ΜΕΤΖΙΚΩΦ: ο θαυμαστός κόσμος της σκηνής

Το θέατρο είναι μεγάλη Τέχνη, γιατί  τα επίπεδα συνομιλίας με τον αποδέκτη είναι πολλαπλά. Το θέατρο είναι μητέρα των τεχνών γιατί μαζεύει και περιβάλλει με τη θαλπωρή και την τρυφεράδα της μάνας, όλες τις τέχνες.  Όταν ανοίγει η αυλαία, το θέατρο ως λογοτεχνικό προϊόν, μεταβάλλεται σε πράξη με τη συνδρομή της κίνησης- της θεατρικής όμως κίνησης που συχνά απαιτείται να είναι και χορογραφία, της μουσικής που δεν λειτουργεί ερήμην της θεατρικής πράξης, της ζωγραφικής που αποτυπώνεται σε κοστούμια και σκηνικά. 

Το θεατρικό κοστούμι είναι ο καθρέφτης της εσωτερικότητας του κάθε ρόλου. Σε μια ιδανική αποτύπωση και σε ειρηνική συνύπαρξη με τον σκηνικό χώρο, είναι τα πρώτα μέσα που υποβάλλουν τον θεατή στον μαγικό κόσμο της ψευδαίσθησης. Το θεατρικό ρούχο δεν είναι ρούχο υψηλής ραπτικής ή ρούχο που θα το βρει κανείς στις κρεμάστρες ενός καταστήματος.  Είναι ρούχο οργανικό.  Έχει ψυχή, έχει υπόσταση, μπορεί κάποτε να κλέψει την παράσταση, πρέπει να λειτουργεί βοηθητικά προς τον ηθοποιό που το ενδύεται. Να το φοράει και να σταματάει εκεί ο χρόνος της ζωής. Ν’ ανοίγουν τα φώτα και το μεγάλο ρολόι να δουλεύει μόνο σε θεατρικό χρόνο. 

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις στάθηκε το λεύκωμα που συγκέντρωσε τη δουλειά του εξαιρετικού Γιάννη Μετζικώφ, ακάματου τεχνίτη της σκηνής και υψηλού επιπέδου καλλιτέχνη της θεατρικής μαγείας.

Ξεφυλλίζοντας το συγκινήθηκα με το είδος της συγκίνησης που προσφέρει η επαφή με την Τέχνη. Θυμήθηκα παραστάσεις  απ’ το 1990 ως το 2006 τις οποίες έχω δει και στις οποίες είχα θαυμάσει τότε τον καλλιτέχνη. Χάρηκα που μπόρεσα τώρα να έχω μια περισσότερο ολοκληρωμένη εικόνα της θεατρικής του πορείας.

Ευχαριστώ την Ελένη, χάρη στην οποία «βυθίστηκα» σ’ αυτήν τη μαγεία. 

Το ρούχο είναι ένα μισάνοιχτο παράθυρο απ’ όπου επιτρέπουμε στους άλλους να μας κοιτάξουν πιο προσεκτικά. Ένα ρούχο αποκρύπτει και αποκαλύπτει.[…]Ένα θεατρικό κοστούμι αποτελεί ένα γεφύρωμα ανάμεσα σε πολλούς κόσμους: εκέινον της μυθοπλασίας του συγγραφέα κι εκείνον της πραγματικότητας του ενδυματολόγου.
¨Μια ποιητική του ενδύματος¨- Γ. Πεφάνης

Ο Μετζικώφ δεν δια-κοσμεί αλλά κοσμεί. «Κόσμος» στην αρχαία γλώσσα σημαίνει στολίδι. Και το στολίδι αυτό – όπως και τον έμβιο κόσμο μας- τα φέρει  ο Μετζικώφ αξεδιάλυτα μέσα στο κεφάλι του.Έτσι ο ανθρώπινος χους ενδύεται την ένδοξη χρώση.
¨Ο κόσμος είναι έγχρωμος»- Γ. Βαρβέρης

Κάθε σκηνή με κοστούμια του Μετζικώφ παρουσιάζεται όπως ένας εικαστικός πίνακας με ακυρωμένη όμως κάθε στατικότητα.
«Μέσα από τ ον καλειδοσκοπικό μετατροπέα του Γιάννη Μετζικώφ»- Αθηνά Σχινά

Ο Γιάννης Μετζικώφ δεν είναι άνθρωπος, είναι ένα στοιχειό που ξέπεσε στον κόσμο μας από κάποιον κομήτη[…] Κι έτσι εδώ, ζωγραφίζοντας, χτίζοντας φανατστικά τοπία, μυθικά δωμάτια και ράβοντας υπέροχα κοστούμια  με χρώματα και ποιότητες υφασμάτων των ουράνιων λειμώνων, ρέων και θαλασσών, μας μυεί στη Γλώσσα της Τέχνης των Αστεριών. «Ο Πενταστερινός»- Κ. Γεωργουσόπουλος

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από κείμενα που εμπεριέχονται στο εξαιρετικό λεύκωμα «ΜΕΤΖΙΚΩΦ» απ’ τις εκδόσεις Φιλιππότη και με τη χορηγία του ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης. 

 

Advertisements

7 Responses to “ΜΕΤΖΙΚΩΦ: ο θαυμαστός κόσμος της σκηνής”


  1. 1 renata Οκτώβριος 21, 2007 στο 4:20 μμ

    Καλησπέρα! 🙂
    Πρέπει να ΄ναι πολύ ωραίο!

  2. 2 ελένη Οκτώβριος 22, 2007 στο 2:56 μμ

    πότε πρόλαβες;;;;;;;;;

    πολύ καμαρώνω που σου άρεσε !!!

    και είναι εξαιρετικό το ποστ σου.

    «Το θέατρο είναι μεγάλη Τέχνη, γιατί τα επίπεδα συνομιλίας με τον αποδέκτη είναι πολλαπλά. »

    απόλυτο δίκηο – ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι..

  3. 3 αλεπού Οκτώβριος 22, 2007 στο 3:47 μμ

    @renata
    Πράγματι είναι 🙂
    @ελένη μου
    δεν το άφησα από δίπλα μου όλη την Κυριακή. Μαγεύτηκα. Στο λέω ειλικρινά. Ευχαριστώ χίλιες φορές 🙂

  4. 4 leila Οκτώβριος 24, 2007 στο 2:10 μμ

    ωραιο ποστακι..
    και ωραιο βλογακι.. θα το προσθεσω στο blogroll μου να περνω συχνα απο δω..

  5. 5 alepou Οκτώβριος 24, 2007 στο 9:01 μμ

    @leila
    Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Θα σου ανταποδώσω την επίσκεψη 🙂

  6. 6 leila Νοέμβριος 2, 2007 στο 11:51 πμ

    δεν αφησα το παραπάνω σχόλιο για να ανταποδίσεις την επίσκεψη, δεν είναι αυτό το ζητούμενό μου.. απλά επειδή μέσα στα ενδιαφέροντά μου είναι το θέατρο και βρήκα σε αυτο το βλογγάκι ενδιαφέρουσες απόψεις..
    Διαβάζω σιγα-σιγά τα ποστ που εχεις κατα καιρους δημοσιευσει και ομολογώ οτι μου αρέσει η αναλυσή σου.. that’s all..

  7. 7 αλεπού Νοέμβριος 2, 2007 στο 12:31 μμ

    @leila
    συγνώμη, αν το πήρες έτσι, αλλά καθόλου δεν εννοούσα αυτό. Απλώς, μάλλον λάθος το εξέφρασα. Βλέπεις, σ’ έχω επισκεφτεί κι εγώ – αν και δεν έχω αφήσει σχόλια- και με τράβηξε για να σου πω την αλήθεια κάτι σχετικό με τα αραβικά.
    Θα έρθω όμως να τα πούμε στα δικά σου λημέρια. 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: