«ΑΡΑΒΟΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ» ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΚΥΨΕΛΗΣ

 

«Verbatim theater» είναι ένας όρος που περιγράφει το «επί λέξει ή αυτολεξεί θέατρο».

Αυτό το είδος είναι πολύ δημοφιλές τα τελευταία χρόνια και ουσιαστικά  αφορά σε ένα είδος «δημοσιογραφικής» θα τολμούσα να πω- θεατρικής απεικόνισης.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια σειρά συνεντεύξεων που αποδίδονται με θεατρικό τρόπο και που μεταφέρουν στη σκηνή τον απόηχο πραγματικών περιστατικών.

Το θεατρικό κείμενο παίρνει αφορμή από ένα συγκεκριμένο αληθινό γεγονός, εστιάζει σ’ αυτό και  χρησιμοποιεί τις πραγματικές μαρτυρίες ως κύριο άξονα της δομής του. Τα θέματα απ’ τα οποία αντλεί είναι συνήθως πολιτικά, φυσικές καταστροφές  ή ακόμα και αθλητικά γεγονότα. Είναι ένα θεάτρο- ντοκιμαντέρ με άλλα λόγια.

Το νέο αυτό θεατρικό είδος γνωρίζει μεγάλη άνθιση στο εξωτερικό, όπου θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ενδεικτικά συγγραφείς και έργα , όπως «Embers» του αυστραλού Cambion Decent, «Talking to Terrorists» του Robin Soans, «My Name is Rachel Corrie» του Katharine Viner, «The Permanent Way» by David Hare.

Στην Ελλάδα δείγμα γραφής αυτού του θεάτρου ίσως θα μπορούσαμε ν’ αναζητήσουμε στην περυσινή επιτυχία «Επτά λογικές απαντήσεις» του Λεωνίδα Πουρσανίδη στο Απλό θεάτρο. Την τιμητική του πάντως είχε το συγκεκριμένο είδος τη φετινή σαιζόν αφού παραστάσεις verbatim theater ήταν οι: «Ένας στους δέκα» του Λαέρτη Βασιλείου στο θέατρο του Νέου Κόσμου, «Φωτιά και νερό» της Χρύσας Σπηλιώτη στο θέατρο Άλμα,  και «ο θάνατος είναι δώρο» του Ραΐντ Σαμπάχ.

Ο συγγραφέας του Verbatim theater  χρησιμοποιεί πραγματικές λέξεις. Δεν γράφει με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά συλλαμβάνει, συλλέγει και ταξινομεί το υλικό του μέσα από ζωντανές αφηγήσεις. Άλλη μια διάσταση αυτού του τύπου θεάτρου είναι οι ηχογραφημένες φωνές που μπορούν να παίζουν  play back την ώρα της παράστασης και να λειτουργούν βοηθητικά προς τους ηθοποιούς, επιτρέποντας τους την εξάσκηση σ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο εκφοράς του λόγου ή τη μίμηση της προφοράς.

«Ο Αραβοϊσραηλινός τσελεμεντές» είναι το πιο πρόσφατο έργο του Βρετανού Ρόμπιν Σόανς. Η δομή του έργου παραπέμπει σε verbatim theater. Βασίζεται σε μια σειρά συνεντεύξεων από Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους. Ο τόπος είναι ο προσφυγικός καταυλισμός στη Λωρίδα της Γάζας. Παρελαύνουν μπροστά μας κομμάτια απ’ την καθημερινότητα μιας ηλικιωμένης Παλαιστίνιας χριστιανής ορθόδοξης, ενός Εβραίου εστιάτορα από την Υεμένη, μιας Αμερικανοεβραίας που επέλεξε ν’ αφήσει τις ΗΠΑ για το Τελ Αβίβ, μιας νιόπαντρης Παλαιστίνιας, ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού Ισραηλιτών, στρατιωτών στη ζώνη ελέγχου.

Η πρωτοτυπία του συγγραφέα είναι η προβολή των πολιτισμικών συγγενειών έτσι όπως αναδεικνύονται μέσα απ’ το φαγητό. Σε εδάφη που κατοικούνται από Άραβες, Εβραίους ή Χριστιανούς, σε περιοχές που διεκδικούνται εκατέρωθεν, σ’ αυτό το μέρος του πλανήτη που η ζωή σου κινδυνεύει κάθε λεπτό, οι άνθρωποι τρέφονται με τα ίδια υλικά, αγαπούν τα ίδια φαγητά και μοιράζονται τις ίδιες παραδόσεις.

Η Κυριακή Σπανού που μετέφρασε και σκηνοθέτησε τον «Αραβοϊσραηλινό τσελεμεντέ», ταξίδεψε στα μέρη για τα οποία μας μιλούν οι ήρωες του έργου, είδε από κοντά τον φόβο, την αγωνία, τον εξευτελισμό, την «συνύπαρξη». Αποφάσισε να καταπιαστεί μ’ αυτό το ευαίσθητο θέμα, οργανώνοντας μια παράσταση γιορτής ή συμφιλίωσης. Η επιλογή της να εντάξει αυτήν την παράσταση στον ιστορικό χώρο της Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης είναι ιδανική. Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο συνταίριασμα. Ο φυσικός χώρος της αγοράς είναι ιδανικός σκηνικός χώρος και ανεπιτήδευτα λειτουργικός για το συγκεκριμένο έργο.

Όπως σ’ ένα οικογενειακό τραπέζι τρώμε και συζητάμε αιώνες τώρα, η Σπανού μας καλεί να έρθουμε από κοντά σε επαφή με αληθινούς ανθρώπους, να μάθουμε από πρώτο χέρι την τραγωδία τους, να δούμε τα κομμάτια της καθημερινότητας τους, απλά, ανεπιτήδευτα, αφόρτιστα από απόψεις που εξυπηρετούν, φορτισμένα απ’ τα αισθήματα αυτών που βιώνουν στο πετσί τους την αραβοϊσραηλινή τραγωδία, αυτών που έχουν θρηνήσει δικούς τους ή έχουν θάψει ένα τους παιδί σ’ αυτό το ματωμένο κομμάτι γης.

Είναι μια σκηνή μέσα στο έργο, στο τέλος του πρώτου μέρους, όπου οι ήρωες ετοιμάζονται για την Ρος-Ασανά, την εβραϊκή πρωτοχρονιά. «Υπάρχει μια παράδοση», λέει μια γυναίκα «που θέλει να τρώμε κάτι γλυκό αυτή τη μέρα, συμβολικά για να είναι γλυκός όλος ο χρόνος. Κόβω λοιπόν ένα μήλο σε τόσα κομμάτια όσα και οι καλεσμένοι του τραπεζιού. Τα βουτάω σε μέλι και προσφέρω από ένα στον καθένα».

   Στην Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, οι θεατές είναι στην πραγματικότητα προσκεκλημένοι. Μεταλαμβάνουν αυτής της θεατρικής εμπειρίας με τον τρόπο που μεταλαμβάνει κανείς των αχράντων μυστηρίων. Μαθαίνουν για τη Ρος – Ασανά, ή τις άλλες γιορτές και τις μαγειρικές συνήθειες αυτών των ανθρώπων, γίνονται κοινωνοί της σκληρής τους πραγματικότητας κι αποχωρούν έχοντας γευτεί τροφή απ’ την τροφή τους και δάκρυ απ’ τον πόνο τους.

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ

Ο ΑΡΑΒΟ-ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ

Ρόμπιν Σόανς

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Κυριακή Σπανού

Σκηνικά: Μάρθα Φωκά

Κοστούμια: Σάντρα Στεφανίδου

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Βίντεο: Μανώλης Παπαδάκης

Φωτισμοί :Χριστίνα Θανασούλα

Παίζουν οι ηθοποιοί: Ντόρα Σιμοπούλου, Μανώλης Γιούργος, Βίλη Σωτηροπούλου, Θανάσης Χαλκιάς, Σαμψών Φύτρος, Ρουμπίνη Μοσχωρίτη, Χάρης Φλέουρας.

 

Advertisements

2 Responses to “«ΑΡΑΒΟΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ» ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΚΥΨΕΛΗΣ”


  1. 2 alepou Απρίλιος 14, 2008 στο 7:14 μμ

    @Dionysos
    Υποθέτω ότι το είδες και σου άρεσε ε; 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: