Φεστιβάλ Αθηνών: «Κόλαση» του Romeo Castellucci

inferno1

Το έργο

Σύμφωνα με την περιγραφή του Δάντη στην «Θεία Κωμωδία» του 14ου αιώνα, ο Άδης έχει σχήμα αναποδογυρισμένου κώνου με το πλατύ στόμιό του να βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο, κάτω από την Ιερουσαλήμ, και την άλλη αιχμηρή άκρη του στο κέντρο της Γης. Αποτελείται συνολικά από εννέα κύκλους, οι οποίοι στενεύουν διαδοχικά καθώς κινείται κανείς κατηφορικά. Κάθε κύκλος αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες αμαρτίες -ολοένα βαρύτερες για βαθύτερους κύκλους -καθώς και τις αντίστοιχες τιμωρίες που επιβάλλονται.

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Romeo Castellucci μελετάει το έργο του Δάντη εδώ και χρόνια. «Όταν διαβάσεις τον Δάντη καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατόν να αναπαραστήσεις τη «Θεία Κωμωδία. Πρόκειται για ένα έργο που πηγαίνει πέρα από την αναπαράσταση

Το καλοκαίρι του 2008, ο Castellucci προσκλήθηκε από το επίσημο Φεστιβάλ της Avignon να παρουσιάσει εκεί την τριλογία του. Φέτος, σειρά είχε το Φεστιβάλ Αθηνών.

Ο Δάντης, σε πρώτο πρόσωπο, περιγράφει ένα φανταστικό ταξίδι του στον Άδη, συνοδευόμενος από τον δάσκαλό του Βιργίλιο.

 Η παράσταση

Με τον ίδιο περίπου τρόπο, ο Castellucci ξεκινάει τη δική του κάθοδο στην κόλαση. Αφού σηματοδοτεί τον χώρο -κατά την είσοδο του στο θέατρο, το κοινό διαβάζει τη λέξη INFERNO που σχηματίζουν 7 φωτεινές στήλες η μία παραταγμένη πλάι στην άλλη κατά μήκος της σκηνής- ο Castellucci εμφανίζεται στο κέντρο της σκηνής , λέει το όνομά του κι αμέσως μετά τον βοηθάνε να φορέσει μια στολή από σκληρό υλικό που θα τον προστατεύσει από την επίθεση των άγριων σκύλων. Οι κέρβεροι τον καλωσορίζουν στον κάτω κόσμο και σκορπούν τον τρόμο στους θεατές. «Στην κόλαση παίρνω λοιπόν την πρώτη σκηνή της Θείας Κωμωδίας, όταν ο Δάντης βρίσκεται ξαφνικά στο δάσος, φοβάται, σκέφτεται να φύγει και δέχεται την επίθεση των άγριων ζώων. Μόνο με τον φόβο αυτό μπορεί να ξεκινήσει τελικά το ταξίδι, μπορεί να αρχίσει το έργο τέχνης. Ο Δάντης καταλαβαίνει ότι πρέπει να περάσει από το σκοτάδι- της λευκής σελίδας, της άδειας σκηνής. Ο φόβος είναι ο μόνος τρόπος για να φθάσει κανείς στην τέχνη», λέει ο ιταλός σκηνοθέτης.

Σκηνές που μας βυθίζουν σ’ έναν κόσμο όλο και πιο σκοτεινό,  πλήθος ανθρώπων να πηγαινοέρχεται, να καταδύεται, να κυλιέται, να πέφτει, μικρά παιδιά, αναφορές στους κύκλους της Θείας Κωμωδίας  με τα αβάπτιστα παιδιά, τους ενάρετους ειδωλολάτρες, τους φιλήδονους, τους λαίμαργους των οποίων οι ψυχές κατασπαράζονται απ’ τον Κέρβερο. Άπληστοι, μνησίκακοι που χτυπιούνται μεταξύ τους, αιρετικοί, βίαιοι, προδότες. Η κόλαση είναι μπροστά μας, αλλά με το εύρημα ενός διαφορετικού σατανά, του Άντυ Γουώρχολ. Ο Castellucci δικαιολογεί αυτή την ανατροπή «Δεν είναι μια Κόλαση συνδεδεμένη με το Κακό ή τον Σατανά. Ο Γουώρχολ είναι ο καλλιτέχνης που είδε την κόλαση της εποχής μας, όχι στα έγκατα της γης, αλλά στην επιφάνεια των πραγμάτων, στο δέρμα των πραγμάτων, στο δέρμα της γλώσσας».

Το θέαμα που πρόσφερε η παράσταση της «Κόλασης»του Castellucci με εντυπωσίασε αλλά δεν κατάφερε αρχικά να με συγκινήσει. Υπήρξε μάλιστα μια σκηνή, όπου φέρνουν ένα υπέροχο λευκό άλογο επί σκηνής, όμορφο, θαρρείς και ήταν η προσωποποίηση της αγνότητας. Το ζώο έκανε διστακτικά βήματα, ένιωθες ότι φοβόταν, ότι αισθανόταν αμήχανο με ό, τι γινόταν. Μια μαύρη φιγούρα σαν δήμιος, έβαψε τη ράχη του με κόκκινη μπογιά που παραπέμπει στο αίμα. Νομίζω ότι αυτή ήταν μια εικόνα που προκάλεσε αμηχανία στους θεατές. Εντάξει, το ζώο δεν βασανίστηκε με την έννοια ότι δεν χτυπήθηκε, αλλά για μένα τουλάχιστον το γεγονός του ότι ένιωθε άβολα συνηγορεί με βασανισμό. Σε τι διέφερε άραγε από τα ζώα στα τσίρκα; Επιμένω ακόμα και σήμερα, τρεις μέρες μετά την παράσταση, ότι στο όνομα της τέχνης δεν μπορούν να γίνονται όλα. Η εικόνα αυτή θα μπορούσε να λείπει ή να πραγματοποιηθεί με άλλον τρόπο.

 Αναγνωρίζω το καλοδουλεμένο της παράστασης, την κίνηση ενός τεράστιου πλήθους επί σκηνής, την προσοχή στις μικρές λεπτομέρειες, τη δημιουργία εικόνων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο «γράφουν» στη μνήμη. Η απουσία έναρθρου λόγου δεν ενοχλεί, θα έλεγα μάλιστα ότι βοηθάει. Η μουσική επένδυση με ήχους και ορατόρια ήταν ιδιοφυής. Οφείλω να πω ότι όσο περνούν οι μέρες και απομακρύνομαι απ’ την ημέρα που είδα την παράσταση, η ανάμνηση της γίνεται όλο και πιο έντονη. Νιώθω με άλλα λόγια ότι άφησε – έστω κάπως ιδιότυπα- το στίγμα της κι ίσως τελικά να έχει δίκιο ο Castellucci όταν αναφέρεται στην προσωπική εμπειρία του κάθε θεατή: «Αυτό που έχει σημασία είναι η εμπειρία που θα έχει κάθε θεατής ανεξάρτητα από το αν ανατρέξει στον Δάντη ή όχι. Με ενδιαφέρει να συγκινηθεί από την παράσταση. Να βιώσει μια προσωπική αποκάλυψη που θα έχει να κάνει με τη δική του μνήμη, με τη δική του ιστορία, το δικό του φορτίο. Κάθε έργο τέχνης φέρει τις ζωές των θεατών του, κουβαλά τις προσωπικές ιστορίες τους. Γι’ αυτό πιστεύω πως η πράξη της θέασης είναι πολύ σημαντική. Πρέπει να γίνεται συνειδητά, να ανακαλύπτεται κάθε φορά απ’ την αρχή».

 Αναμφίβολα, η «Κόλαση» του Castellucci είναι μια εμπειρία που αξίζει κανείς να γευτεί. Και φαντάζομαι ότι το ίδιο θα ισχύει και για το «Καθαρτήριο» που ακολουθεί.

Ο «Παράδεισος», το τελευταίο μέρος της τριλογίας, είναι εικαστικό.

Socìetas Raffaello Sanzio-Romeo Castellucci

«Κόλαση» – Βασισμένο στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη

Πειραιώς 260, Χώρος Δ / 1 – 3 Ιουνίου 2009, 21:00

Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Φωτισμοί – Κοστούμια: Romeo Castellucci
Πρωτότυπη μουσική: Scott Gibbons
Χορογραφία: Cindy Van Acker, Romeo Castellucci
Συνεργάτης – Σκηνογράφος: Giacomo Strada
Γλυπτά, μηχανισμοί και εφέ: Istvan Zimmermann and Giovanna Amoroso

Ερμηνεύουν:

Alessandro Cafiso, Maria Luisa Cantarelli, Elia Corbara, Sara Dal Corso, Silvia Costa, Manola Maiani, Luca Nava, Gianni Plazzi, Stefano Questorio, Sergio Scarlatella, Silvano Voltolina, 50 κομπάρσοι και 7 παιδιά

Διαβάστε σχετικά  κι εδώ:

http://theatreworld.wordpress.com/2009/04/28/

http://hermionidanews.blogspot.com/2009/05/blog-post_29.html

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=46883

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4519841&ct=4

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=266319&ct=47&dt=03/05/2009

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_03/06/2009_317077

Advertisements

2 Responses to “Φεστιβάλ Αθηνών: «Κόλαση» του Romeo Castellucci”


  1. 1 art Μαΐου 20, 2010 στο 2:09 μμ

    parakalo, tha ithela na matho an iparhi se dvd i parastasi ayti. me endiaferi poli. eyharisto


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,839 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: