ΜΗΔΕΙΑ 2 – Δημήτρης Παπαϊώαννου

medea

Δεν μπορώ να κρίνω τη Μήδεια 2 του Παπαιωάννου με επιχειρήματα ανθρώπου που γνωρίζει από χορό, γιατί δεν γνωρίζω από χορό, ούτε έχω δει πολύ χορό. Επίσης, δεν έχω δει καμιά άλλη δουλειά του Παπαϊώαννου πέραν της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Μπορώ όμως να περιγράψω με ποιον τρόπο αυτό που είδα απευθύνθηκε στον συναισθηματικό και διανοητικό μου κόσμο.

Οφείλω καταρχήν να κάνω έναν διαχωρισμό ανάμεσα στους δημιουργούς που το αποτέλεσμα της δουλειάς τους χτυπάει κατευθείαν στο συναίσθημα μας και στους άλλους που θέλουν να κινητοποιήσουν κι άλλους μας μηχανισμούς. Σ’ αυτήν τη δέυτερη κατηγορία νομίζω ότι θα κατέτασσα τον Παπαϊώαννου. Αυτό που κάνει δεν είναι αμιγώς χορός, ούτε καθαρό θέατρο, ούτε θες να κλάψεις, να γελάσεις ή να θυμώσεις. Θες κυρίως να το κατανοήσεις. Ο Παπαϊώαννου χρησιμοποιεί αρκετές εικαστικές τέχνες για να ορίσει το σκηνικό του δημιούργημα. Για όσους δεν το ξέρουν ο Παπαϊώαννου σπούδασε εικαστικά στην Σχολή Καλών Τεχνών και η πρώτη του παρουσία ήταν ως σχεδιαστής comics. Οι σπουδές Χορού ήρθαν αργότερα.

Διάβαζα κάπου ότι ανάμεσα σ’ αυτά που τον χαρακτηρίζουν υπάρχει έντονο το στοιχείο του αρχιτεκτονικού δομήματος. Μα, ναι! Παρακολουθώντας μια παράσταση του, τη Μήδεια εν προκειμένω, δεν μπορεί να μην μαγευτείς απ’ την αρτιότητα στην κίνηση, στις διαδοχές της, στο ξεδίπλωμα των εικόνων. Σίγουρα υπάρχει αριχτεκτονικό σχέδιο από κάτω για να χτιστούν αυτές οι συνθήκες.

Ο Παπαϊωάννου παίζει με τις εικόνες. Του αρέσουν και σαν πρώην κομίστας αναγνωρίζει τη ζωτική λειτουργία τους στον χορό του.

Σκεπτόμενη τώρα, μια βδομάδα μετά, αυτό που είδα, θα έλεγα ότι θα μπορούσε να είναι έτσι αποτυπωμένη σε βιβλίο η Μήδεια αν γινόταν από κομίστα. Αλλά είπαμε, ο Παπαϊώαννου είναι καταρχήν κομίστας.

Στην τέχνη του χορού βέβαια υπάρχει κι ο ανθρώπινος παράγοντας . Άρα η κίνηση. Κι εδώ μπαίνει ο δημιουργός με την ιδιοότητα του ως χορευτής.

Ο Παπαϊώαννου δεν συγκίνησε, είπαν κάποιοι. ΔΙΑΦΩΝΩ. Πρώτα απ’ όλα γιατί η συγκίνηση είναι σχετική για τον καθένα. Έπειτα, γιατί δεν στοχεύει στη συγκίνηση, τουλάχιστον έτσι όπως την ορίζουμε. Ο Παπαϊώννου στοχεύει σε κάτι υψηλότερο και γι’ αυτό δυσκολότερο, στην αισθητική μας διαμόρφωση. Προσφέρει ένα θέαμα άρτιο όσον αφορά στην τεχνογνωσία, αναγνωρίσιμο αφού προέρχεται από έναν γνωστό μύθο, με καταπληκτικούς συμβολισμούς. Η αργή κίνηση του γυμνού λαμπτήρα που ανάβει και σβήνει καθώς περνά απ’ τον Ήλιο στον σκύλο, σηματοδοτώντας την εναλλαγή της μέρας σε νύχτα και το πέρασμα του χρόνου είναι απ’ τα πιο ποιητικά πράγματα που έχω δει ποτέ επί σκηνής και κορυφαία συνθήκη συγκίνησης. Το ερωτικό σμίξιμο της Μήδειας με τον Ιάσωνα δεν είναι μόνο μια απλή ερωτική σκηνή, φέρει ταυτόχρονα με τον ερωτικό πόθο και την προδοσία που θα έρθει, προετοιμάζει για την σύγκρουση τους που θα κορυφωθεί με σειρά θανάτων για να καταλήξει στον θάνατο αυτών που προήλθαν απ’ τις σάρκες τους, προιωνίζει τη δυστυχία, την εγκατάλειψη, τη μοναξιά. Μια κινούμενη εικόνα λίγων λεπτών συνοψίζει μαι ολόκληρη τραγωδία. Και είναι κορυφαία στιγμή συγκίνησης αυτό που τελικά δεν χρειάζεται ούτε καν τον λόγο για να μιλήσει.

Οι στιγμές που το σώμα μπορεί να μιλήσει είναι τελικά και οι πιο γοητευτικές, γιατί η γλώσσα του σώματος είναι πιο αυθεντική. Έχοντας αποτινάξει τα επιτηδεύματα του έναρθρου λόγου, ο σωματικός είναι ο πλέον ειλικρινής, γιατί ο πρωτογονισμός του είναι το στοιχείο που μας επαναφέρει στη χαμένη μας Εδέμ κι αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο της Μεγάλης Τέχνης, είτε αυτή είναι θέατρο, μουσική, χορός, ζωγραφική, γλυπτική κλπ.

Δεν θα ήθελα ν’ αφήσω ασχολίαστη την υπέροχη δουλειά του Θάνου Παπαστεργίου. Τονίζω ότι είναι η πρώτη δουλειά που υπογράφει ως ενδυματολόγος. Αυτή η χάρτινη φούστα της Μήδειας ήταν μαγευτική ως προς τη σύλληψη αλλά και ως προς την χρήση της στη σκηνή κάθε φορά που την αναδείκνυαν οι κινήσεις της αισθαντικής Ευαγγελίας Ράντου.

Η μουσική, κολάζ από 8 όπερες του Vincenzo Bellini υπογράμμιζαν ουσιαστικά την σκηνική εξέλιξη του μύθου χωρίς να τον υποσκελίζουν.

Για τους χορευτές, τι να πω; Δεν ήταν μόνο χορευτές, ήταν ηθοποιοί, ήταν δημιουργοί, ήταν αιθέριες φιγούρες, πλάσματα πιο πέρα απ’ τον συμβατικό χωροχρόνο μιας παράστασης.

Θ’ αφήσω για το τέλος το σχόλιο μου ως προς την διάρκεια της παράστασης. Μια ώρα και δέκα λεπτά. Μικρή, όπως χαρακτηρίστηκε γενικά. Δεν τη χόρταινες. Πότε άρχισε και πότε τέλειωσε.

Το πρόβλημα δεν ήταν η μικρή της διάρκεια κατ’ εμέ, αλλά η σχέση διάρκειας – τιμής. Είναι νομίζω προκλητικό να έχεις εισιτήριο των 100 και των 80 ευρώ για μια ώρα και δέκα λεπτά και η ισχύουσα οικονομική πραγματικότητα, εντείνει αυτήν την ανισότητα μεταξύ προσφερόμενου θεάματος και τιμής.

Το αμέσως επόμενο αρνητικό, αλλά τελικά πιο αρνητικό κι απ’ την μικρή διάρκεια είναι ο ίδιος ο χώρος του Παλλάς. Ωραία ανακαινισμένο, αλλά ακατάλληλο για ένα θέαμα σαν τη Μήδεια 2 που θέλει μικρότερο χώρο για να έχουν όλοι οι θεατές ίδια δικαιώματα ως προς τη μύηση τους με την Τέχνη. Ένας αχανής χώρος είναι κατάλληλος για φαντασμαγορικά θέαματα, τύπου μιούζικαλ, αλλά όχι για κάτι που απαιτεί προσήλωση και άρα καλή οπτική δυνατότητα και παρατήρηση.

ΜΗΔΕΙΑ 2 – Δημήτρης Παπαϊώαννου

Σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία: Δημήτρης Παπαϊωάννου

Σκηνικά: Νίκος Αλεξίου

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Σχεδιαμός-Σύνθεση ήχων: Coti K

Μουσική: Κολάζ από οχτώ όπερες του Vincenzo Bellini

Art Direction + Κοστούμια: Θάνος Παπαστεργίου, Δημήτρης Παπαϊωάννου

Βοηθός σκηνοθέτη + Διεύθυνση καλλιτεχνικής παραγωγής: Τίνα Παπανικολάου

Τεχνικός Διευθυντής +Εκτέλεση παραγωγής: Κώστας Κεφάλας

Γλυπτική: Νεκτάριος Διονυσάτος

Μακιγιάζ: Ιωάννα Τσελέντα

Hair styling: Αλέξανδρος Μπαλαμπάνης


ΔΙΑΝΟΜΗ

Μήδεια: Ευαγγελία Ράντου

Ιάσων: Γιάννης Νικολαΐδης

Σκύλος: Άρης Σερβετάλης

Γλαύκη: Κατερίνα Λιόντου

Ήλιος: Φοίβος Παπαδόπουλος

Αργοναύτες: Νίκος Δραγώνας, Μιχάλης Ελπιδοφόρου, Νίκος Καλογεράκης, Τάσος Καραχάλιος, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Φοίβος- Θωμάς Κυριάκου, Αγνή Παπαδέλη- Ρωσσέτου, Βαγγέλης Τελώνης, Συμεών Τσακίρης, Altin Huta.

Advertisements

5 Responses to “ΜΗΔΕΙΑ 2 – Δημήτρης Παπαϊώαννου”


  1. 1 philos Ιανουαρίου 20, 2009 στο 10:25 πμ

    Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο σε όλα και ειδικά για το χώρο. Και ίσως τότε να δικαιολογείτο η τιμή αυτή.
    Αν και γω δεν έχω παράπονο γιατί κάθισα δεύτερη σειρά ακριβώς για να παρατηρήσω καλύτερα. Και παρόλο το μικρό χρόνο της παράστασης μου φάνηκε ατελείωτη από τα συναισθηματα που με κατακλείσαν.

  2. 3 artemaki Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 8:54 μμ

    kala e einai fobero sumfonoume kai oi 2 kala e epatha thn plaka mou
    ouaou o my gad

  3. 4 alepou Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 11:41 μμ

    @artemaki
    Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται δηλαδή; 😉

  4. 5 natasa Απρίλιος 28, 2009 στο 1:26 μμ

    isos to kalutero kai artiotero – texnika, kinitika kai sunaisthimatika – theama pou exo dei….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,102 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: