Για την Αλέκα Παΐζη

aleka

Όταν φεύγει απ’ τη ζωή ένας μεγάλος – μεγάλος λόγω διάσημου ονόματος, ηλικίας ή ακόμα λόγω και των δύο- καταφεύγουμε στην απλή αποχαιρετιστήρια συνταγή με τον μεγαλόσχημο τίτλο που αρχίζει: «Ένας μεγάλος ηθοποιός, ερμηνευτής κόκ.» Ως λαός έχουμε εξάλλου και τέτοιες μεγαλόσχημες εκφράσεις στο τσεπάκι. Επιπλέον, όλο και περισσότερο γινόμαστε άνθρωποι της επιφάνειας κι έτσι ο αποχαιρετιστήριος τίτλος με το κειμενάκι των 5 σειρών, συχνά δεν σημαίνει τίποτα από μια στείρα αναπαραγωγή- αντιγραφή της είδησης. Αφήνω δε και την περίπτωση της κηδειολαγνίας που έχουν τα κανάλια, ιδιαίτερα όταν ο εκλιπών ή η εκλιπούσα ήταν επιπέδου σταρ με ό, τι και αν αυτό συνεπάγεται στη συνείδηση αυτών που χαρίζουν απλόχερα λέξεις και τίτλους.

Θέλω να αποφύγω τα κλισέ, τα βιογραφικά, το πότε γεννήθηκες, πόσο σημαντική ήταν η δράση σου στους δύσκολους καιρούς του εμφυλίου, πόσο μεγάλους ρόλους έπαιξες… Θέλω να αποφύγω να πω κι εγώ τι κρίμα που δεν πρόλαβε τη «Σονάτα του σεληνόφωτος», αυτόν τον αριστουργηματικό μονόλογο του ευαίσθητου Ρίτσου που θα ανέβαζε το Εθνικό Θέατρο στις 29 Μαρτίου με σένα πρωταγωνίστρια.

Θέλω να καταθέσω εδώ λίγες μόνο αράδες απ’ αυτό που εισέπραξα βλέποντας σε στο θεατρικό σανίδι. Ήταν το 1991 στο Απλό θέατρο στη «Διήγηση της Υπηρέτριας Τσερλίνε». Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που παρακολουθούσα μονόλογο και σίγουρα η πρώτη φορά που έβλεπα εσένα. Γιατί, αν σε είχα ξαναδεί, θα σε θυμόμουνα. Με μάγεψε η αιθέρια παρουσία σου. Μιλούσες και μέσα απ’ τα λόγια σου ξεπρόβαλλαν χίλιες εικόνες. Θυμάμαι τα χέρια σου και τα μάτια σου. Πόση αλήθεια κρύβουν τα χέρια και τα μάτια ενός ηθοποιού όταν με αλήθεια ερμηνεύει τον ρόλο του! Σε αποθέωνε μαγεμένο το κοινό- ανάμεσα τους κι εγώ, μια μικρούλα που της έκλεψες την καρδιά τότε-.

Θυμάμαι τη χροιά της φωνής σου, αυτήν την τόσο χαρακτηριστική φωνή. Νομίζω υπήρξες μια ενζενί μέχρι το τέλος. Τόσο νάζι, τόση γλύκα, τόση σπιρτάδα! Πριν τέσσερα χρόνια, έκλεψες κυριολεκτικά την παράσταση σε κάτι θεατρικά βραβεία. Σαν κοριτσόπουλο! -. Σε απόλαυσα πάλι στη σκηνή του Απλού θεάτρου, το 1994 στο «Λόγω Φάτσας». Πόσα λεπτά σας χειροκροτούσαμε εσένα και τη Ντενίζ Μπαλτσαβιά για τις απολαυστικές ερμηνείες σας; Και μετά, σε είδα πάλι, στ’ «Αγαπημένα τραγούδια και τις νέες προοπτικές» κι από τότε, όπου κι αν έπαιζες, σχεδόν πάντα σε έβλεπα. Πρόπερσυ, ήταν η τελευταία φορά. Στη σκηνή του Ρεξ, στον «Ερρίκο τον Δ’» του Πιραντέλο. Ακόμα βλέπω μπροστά μου την ευγενική σου υπόκλιση, σαν αερικό μέσα στο λευκό σου φόρεμα.

Υπήρξε σεμνό το πέρασμα σου απ’ τη ζωή και τη σκηνή και χωρίς έπαρση. Γι’ αυτό και ήταν σπουδαίο.

Ας είσαι καλοτάξιδη κι ας αναπαυθεί η ψυχή σου!

UPDATE

Για την Αλέκα Παΐζη έγραψαν μεταξύ άλλων:

το Μικρό Ανάλογο

mixtape.gr

Ο μπαμπάς τρελαινόταν ν’ ακούει Νίνο Ρότα.

Η τελευταία της συνέντευξη δημοσιέυτηκε στο μπλογκ του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Advertisements

9 Responses to “Για την Αλέκα Παΐζη”


  1. 1 Кроткая Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 1:31 μμ

    στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. 😦

  2. 3 renata Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 3:47 μμ

    Απίστευτη ηθοποιός κι υπέροχος, αν και βασανισμένος, άνθρωπος.

  3. 4 alepou Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 11:36 μμ

    @krotkaya
    Κι εγώ στενοχωρήθηκα. Παρόλα αυτά, σκέφτομαι ότι είχε τελικά έναν καλό θάνατο αν μπορεί κανείς να βάλει τέτοιο επιθετικό προσδιορισμό στον θάνατο.
    Έζησε μια γεμάτη αν και δυσκολη ζωή, αγάπησε, αγαπήθηκε, έκανε υψηλή Τέχνη, είχε όνειρα μέχρι το τέλος, ήταν δημιουργική, δεν αρρώστησε, δεν βασανίστηκε στο τέλος
    @renata
    Την είχες δει στο θέατρο; Δεν ήταν εκπληκτική;

  4. 6 vloutis Φεβρουαρίου 5, 2009 στο 11:55 μμ

    Δυστυχώς έφυγε άλλη μία κυρία.

    Δυστυχώς…

    Κώστας
    vloutis.worpress.com
    vloutis.blogspot.com

  5. 7 mpampakis Φεβρουαρίου 6, 2009 στο 9:48 πμ

    «σίγουρα η πρώτη φορά που έβλεπα εσένα. Γιατί, αν σε είχα ξαναδεί, θα σε θυμόμουνα.»

    Σε αυτή την φράση έκλεισες όλη την ουσία της. Κι εγώ έτσι ακριβώς ένιωσα μετά την πρώτη φορά που την είδα – πολύ αργότερα δυστυχώς από σένα, στο Έβδομο Ρούχο.

    Μια ηθοποιός που απλά κάθεσαι πίσω και την βλέπεις να παίζει. Κι αυτό σου αρκεί.

    Στεναχωρήθηκα σα να έφυγε δικός μου άνθρωπος.

  6. 9 Πεπ Απρίλιος 25, 2014 στο 11:59 μμ

    Μεγάλη αγωνίστρια του ΕΑΜ αναμφισβήτητα αλλά μετριότατη ηθοποιός. Προσέφερε πολλά στην Δημοκρατία με τους αγώνες της αλλ´ στο θέατρο ασήμαντη η συμβολή της. Ας είμαστε αντικειμενικοί.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: