«Sabine X» στο Εθνικό Θέατρο

 

sabine

Τον Αύγουστο του 2005 ο διεθνής τύπος ασχολήθηκε με την περίπτωση μιας σύγχρονης Μήδειας. Στη Γερμανία, οι αρχές έπειτα από εκτεταμένες έρευνες ήρθαν αντιμέτωπες με μια φρικτή πράξη. Μια γυναίκα, η Sabine X είχε γεννήσει σε διάστημα  μερικών χρόνων 9 παιδιά, τα οποία είχε σκοτώσει και θάψει, άλλα μέσα σε γλάστρες κι άλλα στην πίσω αυλή του πατρικού της σπιτιού. Η  ανακάλυψη αυτή- όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο προκάλεσε σοκ στην κοινή γνώμη, αλλά το θέμα ξεχάστηκε το ίδιο απότομα όπως προέκυψε, δίχως να έχει δοθεί κάποια ικανοποιητική απάντηση στο τι ήταν τελικά αυτό που όπλισε τα χέρια της παιδοκτόνου. Η Sabine X αφέθηκε στα χέρια της Δικαιοσύνης. Μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο δεν μου έδωσε καμιά πληροφορία για την υπόθεση. Δεν είμαι συνεπώς σε θέση να γνωρίζω ούτε τι έχουν αποφανθεί οι ειδικοί (ψυχολόγοι, ψυχίατροι κά που φαντάζομαι ότι θα ασχολήθηκαν με την υπόθεση), ούτε ποια ήταν η απόφαση του δικαστηρίου (αυτό είναι βέβαια εύκολο να το φανταστεί κανείς), αλλά το πιο σημαντικό, ούτε τι είπε η κατηγορούμενη. Δικαιολόγησε ή όχι τις πράξεις της. Κι αν ναι, με ποιον τρόπο;

 O Μανώλης Τσίπος εμπνεύστηκε από την ακραία αυτή υπόθεση και έγραψε το «Sabine X»που απέσπασε το Α’ βραβείο στον Διαγωνισμό Συγγραφής Ελληνικού Έργου για νέους έως 35 ετών που διοργάνωσε το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς.  

Είναι σύνηθες τα τελευταία χρόνια να βλέπουμε έργα που αντλούν από τη σύγχρονη επικαιρότητα, ωστόσο αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει και να το θεωρούμε φαινόμενο των καιρών. Αξίζει να αναφέρω ότι ακόμα και συγγραφείς- μεγαθήρια αντλούσαν από την επικαιρότητα της εποχής τους. Για το «Κουκλόσπιτο» π.χ ο Ίψεν είχε αντλήσει υλικό από την ειδησεογραφία της εποχής. Και φυσικά δεν είναι ο Ίψεν το μοναδικό παράδειγμα, απλώς είναι ο πρώτος που σκέφτηκα…

Είναι επομένως απολύτως θεμιτό να συμβαίνει αυτό, πόσο μάλλον όταν η πηγή του υλικού είναι μια «ιδιαίτερη» υπόθεση με αποκλίνουσες συμπεριφορές.

 Ο Τσίπος επιλέγει να γράψει το έργο του με την κεντρική ηρωίδα (τη μητροκτόνο) παρούσα. Δεν την πλάθει ως τέρας, περιγράφει απλώς τις πράξεις της μέσα από ένα κεντρικό πλαίσιο αντι-οπερέτας με μουσική, τραγούδι, πρόζα και μια ιδιότυπη σύνθεση δικαστηρίου που δείχνει να ερευνά τα βαθύτερα αίτια. Η δομή του έργου  βασίζεται σ’ ένα κυκλικό μοτίβο. Η  Sabine μιλάει για το μωρό της. Θυμάται τα μαλλιά του, τα χέρια του, το μικρό του στόμα, ό, τι τελοσπάντων της έχει κάνει εντύπωση. Κατόπιν, αφηγείται λακωνικά τη στιγμή της δολοφονίας του. Φτιάχνει μια γλάστρα. Άλλο λουλούδι κάθε φορά και την πάει δώρο στους μέχρι κάποια στιγμή ανυποψίαστους γονείς της. Ένας άντρας – ο πατέρας του κάθε παιδιού- θυμάται τη στιγμή της ερωτικής συνεύρεσης τους. Προσπαθεί πολύ αδρά να δώσει το στίγμα της Sabine. Πώς ήταν, πού ζούσε, πώς συμπεριφερόταν. Ο περίγυρος αποφαίνεται για το αξιόποινο της πράξης και πάλι απ’ την αρχή. Όλος αυτός ο κύκλος επί 9, τόσες φορές όσες και τα νεκρά μωρά.

Ομολογώ ότι ο τρόπος που χειρίστηκε το υλικό του ο νεαρός συγγραφέας δεν είναι καθόλου αδιάφορος. Απέφυγε να το χειριστεί δραματουργικά με τρόπο τέτοιο που να υποδεικνύει θέση απέναντι στην πράξη. Άλλωστε, αυτό είναι δουλειά δικαστηρίου. Η τέχνη οφείλει να διαφοροποιείται, ψάχνοντας πάντα κι άλλες οπτικές πλευρές. Η πράξη είναι αξιόποινη και σ’ αυτό νομίζω συμφωνούμε όλοι. Όμως, το θέατρο δεν χρειάζεται να την διαβάζει σαν δικογραφία.

Το αποτέλεσμα ωστόσο της παράστασης ήταν μέτριο. Οι ηθοποιοί είχαν κέφι και όρεξη γι’ αυτό που παρουσίαζαν, αλλά θαρρείς κι απουσίαζε ένας ισχυρός κεντρικός άξονας απ’ τον οποίον θα μπορούσαν να κρατηθούν. Το όλο εγχείρημα με άφησε με την εντύπωση ενός σκηνικού αυτοσχεδιασμού παρά ενός άρτια δομημένου κειμένου – έστω γραμμένου με έξυπνο τρόπο-Επειδή αυτό που παρακολούθησα ήταν η προ-παράσταση, ελπίζω στην πορεία τα παιδιά να συντονιστούν καλύτερα σ’ έναν ενιαίο ρυθμό.  Το κυκλικό μοτίβο στο οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω, από ένα σημείο και μετά εμένα με κούρασε, ίσως γιατί είχε γίνει πια πολύ προβλεπόμενο. Τέλος, αντιλαμβάνομαι την πρακτική χρησιμότητα της μάσκας ελέω του ολιγάριθμου της διανομής, αλλά επειδή νομίζω ότι όταν κάτι χρησιμοποιείται κατά κόρον, χάνει τελικά την ετικέττα του ευφάνταστου, θα ήθελα να δω κάποιο νέο τέχνασμα αντί της μάσκας.

 Sabine X του Μανώλη Τσίπου

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ – ΣΚΗΝΗ Α΄)

Σκηνοθεσία :Ανέστης Αζάς

Σκηνικά – Κοστούμια:Άντζελα Κόντη

Μουσική: Κώστας Κοράκης

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Δραματολογική συνεργασία: Κατερίνα Κωνσταντινάκου, Παναγιώτα Κωνσταντινάκου

Βοηθός σκηνοθέτη: Ιφιγένεια Μπουφίδου

Διανομή:

Μιχάλης Αφολαγιάν

Κώστας Κοράκης

Αννίτα Κούλη

Δημήτρης Μακαλιάς

Θέμης Πάνου

Ερατώ Πίσση

Μαρία Τσιμά

Βάσια Χρήστου

Advertisements

0 Responses to “«Sabine X» στο Εθνικό Θέατρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: