«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» (Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης)

 eft3.jpg

Ευτυχία Χατζηγεωργίου – Οικονό­μου, κατόπιν Νικολαΐδου και τελι­κά Παπαγιαννοπούλου: ήρθε στην Ελλάδα το 1893 από το Αϊδίνι της Μικράς Ασίας με τη μητέρα της, τις δυο κόρες της και μ’ ένα δίπλωμα δασκάλας στις αποσκευές της. Δεν εξάσκησε ποτέ το επάγγελμα της δασκάλας. Αντιθέτως, δούλεψε ως ηθοποιός απ’ το1926 ως το 1942. Απ’ το 1949 άρχι­σε να γράφει τραγούδια ασταμάτητα ως το τέλος της στις 7 Ιανουρίου του 1972.

Η παράσταση «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» είναι βασισμένη στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη(σ.σ κόρης του Φραγκίσκου Μανέλη και της Μαίρης Λαΐδου) με τίτλο «Η γιαγιά μου η Ευτυχία».eft2.jpg

Η ιστορία αφηγείται τη ζωή της μεγάλης στιχουργού φωτίζοντας πολλά σημεία απ’ τη ζωή αυτής της ιδιόρρυθμης, αντισυμβατικής γυναίκας.

Η ουσιαστική επανασύνδεση μας – τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους του σημερινού κοινού-με τη θρυλλική γιαγιά του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού, έγινε πριν από λίγα χρόνια με το βιβλίο του Λευτέρη Παπαδόπουλου «Η ζωή μου όλη» στο οποίο επιχειρείται η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας γύρω απ’ το φαινόμενο της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου της. Ο συγγραφέας εκεί αποδίδει τα πνευματικά παιδιά στη μητέρα τους, τα τραγούδια στην Ευτυχία δηλαδή.

Η εγγονή της Ρέα Μανέλη απ’ την άλλη, φωτίζει και τον άνθρωπο Ευτυχία για να βρει έτσι τα βαθειά αίτια που οδήγησαν την στιχουργό στην απώλεια των «τέκνων» της.

Κι έτσι, εμφανίζεται επί σκηνής μια Ευτυχία που ζει απ’ την αρχή τη ζωή της, με αλλεπάλληλα φλας μπακ, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή όταν κάποιος αναπολεί. Οι σκέψεις είναι ατάκτως ερρημμένες. Μόνη της στη μικρή καμαρούλα, συνομιλεί με την μάνα, τον άντρα, τις κόρες της, την εγγονή της, τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Θυμάται τα παιδικά της χρόνια, την γιαγιά της και τον πατέρα της. Ζει ξανά τον πόνο του αποχωρισμού απ’ την πατρίδα της, το Αϊδίνι, τον ερχομό στην Ελλάδα και τον αγώνα της για επιβίωση, τα πρώτα της βήματα στο θεατρικό σανίδι και τη θητεία της στα μπουλούκια. Αναπολεί χαρές κι έρωτες, προσπαθεί να ξορκίσει λύπες και πόνους σαν τον πρόωρο χαμό της κόρης της που την οδήγησε και στο πάθος της για την τράπουλα. Η Ευτυχία έπαιζε για να ξεχάσει και πούλαγε όσο- όσο τα τραγούδια της.

Χαρακτηριστική είναι η φράση της: «Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ. Από εκεί και πέρα δεν ανακατεύομαι αν θα πιάσουν ή όχι, αν θα βγουν ή αν δεν θα βγουν σε δίσκους. Μόλις τα παραδώσω, υπογράφω και μια δήλωση παραιτήσεως από διάφορα δικαιώματα, απαρνούμαι τα πνευματικά μου τέκνα».

Τόσο απλά ήταν τα πράγματα γι’ αυτήν τη γυναίκα που ρούφηξε τη ζωή ως το μεδούλι της που αξιώθηκε έρωτα, γάμους και παιδιά αλλά και που τόσο τραγικά βίωσε τον πόνο απ’ τον χαμό της κόρης της.

«Από μικρή είχα τρύπια χέρια. Δεν είχα να αγοράσω εισιτήριο για το λεωφορείο και δανειζόμουν για ταξί» θα πει και θα κάνει το κοινό να γελάσει μια απ’ τις πολλές στιγμές αυτής της παράστασης που το κλάμα διαδέχεται το γέλιο και αντίστροφα.

Εξαιρετική η διασκευή του σκηνοθέτη Πέτρου Ζούλια. Παρέδωσε ένα θεατρικό κείμενο, βασισμένος στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη άρτιο και ζωντανό. Δεν εμμένει σε κακίες και δεν στηλιτεύει ονομαστικά ή όχι όσους εκμεταλλεύτηκαν το ταλέντο και το πάθος της για τον τζόγο και οικειοποιήθηκαν τα τραγούδια της. Η Ευτυχία της παράστασης θυμάται τον Μανώλη Χιώτη ή τον Τσιτσάνη, αλλά η όποια δυσαρέσκεια περιορίζεται εδώ σε μια λεπτή ερμηνευτική απόχρωση, σχεδόν ανεπαίσθητη. Το θεατρικό κείμενο δεν ψάχνει να «καταδικάσει» αλλά να κατανοήσει συμπεριφορές και ψυχισμό εκατέρωθεν. Οι πραγματικές διαστάσεις της ιστορίας εξάλλου ενδιαφέρουν την ιστορία του τραγουδιού. Το θέατρο πλάθει μια ιστορία∙ δανεισμένη απ’ τη ζωή, αλλά ιστορία. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι η θεατρική διασκευή του Ζούλια είναι η εμβάθυνση στην προσωπικότητα της Ευτυχίας, το χειμαρώδες του χαρακτήρα της, ο παρορμητισμός και η αυθεντικότητα της.

Ό, τι και να πω για τη Νένα Μεντή που ερμήνευσε την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου θα είναι λίγο. Τέτοιες στιγμές δύσκολα επαναλαμβάνονται ακόμα κι απ’ τον ίδιο τον ηθοποιό σε άλλη στιγμή του στο σανίδι. Εδώ είναι και η γοητεία της θεατρικής τέχνης, το εφήμερο και στιγμιαίο, η ανύπαρκτη διάρκεια στον χρόνο, η θύμηση του ρίγους μόνο γι’ αυτούς που συμμετείχαν στη μέθεξη

Η Νένα Μεντή μεταμορφώθηκε ουσιαστικά σε Ευτυχία δουλεύοντας τον ρόλο με κάθε κύτταρο του κορμιού, του μυαλού και της ψυχής της. Απ’ τον τρόπο που κρατάει το τσιγάρο της μέχρι το πώς κυνηγάει τις γάτες είναι συγκλονιστική. Νομίζω πως πάνω απ’ όλα αυτή η ερμηνεία έχει ψυχή σε μεγαλύτερο ποσοστό απ’ όλα τ’ άλλα και γι’ αυτό είναι μεγάλη τιμή για όσους έχουν την τύχη να την παρακολουθήσουν αλλά και γιατί θα κάνει ίσως τη γιαγιά- Ευτυχία να χαμογελάει πονηρά απο’ κει πάνω. Λέω ίσως, γιατί μπορεί και να χαρτοπαίζει τώρα στην αιώνια ζωή της και να μην έχει χρόνο για τις ματαιότητες του κόσμου τούτου.eft1.jpg

Ταυτότητα παράστασης

Δραματουργική επεξεργασία -σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά – κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Επιλογή τραγουδιών: Αναστασία Αρσένη
Μουσική επένδυση:Γιάννης Χριστοδουλόπουλος.
Την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ενσαρκώνει η Νένα Μεντή.

Advertisements

0 Responses to “«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» (Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: