«Στάχτη στα μάτια» στο Από Μηχανής Θέατρο

staxth

Το έργο

Στο άκουσμα της λέξης φάρσα, οι περισσότεροι μπορεί να θεωρήσουν ότι έχουν να κάνουν με ελαφρύ και συνεπώς υποδεέστερο είδος θεάτρου, εύκολο και χωρίς υποκριτικές απαιτήσεις.

Ευτυχώς που τα έργα των βασικών εκπροσώπων της γαλλικής φάρσας Ευγένιου Λαμπίς Ευγένιου Σκριμπ και Ζωρζ Φεϊντό μπορούν να διαψεύσουν άμεσα και χωρίς περιστροφές αυτήν την παρεξηγημένη και λανθασμένη εντύπωση.

Η φάρσα είναι θεατρικό είδος που απαιτεί τέλεια γεωμετρική δομή, σωστές και υπολογισμένες αναλογίες, αίσθηση του κωμικού στην κόψη του ξυραφιού και καλοκουρδισμένα σαν βιολιά στραντιβάριους ηθοποιούς.

Αν ισχύει η γενική άποψη ότι το να κάνεις το κοινό να γελάσει είναι δυσκολότερο απ’ το να το κάνεις να κλάψει, τότε ο ηθοποιός που παίζει φάρσα είναι επιφορτισμένος με υψηλό καθήκον. Στη φάρσα το γέλιο βγαίνει αυθόρμητα αλλά μέσα από μια διανοητική διαδικασία. Αυτός που γράφει έχει σωστά ζυγίσει και υπολογίσει τη στιγμή που αυθόρμητα θα λοξοδρομήσει και στην κόψη του ξυραφιού θα παίξει εναλάσσοντας τα ευθύμως σοβαρά με τα σοβαρώς εύθυμα. Με άλλα λόγια, η επιτυχημένη φάρσα υπογράφει εξαρχής μια σύμβαση με τον θεατή. Ο συγγραφέας θα στήσει μια ιστορία εντελώς παράλογη στο σύνολο αλλά με λογικά τα επιμέρους στοιχεία της. Ο θεατής θα αφεθεί να πιστέψει και ν’ απολαύσει αυτό που ξέρει ήδη απ’ την αρχή ότι δεν είναι έτσι όπως φαίνεται, το παράλογο δηλαδή ενδεδυμένο λογικό χιτώνα.

Ο γιατρός Μαλενζάρ με τη σύζυγο του καλοβλέπουν το ενδεχόμενο γάμου της μοναχοκόρης τους με τον γιο των Ρατινουά, αφού θεωρούν ότι θα συγγενέψουν έτσι με οικογένεια ανώτερης κοινωνικής τάξης και συνεπώς πιο ευκατάστατης απ’ τους ίδιους. Αρχίζουν λοιπόν να υποκρίνονται στους υποψήφιους συμπέθερους παριστάνοντας ότι έχουν πολλά λεφτά, έντονη κοινωνική ζωή και υψηλές γνωριμίες. Αυτό που αγνοούν βέβαια είναι ότι και οι Ρατινουά θέλοντας να κρύψουν τη χαμηλή οικονομική τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση, κάνουν ακριβώς το ίδιος και ρίχνουν στάχτη στα μάτια των Μαλενζάρ. Κωμικές συγκρούσεις διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι που με αφορμή το θέμα της προίκας, οι μάσκες πέφτουν και οι δυο οικογένειες αποδέχονται την πραγματικότητα κι εστιάζουν στην ένωση των παιδιών τους, πέρα από συμφέροντα και ιδιοτέλειες.

Ο Λαμπίς παίζει με τις ισορροπίες στήνοντας μια ιστορία με διπλή όψη. Κρατάει κριτική στάση απέναντι στο ευαίσθητο θέμα της κοινωνικής τάξης και στους επηρμένους μικροαστούς που από σύμπλεγμα κατωτερότητας μπορούν να αγνοήσουν τα ουσιαστικά πράγματα της ζωής, όπως την αληθινή αγάπη και να αναλώνονται σε ματαιόδοξες κι επιφανειακές συμπεριφορές.

Η παράσταση
Η παράσταση που έστησε ο Νίκος Χατζόπουλος ήταν με δυο λόγια έξοχη! Είχε μέτρο, ρυθμό και ηθοποιούς με αίσθηση του είδους που υπηρετούσαν. Οι Κώστας Μπερικόπουλος ως κύριος Μαλενζάρ και Άκις Βλουτής ως κύριος Ρατινουά ήταν απολαυστικοί ιδίως στη σκηνή γιατρού-ασθενούς και στη σκηνή της διαπραγμάτευσης τους για την προίκα. Επιπλέον, απέδωσαν με χιούμορ τον ρόλο του υποταγμένου σύζυγου στη ματαιοδοξία της συζύγου του που κινεί ουσιαστικά τα ηνία της οικογένειας.

Η Σοφιάνα Θεοφάνους και ο Νίκος Γιαλελής ενσάρκωσαν με επιτυχία τους γόνους των δύο οικογενειών, συνεσταλμένοι όπως οι νέοι του 19ου αιώνα, υποταγμένοι στη θέληση των γονιών τους. Ο Γιώργος Ζιόβας ως θείος Ρομπέρ ήταν ο από μηχανής Θεός της φάρσας. Ο άνθρωπος που επανέφερε τα πράγματα στις κανονικές τους διαστάσεις ξεσκεπάζοντας κα τις δυο οικογένειες. Η Λαμπρινή Αγγελίδου είχε κάτι απ΄τη δροσιά και το μπρίο μιας σουμπρέτας υπηρέτριας απ’ τις κωμωδίες του Μολιέρου. Καλός και ο Δημοσθένης Ελευθεριάδης ως γκρουμ, σεφ, μπάτλερ, ταπετσέρης.

Αφήνω για το τέλος την Αλεξάνδρα Σακελαροπούλου και τη Μάνια Παπαδημητρίου. Ηθοποιοί που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς να ερμηνεύουν ρόλους σε τέτοιο έργο, δοκιμασμένες σε άλλου είδους ρεπερτόριο κι όμως απέδειξαν ότι έχουν τα σκηνικά και υποκριτικά προσόντα της γαλλικής φασροκωμωδίας. Η Μάνια Παπαδημητρίου ιδιαίτερα, έπλασε μια καταπληκτική κυρία Μαλενζάρ. Τι χάρη, τι σκηνική ευστροφία, τι φοβερή αίσθηση του αστείου που πρέπει να πλασάρεται με απόλυτη σοβαρότητα!

Λειτουργικά τα σκηνικά που επέλεξε η Εύα Μανιδάκη, ενώ η Θάλεια Ιστικοπούλου έφτιαξε ευφάνταστα κοστούμια με αποκορύφωμα τις βραδυνές τουαλέτες των δύο κυριών στην τελευταία πράξη.

Κλείνω με δυο κολακευτικά λόγια για το ίδιο το θέατρο που λειτουργεί πια ως χώρος του θεατρικού οργανισμού Συν, Επί (+, Χ) και που είχα να το επισκεφθώ εδώ και δύο χρόνια όταν ακόμα στέγαζε την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού θεάτρου. Ομολογώ ότι τα ζωηρά χρώματα της ανακαίνισης του που φέρει την υπογραφή του εικαστικού Νίκου Αναγνωστόπουλου, το ανέδειξαν κάνοντας το έναν εξαιρετικά ζεστό και φιλόξενο χώρο.

Θεατρικός Οργανισμός Συν, Επί (+, Χ)

«Στάχτη στα μάτια» του Ευγένιου Λαμπίς

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής

Παίζουν: Άκις Βλουτής, Νίκος Γιαλελής, Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Γιώργος Ζιόβας, Σοφιάννα Θεοφάνους, Λαμπρινή Αγγελίδου, Κώστας Μπερικόπουλος, Μάνια Παπαδημητρίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου.

Advertisements

0 Responses to “«Στάχτη στα μάτια» στο Από Μηχανής Θέατρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,850 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: