«To Μαυροπούλι» στο Απλό θέατρο

Μια γυναίκα μπαίνει φουριόζα σ’ ένα δωμάτιο που μοιάζει με εργαστήριο ή αποθήκη. Παντού αποφάγια, κουτιά από τρόφιμα, λερωμένα χαρτιά, σκουπίδια, μπουκαλάκια. Οι κάδοι απορριμάτων ξέχειλοι.Ένας άντρας την ακολουθεί. Έντονη σκηνή. Διαπληκτίζονται. Τα πρώτα 15 λεπτά δεν καταλαβαίνω τίποτα. Ξαφνικά, το τοπίο ξεκαθαρίζει. Ο άντρας είχε αποπλανήσει τη γυναίκα, όταν αυτή ήταν δώδεκα χρονών! Εκείνη, 15 χρόνια μετά, βλέπει κάπου τη φωτογραφία του και τη λεζάντα από κάτω να τον αναφέρει με άλλο όνομα. Καταλαβαίνει ότι ο άντρας άλλαξε την ταυτότητα του και συνεχίζει τη ζωή του σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Έρχεται να τον βρει και να τον αντιμετωπίσει, ζητώντας του εξηγήσεις. Μέσα απ’ τον έντονο διάλογο τους, ξεδιπλώνεται η ιστορία τους απ’ την αρχή, τότε που για πρώτη φορά συναντήθηκαν στον κήπο του σπιτιού των γονιών της σ’ ένα μπάρμπεκιου πάρτι. Το δωδεκάχρονο κορίτσι ερωτεύεται τον άντρα και τον ακολουθεί παντού στη γειτονιά. Εκείνος, βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση εκείνη την εποχή. Αρχίζει να ανταποκρίνεται στο εφηβικό φλερτ της μικρής και να ερωτοτροπεί μαζί της στα απόμερα σημεία του δημοτικού πάρκου. Το ιδιόμορφο ζευγάρι αποφασίζει να «κλεφτεί» και να πάει σε άλλη πόλη. Λίγο πριν πάρουν το φέρι, σ’ ένα αδιάφορο μοτέλ διανυκτέρευσης μιας κοντινής πόλης, κάνουν έρωτα για πρώτη φορά με την απόλυτη συγκατάθεση της μικρής. Ο άντρας σαν να συνειδητοποιεί για πρώτη φορά τι ακριβώς συμβαίνει, προφασιζόμενος την αγορά τσιγάρων, πάει να πιει ένα ποτό και να σκεφτεί την σοβαρότητα της κατάστασης. Η μικρή ξυπνάει, δεν τον βλέπει, αρχίζει να περιπλανιέται στην άγνωστη πόλη, πιστεύει ότι αυτός την εγκατέλειψε και τελικά την περιμαζεύει ένα ζευγάρι, ειδοποιείται η αστυνομία κι επιστρέφει σπίτι της. Ο άντρας εκτίει την ποινή του για αποπλάνηση ανηλίκου. Η γυναίκα κουβαλάει σαν στίγμα αυτό που της συνέβη. Οι γονείς της και ειδικά η μητέρα της, δεν σταματούν να της το θυμίζουν και να της καταλογίζουν ευθύνες.«Εγώ εξέτισα τη ποινή, εξέτισα τη δικιά σου ποινή, για δεκαπέντε χρόνια», του πετάει εκείνη οργισμένη και συνεχίζει να του διηγείται πώς εξελίχθηκε η ζωή της από κείνη τη στιγμή και μετά. Μεγαλώνει, ανεξαρτητοποιείται οικονομικά και αρχίζει μια τεράστια συλλογή εραστών. «Πόσους είχες»; τη ρωτάει ο άντρας, δείχνοντας ότι ακόμα τη διεκδικεί μ’ έναν παράλογο τρόπο. «Δεν ξέρω, 80-85…» απαντάει εκείνη ευθέως, ενώ συμπληρώνει ότι το πρόβλημα της όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε κυρίως η αίσθηση εγκατάλειψης που βίωσε από κείνον και καθόλου η αποπλάνηση αυτή καθαυτή, αφού αυτή έγινε μια ετικέτα που της τη φόρεσε ο οικογενειακός κι ο κοινωνικός περίγυρος. Κυλιούνται στο πάτωμα και αρχίζουν να φιλιούνται, δίπλα στους σωρούς με τα σκουπίδια- τα σκουπίδια της ζωής τους ίσως; – Δεν μπορούν να προχωρήσουν. Είναι αδύνατο να βρεθούν ξανά ερωτικά, η σκιά του παρελθόντος τους βαραίνει. Ένα μικρό κορίτσι μπαίνει στο δωμάτιο φουριόζο. Ευτυχώς δεν τους πιάνει στα πράσα. Προλαβαίνουν να σηκωθούν και να στρώσουν υποτυπωδώς τα ρούχα τους. Είναι η κόρη της νέας συντρόφου του άντρα. Ήρθανε με τη μητέρα της να τον πάρουνε απ’ τη δουλειά. Η εικόνα της μικρής που με χάρη κρεμιέται απ’ το λαιμό και τα χείλη του, είναι ένα πολύ εύστοχο σύμβολο του συγγραφέα τόσο σε νοηματικό επίπεδο όσο και σαν δύναμη εικόνας.

Το θέμα του έργου βρίσκω ότι έχει ενδιαφέρον. Παρουσιάζει μάλιστα κι ένα στοιχείο επικαιρότητας. Δεν πάει πολύς καιρός που τη διεθνή ειδησεογραφική κοινότητα συντάραξε η ιστορία της κοπέλας στη Βιέννη που είχε απαχθεί για πολλά χρόνια και δραπέτευσε. Με αφορμή αυτήν την είδηση έμαθα τότε για πρώτη φορά για το σύνδρομο της Στοκχόλμης, για τον δεσμό που αναπτύσσεται δηλαδή ανάμεσα σε θύμα και θύτη. Το έργο δεν έχει να κάνει βέβαια με υπόθεση απαγωγής, αλλά αναλογικά υπάρχουν ομοιότητες. Ο ξένος τύπος έχει χαρακτηρίσει τον Σκωτσέζο συγγραφέα Ντέιβιντ Χάροουερ ως εκπρόσωπο της «επιθετικής αρμάδας» της σύγχρονης αγγλικής συγγραφής,Το «Μαυροπούλι» είναι το πρώτο δικό του έργο που είδα κι έτσι δεν έχω άποψη για το σύνολο του μέχρι τώρα έργου του. Στο συγκεκριμένο όμως, παρατήρησα μια ανισότητα σε επίπεδο γραφής. Οι μονόλογοι είναι μεγάλοι και κουραστικοί. Επιπλέον, παρόλο που θεματολογικά έχει ενδιαφέρον, στην δραματική του εξέλιξη χάνεται ο βασικός άξονας του θέματος κι αυτό ίσως οφείλεται στο ότι ο συγγραφέας δεν έχει αποφασίσει με ποιο απ’ τα δύο πρόσωπα είναι. Νομίζω ότι αν είχε δικαιώσει τον έναν απ’ τους δυο στη συνείδηση του, για όποιον λόγο, το κείμενο θα κυλούσε αβίαστα και με άλλη τροπή.

Δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι η Μαρία Καλλιμάνη απέδωσε εξαιρετικά στον ρόλο της. Ο Ρέη/ Πήτερ του Καταλειφού είχε τη γνώριμη σφραγίδα του καλού ηθοποιού καθώς και την πολυετή σκηνική του εμπειρία.Η Βίκυ Γεωργιάδου σκηνοθέτησε μ’ έναν νευρώδη και άμεσο τρόπο το έργο και πέτυχε να κρατήσει το ενδιαφέρον των θεατών σε εγρήγορση. Μαθαίνω ότι η πρώτη παράσταση πραγματοποιήθηκε πέρυσι στο Albery Theatre σε σκηνοθεσία Peter Stein. Θα μ’ ενδιέφερε πολύ να δω τη ματιά του γνωστού αυτού σκηνοθέτη πάνω στο συγκεκριμένο κείμενο.

Το «Μαυροπούλι» ολοκλήρωσε τις «πτήσεις» του στη Νέα Σκηνή του Απλού Θεάτρου, στις 31 Μαρτίου. Τους ρόλους του έργου ερμήνευσαν οι: Δημήτρης Καταλειφός, Μαρία Καλλιμάνη, Φαίδρα Χατζηκωνσταντή.

Advertisements

1 Response to “«To Μαυροπούλι» στο Απλό θέατρο”


  1. 1 Myparents Οκτώβριος 1, 2014 στο 12:09 μμ

    Καταπληκτικό άρθρο.Keep the ggood work


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,279 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: