Θεατρο σύλησις

Προβληματίστηκα για το τι θα έπρεπε κι αν θα έπρεπε να γράψω κάτι γι’ αυτό που είδα το Σάββατο. Είναι στη φύση μου να ψάχνω για προτερήματα ακόμα κι εκεί που φαινομενικά μόνο ελαττώματα διακρίνω. Επιπλέον, θεωρώ ότι δεν πρέπει να απογοητεύει κανείς αυτούς που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα στο θέατρο και αναφέρομαι εδώ αποκελιστικά στους ηθοποιούς.

Ρεαλιστικά μιλώντας όμως, η περίπτωση του Σαββάτου δεν με άφησε να διακρίνω κανένα προτέρημα όσο κι αν έψαξα.

Το θεατρικό έργο ως ανάγνωσμα και ως παράσταση εμπεριέχει την έκθεση του και ως εκ τούτου υπόκειται αυτόματα σε κριτική.

Αυτό που είδα το Σάββατο το βράδυ ξεπερνά κατά πολύ αυτό που έχω στο μυαλό μου για το τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ένα θεατρικό έργο, με αρχή, μέση και τέλος.

Στο παγκόσμιο θέατρο έχουν γραφτεί τα πάντα, πρόζα, κωμωδία, δράμα, ψυχολογικό δράμα, παράλογο, επιθεώρηση, σκετς, φάρσα, μουλβάρ κόκ. Επίσης, έχουν παρουσιαστεί τα πάντα σε ρεαλιστικό, νατουραλιστικό, σουρεαλιστικό, γκροτέσκο κόκ, ανάλογα με τις επιταγές των εποχών και τα αντίστοιχα ρεύματα.

Η παράσταση που παρακολούθησα το Σάββατο δεν είχε προηγούμενο.

Το ίδιο το έργο δεν είχε καμία δομή και καμία συνοχή.

Τα πρώτα 10 λεπτά που βγήκε σύσωμος ο θίασος στη σκηνή, τα πέρασε αρχικά με μια ακατάληπτη χορογραφία, στη συνέχεια με 2 – 3 τραγουδάκια που θα μπορούσαν άνετα  να έχουν θέση στη Eurovision, όχι όμως και στο θεατρικό σανίδι. Αρκεί να σας πω ότι ο στίχος στο πρώτο απ’ αυτά που είναι και το βασικό τραγούδι- κατατεθέν της παράστασης, αφού έτσι κι έκλεισε, μας επεφύλασσε την έκπληξη του διπλού στίχου, δηλαδή ακούγαμε ένα στίχο στα ελληνικά κι ακολουθούσε κι ο επόμενος μεταφρασμένος στα αγγλικά. ..

 

Η επόμενη παγκόσμια πρωτοτυπία ήταν η εμφάνιση του συγγραφέα επί σκηνής να «προλογίσει» το έργο του και να μας ενημερώσει ότι επιθυμία του ήταν να ονομάζεται η ομάδα Σπέρμα- σπέρμα κατ’ αναλογίαν ονομασίας γνωστής τα τελευταία χρόνια μουσικής ομάδας.

Αυτά δεν γίνονται ούτε σε ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες και μάλιστα κανείς δεν τελειώνει τον λόγο του με το σεμνοφανές «1 ωρα και 20 λεπτά θα κρατήσει η παράσταση» σαν να λέει ε, τόσο θ’ αναγκαστείτε να μας υποστείτε.

Ευτυχώς που μας ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να γράψει άλλο θεατρικό έργο…

Επίσης, είναι ανεπίτρεπτο να εκβιάζεται το χειροκρότημα του κοινού για κάθε έναν συνετελεστή ξεχωριστά κατ’ απαίτηση του συγγραφέα, διαδικασία εκτός των άλλων και κουραστική, αφού η παράσταση δεν είχε αρχίσει ακόμα και μέσα στην αίθουσα επικρατούσε αφόρητη ζέστη.

Ποιανού ιδέα ήταν η παράσταση – αναλόγιο διότι αδυνατώ ν’ αντιληφθώ τη σκοπιμότητα αφού ο σκηνοθέτης στα ατού του αυτοπροσδιορίζεται ως ευφάνταστος…

Μήπως οι ηθοποιοί δεν είχαν χρόνο να μάθουν τα λόγια τους;

Και εν πάση περιπτώση, προτιμήσανε το αναλόγιο για χ, ψ λόγους. Τουλάχιστον, ας έκαναν μια προσπάθεια να εκφέρουν τα λόγια τους σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν άκαμπτοι πρωταγωνιστές σαπουνόπερας.

Δεν θέλω να κατηγορήσω τους ηθοποιούς. Οφείλω να πω ότι οι προθέσεις όσων ασχολούνται με το θέατρο σε ομάδα είναι αγαθές, έστω κι αν ο σκοπός αγιάζει και τα μέσα τις περισσότερες φορές.

Την μεγαλύτερη ευθύνη φέρει σαφώς το κείμενο που κλήθηκαν να υποστηρίξουν.

 

Το ότι ο φέρων πια και την ιδιότητα του θεατρικού συγγραφέα και μέχρι τώρα γνωστός ως μουσικοσυνθέτης Σάκης Τσιλίκης, έχει γράψει μουσική για θέατρο τα τελευταία 30 χρόνια κι έχει παρακολουθήσει πλήθος παραστάσεων ( 2 την εβδομάδα αναφέρει στο βιογραφικό του), δεν σημαίνει ότι μπορεί να γράψει και θεατρικό έργο.

Δεν γνωρίζω τη μουσική του δουλειά στο σύνολο της στον χώρο του θεάτρου και εν πάση περιπτώση τιμώ τα 30 χρόνια του σ’ έναν δύσκολο και ανταγωνιστικό χώρο. Απλώς δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ πώς ένα τέτοιο έργο βγήκε στο σανίδι. Δεν συμβουλεύτηκε κανέναν πριν; Κι αν ναι, υπάρχει άνθρωπος σοβαρά κι επαγγελματικά ασχολούμενος με το θέατρο που να του έδωσε το πράσινο φως;

Ποιος του είπε ότι με αφορμή μια ατάκα, ο συνομιλητής απαντάει με 2 σελίδες κείμενο που η πρώτη μόνο σειρά είναι η απάντηση στην ατάκα και τα επόμενα φλυαρία ηθικοδιδακτικού περιεχομένου;

Το θέατρο δεν  γράφεται με εξυπνακίστικες ατάκες, ούτε μέσα απ’ το κείμενο βρίσκουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τα σεξουαλικά απωθημένα μας ή για τις κινηματογραφικές στιγμές που μας σημάδεψαν. Οι δήθεν απελευθερωμένες – σεξουαλικού περιεχομένου εκφράσεις – στέκονται όταν μπορούν με κάποιον τρόπο να υποστηριχθούν κι εδώ μόνο ως χυδαίες ακούστηκαν.

Το θέατρο χρειάζεται μια ιστορία η οποία μπορεί να είναι και εξαιρετικά απλή και χιλιοειπωμένη- τα πάντα άλλωστε έχουν ειπωθεί κι από κει και πέρα αναλαμβάνει ο συγγραφέας να την θέσει ενώπιον του κοινού του με την απαιτούμενη μαεστρία, την ίντριγκα, την κορύφωση και τη λύση.

Εδώ, η υποτιθέμενη λύση μας ανακοινώθηκε στο μέσον περίπου της παράστασης και η συνέχεια μας εξέπληξε αφού ήταν εντελώς παράταιρη με ό, τι προηγήθηκε. Εξηγούμαι: ο θίασος εμφανίζεται και πάλι στη σκηνή, μια κοπέλα υποδύεται μια αφηρημένη έννοια και δεν χρησιμοποιεί το αναλόγιο, οι υπόλοιποι παρεμβαίνουν στα λεγόμενα της εκ περιτροπής, ενώ άλλη μια ηθοποιός κινείται αμήχανα κατά μήκος της σκηνής, προφανώς υποδυόμενη ότι σκηνοθετεί.

Στο θέατρο ο συγγραφέας, οφείλει να μην ακκίζεται μ’ αυτά που γράφει. Σημασία έχει τα λόγια να υπηρετούν τον σκοπό κι όχι να υπάρχουν επειδή αρέσουν σ’ αυτόν που τα γράφει.

 

Στα υπόλοιπα διοργανωτικά, θα ήθελα να τονίσω ότι αν και πήρα χαρτάκι απ’ το ταμείο με αναγραφόμενη τη θέση μου, η ταξιθέτρια ενημέρωσε εμένα και καμιά δεκαριά άλλους ότι κακώς μας άφησαν να μπούμε κι ότι δεν υπήρχαν κενές θέσεις.

Μα καλά, το ταμείο δεν είχε υπόψιν του τη χωρητικότητα του θεάτρου; Εντελώς συμπτωματικά τελικά κάθησα κάπου…

Δεν υπήρχε κανένα πρόγραμμα ή ενημερωτικό φυλλάδιο για τη διανομή και το μόνο πράγμα προς πώληση ήταν το έργο σε βιβλιαράκι.

Τέλος, θλίβομαι ιδιαιτέρως που όλο αυτό που βίωσα και περιέγραψα, έλαβε χώρα

στο ιστορικό υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.

Για την ιστορία του πράγματος, να αναφέρω ότι ηλεκτρονική πρόσκληση για την παράσταση με τίτλο «Το ουρλιαχτό του έρωτα», έλαβα ηλεκτρονικά σ’ αυτό εδώ το μπλογκ κι ανταποκρίθηκα αμέσως καλή τη πίστη…

Απ’ το δελτίο τύπου που βρήκα μόνο ηλεκτρονικά:

Η πρεμιέρα του έργου θα δωθεί το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου στις 9 μ.μ, στο Θέατρο Τέχνης-Κάρολος Κουν-Υπόγειο με τη μορφή αναλογίου.Η παράσταση είναι μια φιλοσοφικομουσική ιδέα,αν και αδόκιμος ο όρος,που φιλοδοξεί να ταρακουνήσει λίγο τα νερά στο σημερινό «γίγνεσθαι».Ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Λοιζίδης, καινοτόμος και πρωτοποριακός, συνεχίζει την εξαίρετη του πορεία στο θέατρο και καλεί θεατές που αρνούνται το τετριμμένο και αναζητούν κάτι άλλο, κάτι ξεχωριστό…Σίγουρα η παράσταση αυτή αναζητά τους θεατές της και όχι οι θεατές την παράσταση. Το έργο θ’αναγνώσει 15μελής θεατρική ομάδα την οποία αποτελούν οι ηθοποιοί:Τάσος Ράπτης,Δανάη Παπουτσή,Ευδοξία Παπαχρήστου,Κορίνα Χρυσάιδου,Γιώργος Χαρατζάς,Χρυσάνθη Γεωργαντίδου,Νίκος Αξιώτης κ.α.

Συντελεστές

Βοηθοί σκηνοθέτη: Έυη Ρούτη,Χρυσάνθη Γεωργαντίδου

Μουσική: Σάκης Τσιλίκης

Σκηνικά-κοστούμια: Έυη Ανδρέου

Οργάνωση Παραγωγής: Χρυσάνθη Γεωργαντίδου

Δημόσιες Σχέσεις: Κατερίνα Αργυρίου

Advertisements

0 Responses to “Θεατρο σύλησις”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: