίων μόνο το ένα είχε ανέβει στο Μπρόντγουέϊ κι αυτό για 4 μόνο παραστάσεις.
Το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» (All my sons, ο αγγλικός τίτλος) ανέβηκε στο Μπροντγουέϊ το 1947, σκηνοθετημένο απ’ τον Ηλία Καζάν και και εν μία νυκτί καθιέρωσε τον συγγραφέα του ως έναν απ’ τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Το έργο είχε τεράστια απήχηση σε κοινό και κριτικούς και κέρδισε δύο Tony Awards, καθώς και το New York Drama Critics’ Circle Award.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1948, ακολούθησε η ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Ιρβιν Ράις, με πρωταγωνιστές τους Έντουαρντ Ρόμπινσον και Μπαρτ Λάνκαστερ.
Το 1948 πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα από το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, με πρωταγωνιστή το Βασίλη Διαμαντόπουλο.
Ο ίδιος ο Μίλλερ έχει σχολιάσει γι’ αυτήν την πρώτη του επιτυχία στην αυτοβιογραφία του: «Καθυστερούσα το συγκεκριμένο έργο μέχρι που ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι η κάθε σελίδα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του όλου και ότι θα λειτουργούσε».
Με αφορμή μάλιστα την αυτοβιογραφία του, σε μια συνέντευξη που παραχώρησε το 1957, εξέφρασε την εξής άποψη για τη ζωή του: «Έχει περάσει από το μυαλό μου πόσο χρόνο έχω ξοδέψει στο θέατρο, μόνο και μόνο επειδή όταν γράφεις ένα βιβλίο το πακετάρεις και το στέλνεις. Στο θέατρο ξοδεύεις μήνες για να βρεις ηθοποιούς, μιας και είναι απασχολημένοι έτσι και αλλιώς με τις ταινίες, και μετά να κατακεραυνωθείς μέσα σε ένα μισάωρο, όπως έχει ήδη συμβεί σε μένα περισσότερες από μια φορές… Οφείλεις να πεις στον εαυτό σου: Γιατί να το κάνω; Είναι σχεδόν προσβλητικό». Όταν όμως ρωτήθηκε για το πώς θα ήθελε να τον θυμούνται, είπε: «Ελπίζω ως θεατρικό συγγραφέα. Αυτό θα ήταν το τέλειο».
Στο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» είναι σαφής η επιρροή του αμερικανού συγγραφέα απ’ τον Ίψεν. Δεν διατηρεί απλώς την ενότητα στον χώρο, τον χρόνο και τη δράση, αλλά δημιουργεί μια δραματική σύγκρουση σ’ ένα στενό οικογενειακό περιβάλλον, θέμα συνηθισμένο στη δραματουργία του νορβηγού συγγραφέα.
Η πρώτη σκηνή ξεκινά, παρουσιάζοντας μας τον Τζο Κέλλερ, ως έναν αξιαγάπητο πλούσιο Αμερικάνο επιχειρηματία, ο οποίος ζει με τη γυναίκα του και τον ένα του γιο, σε μία ειδυλλιακή ατμόσφαιρα οικογενειακής γαλήνης. Το μόνο σημείο που σκιάζει την οικογενειακή τους ευτυχία είναι η απώλεια του γιου τους Λάρρυ που ήταν πιλότος και σκοτώθηκε στον πόλεμο. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ κι έτσι πλην της μητέρας που ακομα τον θεωρεί ζωντανό, όλοι οι υπόλοιποι είναι πεπεισμένοι ότι εκείνος δεν ζει πια. Σταδικά αποκαλύπτεται ότι στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, είχαν προσάψει στον Τζο Κέλλερ την κατηγορία της προμήθευσης ελαττωματικών κεφαλών αεροπλάνων ση διάρκεια του πολέμου (σσ. Β’ παγκόσμιος πόλεμος), με αποτέλεσμα να στείλει ανυποψίαστους πιλότους στο θάνατο. Ο Κέλλερ αθωώθηκε από το δικαστήριο, ο συνεταίρος του όμως καταδικάστηκε και κλείστηκε στη φυλακή. Λίγα χρόνια αργότερα, στη χρονική στιγμή δηλαδή κατά την οποία αρχίζει το έργο, η οικογένεια Κέλλερ περιμένει να φιλοξενήσει στο σπίτι της, την Αν, την κόρη του συνεταίρου του Τζο Κέλλερ, η οποία υπήρξε κάποτε και αρραβωνιαστικιά του Λάρρυ. Η νέα και όμορφη Αν πολιορκείται απ’ τον Κρις, τον άλλο γιο της οικογένειας που ανέκαθεν ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά δεν μπορούσε να το εκδηλώσει λόγω του αδερφού του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο σπίτι των Κέλλερ, η Άν, όχι μόνο θα ανταποκριθεί στον έρωτα του νεαρού Κέλλερ και στην πρόταση γάμου που εκείνος της κάνει, αλλά παράλληλα θα αναβιώσει μνήμες από το παρελθόν στην οικογένεια, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθούν αλήθειες που θα μολύνουν αυτό το άσπιλο οικογενειακό περιβάλλον. Οι σχέσεις μεταξύ της οικογένειας διαταράσσονται. Οικογενειακά μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται – έστω και ετεροχρονισμένα – οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν, οι ένοχοι πρέπει να τιμωρηθούν και η εξέλιξη του έργου παίρνει διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας μέχρι την τελική «πτώση» και την αποκαθήλωση του «ιδανικού» πατέρα…
Η παράσταση σκηνοθετήθηκε νοικοκυρεμένα αλλά με νεύρο απ’ τον Γιάννη Ιορδανίδη που είχε κοντά του μια αρκετά ενδιαφέρουσα διανομή. Έχω ενστάσεις μόνο για το φινάλε. Πιστεύω ότι το έργο έπρεπε να τελειώσει με τη μητέρα στην προτελευταία σκηνή και νομίζω ότι έτσι γίνεται και στο πρωτότυπο.
Ο Κώστας Καζάκος παίζει για δεύτερη φορά στην καριέρα του Μίλλερ αν δεν κάνω λάθος. Τον θυμάμαι πριν από χρόνια στο «Θάνατο του Εμπορακου» κι έχω να παρατηρήσω ότι το ύφος του Μίλλερ του πάει. Ενσαρκώνει πολύ πειστικά τον πατριάρχη της οικογένειας και η σιγουριά και αλαζονεία του χαρακτήρα στην αρχή κορυφώνεται έντεχνα και οδηγεί στη λύτρωση και την τιμωρία της τελευταίας σκηνής. Ο Καζάκος έχει μανιερίστικα στοιχεία στο παίξιμο του, αλλά όπως έχω ξαναπεί, αν η μανιέρα ταιριάζει και δεν προδίδει τον ρόλο, εμένα τουλάχιστον δεν μ’ ενοχλεί.
Η Αφροδίτη Γρηγοριάδου, είναι μια δραματική μητρική φιγούρα που πατάει σε τεντωμένο σχοινί υποκριτικά, αλλά καταφέρνει να φτάσει με γενναιότητα ως το τέλος. Ανάμεσα στην αγωνία της να συγκαλύψει ένα τρομερό μυστικό για τη διαφύλαξη των ισορροπιών και της καλής έξωθεν μαρτυρίας, αλλά και βιώνοντας τον προσωπικό της πόνο για την τύχη του γιου της, είναι σπαρακτική με τη «μάσκα» του πόνου στο τέλος του έργου, αλλά και λίγο νωρίτερα, όταν με τα χέρια σχεδόν παίζει με το τσαλακωμένο χαρτί που είναι το γράμμα του γιου της στην Αν, λίγα χρόνια πριν και που γίνεται η αφορμή να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Ο Κωνσταντίνος Καζάκος ως Κρις Κέλλερ, έπαιξε νομίζω τον καλύτερο ως τώρα ρόλο του, με ωριμότητα κι ευαισθησία. Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, είναι ακόμα περισσότερο τηλεοπτική κι αυτό μεταφέρει στη σκηνή, όπως και κάποιοι απ’ τους δευτερεύοντες ρόλους: Γεράσιμος Μιχελής, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Τζούλη Σούμα, Βίβιαν Κοντομάρη. Εξαιρώ και ξεχωρίζω τον Ιωσήφ Μαρινάκη, που με την ολιγόλεπτη παροσυσία του ως Τζώρτζ έδωσε υποσχέσεις για καλή θεατρική συνέχεια
Την μετάφραση του έργου έκανε ο Αλέξανδρος Κοέν, τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Πάτσας, όπου εδώ θα ήθελα να σταθώ στο δέντρο που δεσπόζει στη σκηνή και καθαρά συμβολικά παριστάνει τον Λάρρυ και σηματοδοτεί την αλήθεια που θ’ ακολουθήσει και τη μουσική επιμελήθηκε ο Φ. Τσαλαχούρης.

Advertisements

11 Responses to “«Ήταν όλοι τους παιδιά μου» από το θεάτρο Τζένη Καρέζη”


  1. 1 padrazo Φεβρουαρίου 22, 2007 στο 1:36 πμ

    Ευχαριστούμε Αλεξία 🙂

  2. 3 imikrimarika Φεβρουαρίου 23, 2007 στο 10:58 πμ

    Γράψε και για τον θάνατο του Εμποράκου του Μίλερ.Ευχαριστώ.

  3. 4 padrazo Φεβρουαρίου 23, 2007 στο 1:08 μμ

    Μια πρόταση. Πρόσθεσε links που έχουν σχέση με το θέατρο.

  4. 5 krot Φεβρουαρίου 23, 2007 στο 5:12 μμ

    ζηλεύω. θέλω να το δω. σνιφ.

  5. 6 allmylife Φεβρουαρίου 23, 2007 στο 8:08 μμ

    σιγά σιγά Αλεπού !
    Την Κυριακή θα πάω στο πρώτο…
    🙂

  6. 7 roidis Φεβρουαρίου 23, 2007 στο 10:47 μμ

    συγχαρητήρια για το ιστολόγιό σας.

  7. 8 theatro Φεβρουαρίου 25, 2007 στο 4:10 μμ

    @imikrimarika
    Όλα θα γίνουν. Υπομονή 🙂
    @padrazo
    ναι, καλή ιδέα. Την έχω σκεφτεί κι εγώ και συγκεντρώνω τώρα διευθύνσεις.
    @Krot
    Σνιφ δις. Κι εγώ ζηλεύω αυτά που βλέπεις εκεί στην ξενιτιά!
    @allmylife
    Σε ποιο; Ελπίζω στις «Σκηνές από έναν γάμο» γιατί ο «Ερρίκος» κατέβηκε!
    @roidis
    Σας ευχαριστώ πολύ 🙂

  8. 9 Καρυ Απρίλιος 22, 2007 στο 8:05 μμ

    Ηταν πολυ καλη παρασταση!
    Φοβερη η κ.Γρηγοριαδου!

  9. 10 αλεπού Απρίλιος 23, 2007 στο 3:09 μμ

    @Κάρυ
    Συμφωνώ και μάλιστα πιστεύω ότι μπορούσε να αξιοποιηθεί κι άλλο απ’ τη σκηνοθεσία

  10. 11 Evelin Αύγουστος 12, 2007 στο 3:24 μμ

    Γεια σας!!
    Το συγκεκριμενοο εργο το εχω δει κι εγω κ εμεινα κατενθουσιασμενη..Αν και δεν μο αρεσε ο Καζακοσ, με αυτην του την ερμηνεια τον λατρεψα.. Και επειδη μετα απο αυτη ταν παρασταση (Ηταν η πρωτη μου) ξετρελαθηκα και με το Θέατρο, τωρα ψαχω να μαθω και αλλες παραστασεις που θα ανεβπν το χειμωνα για να δω..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,833 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: