Φεστιβάλ Αθηνών: «Κοκτέιλ πάρτυ» του T.S Eliot

coktail partyΤο έργο

Θέλησα ν’ αφήσω μια βδομάδα και κάτι παραπάνω να περάσει προτού γράψω τις εντυπώσεις μου για το «Κοκτέιλ Πάρτυ».

Το έργο  που γράφτηκε το 1949 αρχίζει και τελειώνει μ’ ένα πάρτυ. Στο πρώτο η σύζυγος έχει μόλις εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία. Στο δεύτερο έχει επιστρέψει.

Μια πρώτη επιφανειακή επαφή μας κάνει να νομίζουμε ότι πρόκειται για ένα απλό μπουλβάρ. Μερικοί καλεσμένοι σ’ ένα μεγαλοαστικό εγγλέζικο σπίτι, ποτά, χαλαρές κουβέντες.

Στην πραγματικότητα, καταλαβαίνεις σχεδόν γρήγορα ότι οι κουβέντες δεν είναι χαλαρές, τα πρόσωπα κάθε άλλο παρά τυχαία είναι και το πάρτυ είναι απλώς η αφορμή.

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά όταν συγγραφέας είναι ο διάσημος νομπελίστας ποιητής T.S Eliot

Ο Eliot καταθέτει σ’ αυτό το έργο τους προβληματισμούς του πάνω στο αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων, στις σχέσεις ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι και τις κλονισμένες ισορροπίες, στους συμβιβασμούς που όλοι αναγκάζονται να κάνουν. Ταυτόχρονα μέσα απ’ αυτή την φιλοσοφική και ψυχολογική διαδρομή προσθέτει στο έργο και μια θρησκευτική χροιά. Υπάρχει ένας συμβολισμός όταν μαθαίνουμε τι απέγινε η νεαρή Σήλια προς το τέλος του έργου.

Επιπλέον, ο ίδιος ο Elliot αναζητάει αρχέτυπες διαστάσεις στο αδιέξοδο των σχέσεων σχολιάζοντας ότι «κανείς δεν αναγνώρισε την πηγή της ιστορίας μου στην Άλκηστη του Ευριπίδη».

Η παράσταση

Το έργο κατακλύζεται από βαθειά νοήματα που ίσως κάνουν τον θεατή να μην μπορεί πάντα να αφεθεί στη ροή της παράστασης, αλλά να έχει όλες τις αισθήσεις του ενεργοποιημένες προκειμένου να κατανοήσει σε βάθος.

Η Βαρβάρα Μαυρομάτη επιχειρεί μια καινούργια προσέγγιση 60 χρόνια μετά τη συγγραφή του έργου επανατοποθετώντας τα ερωτήματα του Eliot κι έχοντας στη διάθεση της μια σειρά από ικανούς συνεργάτες και ταλαντούχους ηθοποιούς.

Δεν μπόρεσα ωστόσο να διακρίνω κάτι πιο ουσιαστικό στη σκηνοθετική γραμμή, μια άλλου τύπου εμβάθυνση. Θα έλεγα ότι κάποτε μάλιστα το κλίμα γίνεται παράταιρα εύθυμο, γεγονός που πετάει το ουσιώδες απέξω.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η σκηνοθεσία και η υπόκριση των ηθοποιών θα έπρεπε να παραπέμπει στους φλεγματικούς Άγγλους. Ακόμα και οι στιγμές που είναι πιο εύθυμες, πρέπει να έχουν κάτι από βρετανική στόφα.

Αισθητικά ωστόσο, η παράσταση υπήρξε άψογη. Τα σκηνικά αφαιρετικά, τα κοστούμια εντυπωσιακά, οι φωτισμοί άλλοτε θερμοί κι άλλοτε ψυχρότεροι, ανάλογα με τις περιστάσεις,– όλα έδιναν την εντύπωση μιας αισθητικής αρτιότητας-. Η σκηνοθέτρια έχει μια εμμονή με τα σχήματα και τις καρέκλες, αλλά αυτό λειτούργησε ομαλά εδώ. Το ηχητικό κομμάτι όμως παρουσίασε προβλήματα με τα μικρόφωνα των ηθοποιών και αυτό ήταν αρκετά ενοχλητικό.

Απ’ τη διανομή θα ξεχωρίσω τον Άρη Λεμπεσόπουλο που κινήθηκε σε μη γνώριμα μονοπάτια. Ο ρόλος του ήταν κόντρα σ’ αυτό που τον έχουμε και μας έχει συνηθίσει. Ήταν μετρημένος, ουσιαστικός, μυστηριώδης σαν άγνωστος επισκέπτης στην αρχή, πιο απαθής κι ουδέτερος όπως αρμόζει σε ψυχαναλυτή στη συνέχεια.

Το ίδιο συνέβη και με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο σε ό, τι αφορά τον κόντρα ρόλο. Παρόλα αυτά, ο χαρακτήρας του συζύγου που εγκαταλείπεται δεν με έπεισε καθόλου.

Η Μαρίσα Τριανταφυλλίδου είναι εμφανίσιμη παρουσία, αλλά υπήρξε λίγη στον σύνθετο ρόλο της Σήλια. Το ίδιο κι ο Όμηρος Πουλάκης.

Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου είναι μια έμπειρη ντάμα. Χειρίστηκε άξια τον ρόλο της συζύγου. Υπήρξε πειστική αριστοκράτισσα με τις μετρημένες εξάρσεις και τον ελεγχόμενο θυμό της και απολαυστική στο κοκτέιλ πάρτυ του τέλους

Ο Χρήστος Στέργιογλου ενώ είναι θαυμάσιος ηθοποιός, με άφησε με μια αίσθηση ανολοκλήρωτη και το παίξιμο του μου θύμισε έναν κλόουν που πίσω απ’ τα μακιγιάζ αποκαλύπτει μια σκληρότερη πλευρά, αλλά ενώ αυτό είναι ενδιαφέρον για τον ρόλο του, νιώθω ότι δεν το χειρίστηκε με τη βαρύτητα που έπρεπε.

Η Μάγια Λυμπεροπούλου κράτησε τον ρόλο της γεροντοκόρης κουτσομπόλας Τζούλιας ακριβώς στην κόψη του ξυραφιού. Νομίζω ότι η πολύχρονη πια εμπειρία της στο θέατρο την έχει μάθει ν’ αποφεύγει τις παγίδες και τις κακοτοπιές.

Με δυο λέξεις, αν και το ίδιο το έργο όπως ανέφερα και παραπάνω είναι δύσκολο να παρασταθεί και είναι ίσως καταλληλότερο για διάβασμα, η παράσταση είχε περισσότερη εικαστική αξία παρά δραματική.

«Κοκτέιλ Πάρτυ» του T.S Eliot

Πειραιώς 260, Χώρος Δ / 16 – 18 Ιουνίου 2009, 21:00.

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Μαυρομάτη

Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης

Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης, Μανόλης Παντελιδάκης

Μουσική: K BΗΤΑ

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξης Ρίγλης

Κατασκευή Σκηνικού: Παναγιώτης Λαζαρίδης

Ζωγραφική Επεξεργασία: Φρέντυ Γκίζας

Έπιπλα: Mexil

Κατασκευή Γυναικείων Κουστουμιών: Ευαγγελία Πανωλιάσκου

Διανομή:

Έντουαρντ Τσάμπερλέιν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Άγνωστος επισκέπτης/ Ψυχίατρος Ράιλυ: Άρης Λεμπεσόπουλος

Τζούλια Σάλγουέητ: Μάγια Λυμπεροπούλου

Πήτερ Κουίλπ: Όμηρος Πουλάκης

Λαβίνια Τσάμπερλέιν: Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου

Άλεξ Μακ Κόλγκι Γκιμπς: Χρήστος Στέργιογλου

Σήλια Κόπλεστον: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

Διαβάστε για το «Κοκτέιλ πάρτυ»κι εδώ:

http://greek-theatre.blogspot.com/2009/06/

http://www.mixtape.gr/t.asp?sec=3&sub=1&uid=521

http://www.inews.gr/55/elliniko-festival–kokteil-parti.htm

http://www.elculture.gr/story.aspx?s_id=3638

Advertisements

0 Responses to “Φεστιβάλ Αθηνών: «Κοκτέιλ πάρτυ» του T.S Eliot”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: