Το Αίμα που μαράθηκε. Ένα σκοτεινό παραμύθι με αφορμή το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου Η Κερένια Κούκλα.

Το αίμα που μαράθηκεΔηλώνω εξ’ αρχής ότι πολύ θα ήθελα να είχα προλάβει να παρακολουθήσω την παράσταση «Το αίμα που μαράθηκε», απ’ την ομάδα «Όχι Παίζουμε» στην Καλλιδρομίου 68 στα Εξάρχεια. Η πρεμιέρα δόθηκε στις 7 Ιουλίου 2007 και οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν τον περασμένο μήνα-αν δεν κάνω λάθος-. Λυπάμαι πολύ που δεν την πήρα εγκαίρως είδηση αυτήν την παράσταση. Ευτυχώς, έπεσε στα χέρια μου το φροντισμένο πρόγραμμα στο οποίο εμπεριέχεται και το κείμενο και στάθηκε αυτό πολύτιμος αρωγός να ξαναθυμηθώ την «Κερένια Κούκλα» και να αποπειραθώ έστω κι έτσι μια προσέγγιση.

Η παράσταση παρουσιάστηκε σ’ ένα λευκό σπίτι στον Στρέφη, μέσα στον βράχο επιχειρώντας τον συμβολισμό ανθρώπων και φαντασμάτων που ζουν μαζί μακριά από τον ήλιο και τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών και που και που θυμούνται πως κάποτε δεν έζησαν κρυμμένοι.

«Το Αίμα Που Μαράθηκε» είναι η «απλή και λυπητερή ιστορία» της βόλτας δυο κοριτσιών κι ενός αγοριού στον νυχτερινό κήπο μιας ζωής χωρίς άρωμα και χωρίς δόξα. Ακολουθώντας τα βήματα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, από τον έναν αιώνα στον επόμενο, από τη μια Αθήνα στην άλλη, προσπάθησα να μεταγράψω με όρους σκηνικούς κάτι απ’ την αγωνία του ανθρώπου που περνώντας απ’ τον κόσμο, όλο απλώνει το χέρι του στις τριανταφυλλιές κι όλο απομακρύνεται, διωγμένος απ’ τα σύρματα του φράχτη. Δεκαεννιά σκηνές για το μάταιο μιας αγάπης. Κι ένα τραγούδι σαν πνιγμένο φιλί», καταθέτει ο συγγραφέας Άκης Δήμου.

Ο τίτλος υποδηλώνει τη θλιβερή έκβαση της ιστορίας των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος, ενώ ο υπότιτλος καθρεφτίζει την πρόθεση του συγγραφέα να χρησιμοποιήσει ως αφορμή την παλιά αυτή ιστορία για να συνθέσει το δικό του σκοτεινό παραμύθι.

Ο Άκης Δήμου χρησιμοποιεί 4 ηθοποιούς, τη Βιργινία, τον Νίκο, τη Λιόλια που τους τοποθετεί σ’ έναν απροσδιόριστο και ονειρικό χωροχρόνο κι επινοεί και την παρουσία της Τρίτης Γυναίκας, η οποία προσδιορίζει το πλαίσιο του δραματικού μύθου στο οποίο ο συγγραφέας εντάσσει την ιστορία, αλλά συγχρόνως παίζει και τον ρόλο του συντονιστή- σκηνοθέτη ανάμεσα στα τρία βασικά πρόσωπα. Η Τρίτη Γυναίκα προτρέπει τη Λιόλα ν’ αφηγηθεί την ιστορία της και κάποτε λειτουργεί και ως το alter ego της. Η Τρίτη Γυναίκα θα μπορούσε να είναι ο Χορός σε μια τραγωδία, η φωνή αυτών που παρατηρούν, οι γειτόνισσες που γέμισαν με αδιακρισία και χολή τη ζωή της Βιργινίας, της Λιόλιας και του Νίκου.

Η σκηνική αφήγηση έχει ύστερο χρόνο εκκίνησης απ’ αυτόν στον οποίο τελειώνει την «Κερένια Κούκλα» ο Χρηστομάνος. Η Λιόλια έχει απομείνει μόνη μετά την τραγική έκβαση των γεγονότων σε εξωτερικό χώρο που δεν διασαφηνίζεται.

Ο Δήμου ακολουθεί την παράδοση του Χρηστομάνου και χρησιμοποιεί σύμβολα με τα στοιχεία της φύσης, όπως το φεγγάρι και τον ήλιο που ταυτίζονται με τη Βιργινία και τη Λιόλια αντίστοιχα.

 

Ο ποιητικός λόγος του Δήμου εμπλουτίζεται κι από αποσπάσματα άλλων ποιητών που άλλοτε παρεμβάλλονται για να σχολιάσουν τα γεγονότα και άλλοτε για να υποκαταστήσουν την αφήγηση. Επιλεκτικά αναφέρω:

Είχαμε καθίσει/στην κορφή ψηλά/ κι άστρα ήταν ψηλά./Άστρα ήταν πολλά/ άστρα κι έχουν σβήσει./ Είχαμε καθίσει/στην ακρογιαλιά,/και ήταν σιγαλιά/και ήτανε πουλιά,/κι έχουν φτερουγίσει. Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Σαν κομπολόι από θανάτους είν’ η ζωή μου- δίχως κι εγώ να ξέρω πώς και τι…

Νίκος Χάγερ – Μπουφίδης

Του τοίχου το ρολόι σημαίνει απ’ το σκοτάδι.

Τέλλος Άγρας

Δεν θέλω τίποτε άλλο απόψε, τίποτε άλλο.

Μόνο ν’ ακούω θέλω το θρόϊσμα που σέρνεις,

Την πνοή σου μέσ’ απ’ τα δέντρα, καλοκαίρι,

Που αύριο θα φύγεις, που έχεις κιόλας φύγει.

Κλέων Παράσχος,

Να φύγουν όλοι! Ακάλεστοι κι ας ήρθανε με δώρα…

Μαρία Πολυδούρη

Και σαν χλωμή κι αδύνατη γυναίκα οπού πεθαίνει

Οπού τρεκλίζει βγαίνοντας από την κάμαρά της.

Και τυλιγμένη τη λεπτή κι αέρινη της γάζα

Πάει όπου θέλει τ’ άρρωστο το παραλήρημά της

Το ίδιο απ’ την ανατολή μακρυά τη βουρκωμένη

Αργά η σελήνη σαν λευκή κι άμορφή εβγήκε

μάζα.

Shelley

 

Είπα ήδη απ’ την αρχή ότι δεν είδα την  παράσταση, οπότε εκ των πραγμάτων αδυνατώ να κάνω κριτική. Μπορώ όμως  να πω τη  γνώμη μου για το  κείμενο.  Ο Δήμου  αρέσκεται στις διασκευές  γνωστών  έργων . Είχε προηγηθεί το » Η Μαργαρίτα Γκοτιέ ταξιδεύει απόψε» που έκανε το 2005 εμπνευσμένος απ’ την «Κυρία με τις Καμέλιες». Επιπλέον, ο Δήμου έχει μια εμμονή με τις ηρωίδες που είναι σαφώς περισσότερες στο έργο του απ’ τους ήρωες.

Έχοντας λοιπόν αυτά τα δυο στοιχεία κατά νου, αισθάνθηκα διαβάζοντας το, ότι ο Δήμου με το «Αίμα που μαράθηκε» θέλησε να αποκαταστήσει τη Λιόλια.  Σαν να καταλάβαινε ο ίδιος ότι η καημένη η Λιόλια δεν έφταιγε για ό, τι έγινε και ήταν πολύ μικρή για να αντιληφθεί την ύβρη που διέπραξε άθελα της. Στην «Κερένια Κούκλα», ο Χρηστομάνος βάζει τις γυναίκες της γειτονιάς να κακολογούν το κορίτσι για μια ακόμα φορά. Ο Δήμου είμαι σίγουρη ότι ήθελε να της δώσει την ευκαιρία να πει κι εκείνη την ιστορία της, έστω και τόσα χρόνια μετά. Η Λιόλια ζητά να αθωωθεί χωρίς μάλιστα να έχει το μονοπώλιο της σκηνικής εμφάνισης. Ο συγγραφέας εμφανίζει και τη Βιργινία και τον Νίκο. Ανασυνθέτει τα γεγονότα απ’ το σημείο που σταμάτησαν. Οι άμεσα εμπλεκόμενοι τα σχολιάζουν από χρονική και ίσως κάποτε κι από συναισθηματική απόσταση. Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ιδέα όλου αυτού του «ξαναζωντανέματος» και ο ποιητικός λόγος, νομίζω ότι απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο την ατμόσφαιρα που είχε φτιάξει ο Χρηστομάνος 100 χρόνια πριν στην παλιά Αθήνα.

Και δυο λόγια για τον συγγραφέα, αφού με δυο λόγια παραθέτει ο ίδιος το βιογραφικό του: Ο Άκης Δήμου γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο το 1995 με το μονόλογο «…και Ιουλιέττα». Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά και έχουν παρουσιαστεί στο αγγλικό και ισπανικό κοινό. Ζει στη Θεσσαλονίκη.

Το Αίμα που Μαράθηκε.

Συγγραφέας: Ακης Δήμου
Σκηνοθέτης: Γιώργος Σαχίνης
Ηθοποιοί: Τζίνα Θλιβέρη, Αγγελική Λεμονή, Γεωργία Τσαγκαράκη και Γιωργής Τσαμπουράκης
Κίνηση: Ειρήνη Αλεξίου
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Άρης Ασπρούλης, Μαίρη Λογοθέτη

 

Advertisements

5 Responses to “Το Αίμα που μαράθηκε. Ένα σκοτεινό παραμύθι με αφορμή το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου Η Κερένια Κούκλα.”


  1. 1 leila Νοέμβριος 14, 2007 στο 3:21 μμ

    κριμα που δεν ειδες την παρασταση..
    εμενα μου αρεσε, αν και τρομαξα σε αρκετες στιγμες.. αλλα αυτο σημαινει οτι το εργο με αγγιξε και το καταλαβα, ετσι δεν ειναι; (να το πω απλα)
    και οι ηθοποιοί της ομαδας ηταν καλοί και η σκηνοθεσια ηταν προσεγμενη.. σαν θεμα ισως καποιους να τους κουραζε αλλα το ολο στησιμο, απο την ωρα που εμπαινες στο χωρο ηταν επιβλητικο.. εδειχνε οτι οσοι ασχοληθηκαν, ενδιαφεροντουσαν πραγματικα για το εργο και το θεατρο γενικοτερα και δεν εκαμαν μια δουλεια στο ποδι οπως σε άλλες θεατρικες ομαδες ή θιάσυς γενικοτερα..

  2. 2 antigonos Νοέμβριος 16, 2007 στο 4:12 πμ

    Ενδιαφέρουσα παράσταση. Όμως, αν περίμενες πολύ Χρηστομάνο, σίγουρα δε θα τον έβρισκες. Πολύ προχωρημένα πράγματα, αρκετή απόσταση από το κείμενο και κάθε «παλιά» προσέγγισή του.

  3. 3 αλεπού Νοέμβριος 16, 2007 στο 1:10 μμ

    @leila
    απ’ ό, τι έχω ακούσει, κάνει καλή δουλειά ο συγκεκριμένος θίασος. Είχανε κάνει και κάτι για τον Λαπαθιώτη πέρυσι και μάλιστα στο σπίτι του Λαπαθιώτη
    @antigonos
    Κι εσύ την είδες ε; Ζηλέυω!!!

  4. 4 roadartist Ιανουαρίου 8, 2008 στο 11:34 πμ

    Πρέπει να ήταν όντως καταπληκτική 🙂


  1. 1 Θέατρο στις αυλές « Θέατρο Παράθεση σε Ιουλίου 5, 2012 στο 9:58 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: