Le rêve d’un homme ridicule- Théâtre le Public

Ανταπόκριση απ’ «τα ξένα»

event_1512_11

Ήθελα από καιρό να παρακολουθήσω μια θεατρική παράσταση στις Βρυξέλλες  και χαίρομαι που πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία.

Théâtre Public λοιπόν και σε μια απ’ τις 4 σκηνές του είδαμε το «Le rêve d’ un homme ridicule«, το «Όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου» του Ντοστογιέφσκι.

Ομολογώ ότι αγνοούσα την ύπαρξη του εν λόγω διηγήματος και χαίρομαι που διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα σημαντικό διήγημα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, ένα ρεσιτάλ για έμπειρο ηθοποιό όπου πρέπει να παλέψει με τα μεταφυσικά θέματα που απασχολούσαν τον Ντοστογιέφσκι, την χριστιανική ηθική – την καλώς εννοούμενη-, την έννοια της αγάπης και της προσφοράς.

Ο χώρος της αίθουσας μου θύμισε την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού όταν στεγαζόταν στο γκαράζ της Αγίου Κωνσταντίνου, με τη διαφορά ότι εδώ τα καθίσματα ήταν πολύ πιο άνετα.
Με την είσοδο τους στην αίθουσα, οι θεατές μπαίνουν και στο κλίμα της παράστασης, αφού είναι έτσι σκηνοθετημένη που ο μοναδικός ηθοποιός της βραδιάς παίζει το παιχνίδι του πραγματικού και της ψευδαίσθησης, πλασάροντας τη δεύτερη εσκεμμένα ως μέρος μιας πραγματικότητας.
Εξηγούμαι:
Ο ηθοποιός μας περίμενε καθισμένος στη μεγάλη πολυθρόνα του σκηνικού, «un fauteuil Voltaire», όπως θα πει αργότερα και δια στόματος του ήρωα που ενσαρκώνει. Καλοσωρίζει το κοινό του, παρακαλεί να απενεργοποιηθούν τα κινητά τηλέφωνα, προτρέπει τον κόσμο ν’ ακούσει τη μουσική που ακούγεται στο βάθος, αλλά εντέχνως δυναμώνει εκεί που πρέπει.  «Νιώστε τον ρυθμό, τραγουδήστε, μουρμουρίστε τον σκοπό».
Συστήνει κατόπιν την «υποβολέα» του, μια κυρία ανάμεσα στο κοινό, ένα επίπεδο καθισμένη πιο πάνω. Δικαιολογείται λέγοντας πως λόγω ηλικίας, μπορεί να ξεχάσει καμιά φράση. Με το τέλος του έργου, καταλαβαίνουμε το τέχνασμα. Στη διάρκεια μιας ώρας ¨ο υποβολέας» χρησιμοποιήθηκε δυο-τρεις φορές, για να σπάσει την συγκίνηση κι όχι να βοηθήσει τον ηθοποιό. Άλλωστε, υποκλίνεται στο τέλος μαζί του, κάτι που παραδοσιακά ποτέ δεν συνέβαινε με τους υποβολείς, οι οποίοι όχι μόνο ήταν κάτω απ’ τη σκηνή, αθέατοι, αλλά ούτε που τολμούσαν να ονειρευτούν ότι θα μοιραζόντουσαν ένα χειροκρότημα με τον πρωταγωνιστή!

Ο ηθοποιός βάζει το κεφάλι του μέσα σ’ ένα κάδρο κενό, ακούγεται ένα κλικ σαν να τον φωτογραφίζουν και αρχίζει η παράσταση:
Πρόκειται βέβαια για έναν μονόλογο: ο ήρωας του Ντοστογιέφσκι είναι ένας άνθρωπος πολύ χαμηλής έως ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης. Θεωρεί εαυτόν γελοίο από γεννησιμιού του. Μεγαλώνει, ανδρώνεται, σπουδάζει κι η ετικέττα του γελοίου τον καταδιώκει. Είναι σαν ρούχο που δεν μπορεί να βγάλει από πάνω του. Κοιμάται και ξυπνάει, ζει, εργάζεται κι αισθάνεται πάνω και πέρα απ’ όλα γελοίος. Μοναχικός τύπος, λιτά διάγει τον βίο του και κάποια στιγμή αποφασίζει να δώσει ένα τέλος σ’ όλη αυτή την γελοιότητα που εξουσιάζει τη μοίρα του αποφασίζοντας ν’ αυτοκτονήσει. Αγοράζει ένα περίστροφο και σχεδιάζει τις λεπτομέρειες του τέλους του.  Έχει επιλέξει ακόμα και την κατάλληλη στιγμή, θεωρώντας μάλιστα ότι του στέλνεται και σημάδι άνωθεν, όμως ξαφνικά αποκοιμιέται. Όσο είναι κοιμισμένος, ονειρεύεται ότι έχει πεθάνει κι έτσι όντας πεθαμένος κι έχοντας συναίσθηση της κατάστασης του, του θανάτου του δηλαδή, αρχίζει να φιλοσοφεί, να διαλογίζεται για τη ζωή, τις απλές καθημερινές χαρές, τους ανθρώπους, την αγάπη. Και τότε το σύμπαν μοιάζει σαν να του χαμογελά κι ανακαλύπτει ότι είναι πολύ σημαντικό ν’ αγαπάς τον διπλανό σου και τον εαυτό σου, ν’ αγαπάς γενικά, να δίνεις και να παίρνεις. Κι έτσι, ξυπνώντας, ααποφασίζει τελικά να αναστείλει την απόφαση που είχε πάρει πριν κοιμηθεί. Νιώθει ξαφνικά δυνατός κι αισιόδοξος και κοιτάζει το περίστροφο που είχε αγοράσει χωρίς να θέλει πια να το χρησιμοποιήσει.

Ο Pierre Laroche  είναι αναμφόβολα ένας σημαντικός  Βέλγος ηθοποιός. Δεν τον γνώριζα πριν, ο τρόπος όμως με τον οποίο υπάρχει στη σκηνή είναι απόλυτα απλός, αυθεντικός και άμεσος. Κατέχει κι ελέγχει πλήρως τα υποκριτικά κι εκφραστικά του μέσα. Δεν καταφεύγει σε ψεύτικες χειρονομίες και γκριμάτσες, κάνει τα απολύτως απαραίτητα.
Τη σκηνοθεσία της παράστασης ανέλαβε η Sandrine Laroche, κόρη του προαναφερθέντος. Δεν μπορώ να πω ότι διέκρινα κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Σεβάστηκε αναμφίβολα το κείμενο, προσπάθησε να το διανθίσει με κάποιες πιο μοντέρνες προσθήκες, χρησιμοποιώντας ηχογραφημένη τη φωνή του ήρωα, μια προβολή εικόνας σε πανί, λίγο θέατρο σκιών, ένα πλανητικό σύστημα από σκηνικά αντικείμενα Θα σταθώ μόνο στο τελευταίο μιλώντας θετικά. Πιστεύω ότι η σκηνή όπου ο ήρωας βγάζει μια χρυσή μπάλα απ’ την τσέπη του ενώ μιλάει για τον ήλιο και την κρεμάει ψηλά, αφήνοντας την ως το τέλος, είναι πολύ ποιητική, υπογραμμίζοντας την αντίθεση του μεγαλόσωμου ανθρώπου στη μικροσκοπική μπάλα- ήλιο, κόντρα στο πραγματικό μέγεθος του ανθρώπου και του ουράνιου σώματος.
Κατά τα άλλα, ίσως είναι άχαρο να σκηνοθετεί κάποιος τον πατέρα του, όταν αυτός ο πατέρας είναι βετεράνος ηθοποιός.
Κρατώ πάντως τις επιφυλάξεις μου, μένοντας αποκλειστικά σ’ αυτό που είδα, αφού δεν έχω κανένα προηγούμενο με την πραγματικότητα της  θεατρικής ζωής του  Βελγίου.

Γενικές παρατηρήσεις – Τα υπέρ του να βλέπεις θέατρο στις Βρυξέλλες:

  • Κανένα κινητό δεν ακούστηκε να χτυπάει κατά τη διάρκεια της παράστασης, συνεπώς συμπεραίνω ότι οι θεατές υπάκουσαν στην παράκληση να απενεργοποιήσουν τα κινητά τους τηλέφωνα.
  • Η συγκεκριμένη αίθουσα δεν είχε αριθμημένες θέσεις, αλλά κανείς δεν έσπρωξε και δεν ποδοπάτησε κανέναν. Μπήκαμε με τους τελευταίους και κάτσαμε στην πρώτη σειρά, άρα κανείς δεν καιγόταν να καταλάβει υποχρεωτικά τις «καλύτερες θέσεις».
  • Οι μαθητές ενός σχολείου που παρακολούθησαν την παράσταση δεν έβγαλαν κιχ…
  • Το πρόγραμμα κόστιζε 3 ευρώ και  ήταν απόλυτα περιεκτικό.
  • Το κείμενο της παράστασης σε κανονική έκδοση, κόστιζε 5 ευρώ και δεν ήταν υποχρεωτική η αγορά του, δεν ήταν δηλαδή ενσωματωμένο στο πρόγραμμα.
  • Το εισιτήριο για την παράσταση κόστιζε 18 ευρώ.
Advertisements

7 Responses to “Le rêve d’un homme ridicule- Théâtre le Public”


  1. 1 renata Ιανουαρίου 31, 2009 στο 2:37 μμ

    Το υστερόγραφο είναι πίκρα. Εδώ πάλι καμιά σχέση. Ώστε Βρυξέλλες, ε? Χμ.. 😀

  2. 3 Кроткая Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 9:04 μμ

    Συμφωνώ και επαυξάνω.
    Πάντως, πρέπει να πω ότι είδες μια από τις πολύ καλές παραστάσεις που έχουν ανέβει στην πόλη μας. Βέβαια, το ότι είναι μονόλογος την καθιστά αρκετά ιδιαίτερη, αν δλδ έχεις την ευκαιρία να δεις κανονική παράσταση, θα αποκτήσεις σφαιρικότερη εικόνα. Πλην όμως, την συγκεκριμένη παράσταση την τοποθετώ μεταξύ των καλύτερων που έχω δει κι εγώ στο Βέλγιο. 🙂

  3. 5 renata Φεβρουαρίου 8, 2009 στο 4:01 μμ

    Βρήκα το βιβλίο στο παζάρι, με ένα ωραίο εξώφυλλο από πίνακα του Καντίσκυ. 😉


  1. 1 Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι | 2day.gr NEWS Παράθεση σε Φεβρουαρίου 9, 2009 στο 10:09 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,102 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: