«Bossa Nova» Εθνικό θέατρο- Σκηνή Κοτοπούλη-Ρεξ

bn2.jpg 

Η σκηνή του Κοτοπούλη- Ρεξ μεταμορφώθηκε σε αίθουσα χορού. Στο βάθος ένα άσπρο πιάνο με ουρά και μια τετραμελής ορχήστρα με λευκά σμόκιν.

Αριστερά, ένας μακρόστενος πάγκος με μπάρμαν και κοκτέιλς.

Υπέρκομψες παρουσίες παντού μέσα στη σάλα. Γυναίκες με εντυπωσιακά φουστάνια και ψηλά τακούνια, άντρες με σμόκιν, χτενίσματα εποχής. Οι προσκεκλημένοι τους (σ.σ οι θεατές) καταφτάνουν σταδιακά. Κάποιοι μάλιστα προσκαλούνται και στη σάλα (=σκηνή), πίνουν ένα ποτό και μαθαίνουν τα βήματα του χορού.

Η μουσική παίζει δυνατά, ο ξέφρενος χορός ξεκινάει. Στο τέλος του οι προσκεκλημένοι θα αποχωρήσουν για τις θέσεις τους. Τα φώτα χαμηλώνουν, η μουσική παίζει πάλι. Μόλις ξεκίνησε η «Bossa Nova» σε βραζιλιάνικη ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’60.

«Η «Bossa Nova» σύμφωνα με τον δημιουργό της «είναι μια μελέτη για τον έρωτα στο πλαίσιο ενός πάρτι. Ουσιαστικά χρησιμοποιούμε αυτή τη μουσική χαλάρωσης και παρατήρησης για να κάνουμε ένα έργο για τον έρωτα σε όλες του τις πτυχές: από το φλερτ ως το χωρισμό και τη μοναξιά. Είναι σαν να έχουμε βάλει σε ένα χειρουργικό τραπέζι τον έρωτα και τις σχέσεις και να τα έχουμε τεμαχίσει σε κομμάτια που το καθένα ερμηνεύει κι άλλος performer. Εδώ όλοι μιλούν, τραγουδούν, χορεύουν, διασκεδάζουν. Θέλω να βάλω το κοινό στο mood ενός πάρτι. Τόπος συνάντησης ένα lounge μέρος στη Βραζιλία όπου δεσπόζουν η ζωντανή μπάντα, ο κοκοφοίνικας και η ρέπλικα του αυθεντικού δαπέδου στην παραλία της Κόπα Καμπάνα. Όλοι φέτος θα χορέψουν Bossa Nova! Έρχεται ένα νέο κύμα! ».(σσ Bossa Nova σημαίνει Νέο Κύμα)

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος εμπνεύστηκε τη «Bossa Nova» από ένα ταξίδι του στη Βραζιλία «Περπάτησα στην Ιπανίμα και σιγοψιθύρισα το « Girl in Ipanema ». Είδα τους μεγάλους φοίνικες στο Ρίο ντε Τζανέιρο να με κοιτούν και τους ξαναείδα ψεύτικους και με φωτάκια στο επαρχιακό οδικό δίκτυο της Ελλάδας […]»

H performance                 

Προφανώς έχω μια δυσκολία να κρίνω αυτό που είδα ως παράσταση. Η λίγη πρόζα που είχε δεν μπορούσε επ’ ουδενί να στηρίξει τον χαρακτηρισμό θεατρική παράσταση. Οι χορευτές λειτουργούν ως ηθοποιοί και οι ηθοποιοί ως χορευτές.
Υπήρχε ένα κεντρικό θέμα, ο έρωτας και οι διαδρομές του, από το φλερτ, την κορύφωση του πάθους, τη φθορά και τον χωρισμό για να κλείσει ο κύκλος και ν’ ανοίξει απ’ την αρχή σε μια αέναη επανάληψη. Οι ηθοποιοί άλλωστε, δεν υποδύονταν κάποιον συγκεκριμένο ρόλο, ήταν κυρίως ο εαυτός τους, πράγμα που ήθελε και ο Ρήγος. «Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι εξαιρετικά απλοί, για να μπορέσουν να υπάρξουν μέσα στην παράσταση. Οι χορευτές έχουν τη δυσκολία τού να μη χορεύουν, αλλά να είναι performer. Με άλλα λόγια, οι χορευτές πρέπει να χορέψουν αντιχορευτικά. Όλοι βρίσκονται ενώπιον της δυσκολίας να πάνε κόντρα σε αυτό που είναι».

Θα έλεγα πως συμμερίζομαι τον όρο performance και σ’ αυτή  την περίπτωση μπορώ να μιλήσω για την εντύπωση που μου άφησε το όλον, χωρίς να έχω ειδικές γνώσεις χορού ή μουσικής για να κρίνω με επιχειρήματα τα επιμέρους.

Ο Ρήγος κατατάσσει επιπλέον τη «Bossa Nova» στην κατηγορία του αυτοσχεδιαστικού χοροθεάτρου που έκανε ανέκαθεν, απλώς εδώ τα μεγέθη είναι μεγαλύτερα τόσο ως προς τους συμμετέχοντες όσο και ως προς το θέατρο που φιλοξενεί το εν λόγω θέαμα. Επιπλέον αποφαίνεται για τα στοιχεία της πρόζας: «Η πρόζα και οι ατάκες προέκυψαν μέσα από πάρα πολλούς αυτοσχεδιασμούς, που τους δουλεύαμε ενάμιση μήνα. Καθ’ οδόν προστέθηκαν και το «Λαχταρώ» τής Σάρα Κέιν, ένα κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου, ένα της Ξένιας Αηδονοπούλου.».

Αισθητικά λοιπόν, η performance του Ρήγα είχε σκηνική αρτιότητα. Οι συντελεστές υποστήριξαν την έμπνευση του σκηνοθέτη κι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Βρήκα ενδιαφέρον το παιχνίδι με το κοινό στην αρχή, νομίζω ότι έδωσε μια αίσθηση συμμετοχής. Εντυπωσιάστηκα με τους ηθοποιούς που χόρεψαν και τραγούδησαν. Αρκετοί μάλιστα με εξέπληξαν καθώς δεν γνώριζα κι αυτή τους την πτυχή. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στη Μαρία Ναυπλιώτου που ερμήνευσε με πολύ αισθαντικό τρόπο κάποια τραγούδια και ήταν εξαιρετική. Εντυπωσιακή επίσης ήταν η Θέμις Μπαζάκα που δεν μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν σε κάτι ανάλογο.  

bn3.jpg

Νομίζω πως αν κανείς αντιμετωπίσει την «Bossa Nova» σαν αυτό που πραγματικά είναι χωρίς να επιθυμεί να της προσδώσει χαρακτηριστικά που δεν έχει, θα περάσει ευχάριστα τις δύο σχεδόν ώρες της διάρκεια της.

«Bossa Nova»

Σκηνοθεσία.-χορογραφία.: Κωνσταντίνος Ρήγος.

Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας

Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Εμφανίζονται: Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Ναυπλιώτου, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αμάλια Μπένετ, Αγγελική Παπούλια, Διώνη Κουρτάκη, Αντώνης Φραγκάκης, Στεφανία Γουλιώτη, Παναγιώτης Κοντονής, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μαριέττα Βέττα, Αλέξανδρος Ισαακίδης, Γιάννης Κλίνης, Ιριδα Κυριακοπούλου, Αχιλλέας Μανώλης, Σάββας Μπαλτζής, Γιάννης Νικολαΐδης, Νικολέτα Ξεναρίου, Νάνσυ Σταματοπούλου, Βαγγέλης Τελώνης.

Advertisements

3 Responses to “«Bossa Nova» Εθνικό θέατρο- Σκηνή Κοτοπούλη-Ρεξ”


  1. 1 An-Lu Μαρτίου 12, 2008 στο 3:12 μμ

    Όντως ήταν εξαιρετικό. Το κομμάτι της πρόζας θα μπορούσε να λείεψει τελειώς χωρίς να επηρεάσει την αισθητική αρτιότητα της παράστασης…

  2. 3 theatergoer Μαρτίου 15, 2008 στο 10:46 μμ

    επειγον, επικοινωνείστε άμεσα μαζί μου, δεν ξέρω πως να σας εντοπίσω. 6997-166210, o theatergoer ειμαι. θα περιμενω!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: