«Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» στο Αμφιθέατρο.

suddenly-last-summer

Το έργο

Ο Τενεσί Ουίλιαμς γράφει το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» το 1958 και είναι η πρώτη φορά που δεν ακολουθεί τη ρεαλιστική φόρμα γραφής που ακολουθούσε στα προηγούμενα έργα του. Το έργο αυτό είναι ένα μεγάλο μονόπρακτο και ουσιαστικά εξαντλείται σε δύο μεγάλους μονολόγους με τις αναγκαίες δραματικές προσθήκες.

Μετά τον θάνατο του νεαρού Σεμπάστιαν, η μητέρα του ζει ανάμεσα στα παράξενα φυτά του γιου της, αρνούμενη να δεχτεί την πραγματικότητα γύρω απ’ τις συνθήκες θανάτου του. Η κυρία Βέναμπλ λάτρευε παθολογικά τον γιο της, συντηρούσε σχεδόν όλα τα χρόνια που έζησαν μαζί το οιδιπόδειο σύμπλεγμα που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα τους και λειτουργούσε σαν κράχτης για να προσελκύει  ο γιος της νεαρούς άνδρες. Το περυσινό όμως καλοκαίρι, για πρώτη φορά δεν τον συνόδεψε εκείνη στις διακοπές του, αλλά η νεαρή ξαδέρφη του Κάθριν που επωμίστηκε ακούσια στην αρχή κι εκούσια στη συνέχεια ως μην έχουσα κι άλλη επιλογή, τον ρόλο που κατείχε μονοπωλιακά ως εκείνη τη στιγμή η  κυρία Βέναμπλ. Εκείνο όμως το καλοκαίρι, σύμφωνα με την ιστορία που αφηγείται η Κάθριν, ο Σεμπάστιαν κατασπαράχτηκε από πεινασμένα παιδιά. Η κυρία Βέναμπλ αρνείται να το πιστέψει κι η Κάθριν κινδινεύει να χαρακτηριστεί φρενοβλαβής και να κλειστεί στο δημόσιο ψυχιατρείο.

Το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» ανήκει στα αριστουργήματα του μεταπολεμικού αμερικανικού θεάτρου καίτοι είναι ένα δύσκολο και παράξενο έργο. Η δομή του όπως ειπώθηκε ήδη είναι ένα φλας μπακ χωρίς αυτό να παρασταίνεται βέβαια επί σκηνής. Ο θεατής καλείται να συνθέσει τις εικόνες για να δει την ιστορία και τα γεγονότα έτσι όπως τα αφηγείται η σοκαρισμένη ακόμα Κάθριν. Ο θεατής πρέπει να μπορέσει να φανταστεί τον εστέτ Σεμπάστιαν με το κομψό και καλόγουστο ντύσιμο, τον κύκλο των νεαρών ανδρών που τον περιέβαλλε και τη ζωή του με τη μητέρα του, μέσα απ’ την αφήγηση της ίδιας της μητέρας.

Σε αυτό το έργο, τίποτε δεν γίνεται από τη στιγμή που ανοίγει η αυλαία έως τη στιγμή που πέφτει. Όλα έχουν ήδη συμβεί. Η σκηνή είναι απλώς ο  τόπος όπου τα γεγονότα επαληθεύονται μέσα από τις αφηγήσεις. Κι εδώ βρίσκεται το στοιχείο εκείνο που κάνει το έργο σπουδαίο. Ο Ουίλιαμς δεν επιστρατεύει καμιά αβανταδόρικη τεχνική, δεν κατεφεύγει σε τερτίπια που θα έκαναν το έργο πιο συναρπαστικό. Είναι σαν να γράφει ένα θρίλερ και όλο αυτό που ακόμα δεν έχουμε ακούσει πρέπει να μας αιφνιδιάσει μέσα απ’ τον λόγο. Με κύριο και μοναδικό λοιπόν όπλο του τον λυρικό του λόγο, ο Τενεσί Ουίλιαμς προκαλεί τον έλεο και τον φόβο στους θεατές αλλά και σε όσους επί σκηνής ακούνε την Κάθριν και στοχεύει στην κάθαρση μέσα απ’ την αποδοχή της πραγματικότητας.

Συχνά λέω ότι το καλό θέατρο είναι η καλή παράσταση κι όχι απαραίτητα το καλό έργο. Στην προκειμένη περίπτωση, τόσο η ιδέα όσο κι η επεξεργασία της θεωρώ ότι είναι μεγαλοφυείς.

Η παράσταση

Η παράσταση του Σπύρου Ευαγγελάτου είχε τον απαιτούμενο λυρισμό και ρυθμό που επιβάλει το έργο του Ουίλιαμς. Η σκηνοθετική γραμμή υπήρξε καθαρή και ανέδειξε τα ποιητικά στοιχεία του έργου.

Τα σκηνικά του Γιώργου Πάτσα με τα τεράστια φυτά σε προθήκες ανέδιδαν όλο αυτό το παράδοξο και σουρεαλιστικό στοιχείο του σπιτιού του Σεμπάστιαν.

Η Κατερίνα Χέλμη ήταν μια συνταρακτική κυρία Βέναμπλ με όλο τον αέρα της αριστοκράτισσας που προσπαθεί να μην βγάλει προς τα έξω όλα τα άπλυτα της οικογένειας και και της μητέρας που παλεύει να κρατήσει εξιδανικευμένη την εικόνα του γιου της.

Οι καλύτερες στιγμές της ήταν το επιτηδευμένα ασταθές βήμα της και οι εκφράσεις πόνου κατά τη διάρκεια της αφήγησης της Κάθριν.

Η Μαρίνα Ασλάνογλου είχε την ευθύνη να φέρει εις πέρας τον αβανταδόρικο όσο κι επικίνδυνο ρόλο της Κάθριν. Ο ρόλος αυτός κρύβει την παγίδα να φανεί εύκολος λόγω της ψυχικής ανισορροπίας που έχει η ηρωίδα, οπότε να υποτιμηθεί και να καταλήξει γραφικός. Η Ασλάνογλου κράτησε το μέτρο και τη συγκίνηση και κατάφερε να μεταδώσει στο κοινό την κατάβαση του νεαρού Σεμπάστιαν προς τον Άδη.

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς στον ρόλο του γιατρού ήταν λιτός κι ουδέτερος όπως θα ήταν κι ένας ψυχίατρος στην πραγματικότητα, συνάμα τρυφερός και συμπονετικός στην ανθρώπινη τραγωδία που ακολούθησε τη φρίκη της ωμοφαγίας του Σεμπάστιαν.

Άξια συμπλήρωσαν τη διανομή η Ζωή Ρηγοπούλου στον ρόλο της φοβισμένης μητέρας της Κάθριν, ο Λευτέρης Πολυχρόνης στον ρόλο του θρασύ κι απαιτητικού αδερφού της, η Πόπη Λυμπεροπούλου ως γραμματέας της κυρίας Βέναμπλ και η Μαριάνθη Κυρίου ως αδερφή νοσοκόμα της Κάθριν.

«Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι»– Τενεσί Ουίλιαμς

Σκηνοθεσία: Σπύρος Ευαγγελάτος

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Σκηνικά- κοστούμια: Γιώργος Πάτσας

Μουσική: Γιώργος Αναστασόπουλος

Διανομή

Κατερίνα Χέλμη

Μαρίνα Ασλάνογλου

Ζωή Ρηγοπούλου,

Θανάσης  Κουρλαμπάς

Λευτέρης Πολυχρόνης

Πόπη Λυμπεροπούλου

Μαριάνθη Κυρίου

Advertisements

1 Response to “«Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» στο Αμφιθέατρο.”



  1. 1 Ενθάδε κείται το Αμφιθέατρο… « Θέατρο Παράθεση σε Μαΐου 15, 2011 στο 8:55 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,289 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: