Φεστιβάλ Αθηνών:«Ρηζενμπούτσμπαχ-μία μόνιμη αποικία» των Christoph Marthaler-Anna Viebrock

Martaler

Το «Ρηζενμπούτσμπαχ-μια μόνιμη αποικία» είναι ένας «μουσικός θεατρικός στοχασμός»,  σύμφωνα με τον Κριστόφ Μαρτάλερ που μ’ αυτήν την παράσταση επιχειρεί να περιγράψει τις τελευταίες ημέρες της κατανάλωσης. Ο  Μαρτάλερ συνδυάζει θέατρο, χορό, μουσική, όπερα και καταγράφει περιστατικά που διαδέχονται το ένα το άλλο συνεχώς, ενώ εναλλάσσονται επί σκηνής συναισθήματα πικρίας, μελαγχολίας, ειρωνείας και  καυστικότητας.

«Ανέκαθεν είχα το πάθος να παρατηρώ τη συμπεριφορά των ανθρώπων σε ειδικές καταστάσεις, όπως σε αίθουσες αναμονής, σε βιβλιοθήκες…Είμαι ένας άνθρωπος του θεάτρου αφιερωμένος στην παρατήρηση του κόσμου και δεν νομίζω ότι είμαι ο πρώτος σε αυτό», εξομολογήθηκε κάποτε ο ίδιος ο Μαρτάλερ δίνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το στίγμα του θεάτρου του.

Ο σκηνικός χώρος που υποδέχεται τους θεατές είναι το εσωτερικό ενός σπιτιού με ετερόκλητα έπιπλα, λίγο ρετρό, λίγο πιο μοντέρνα. Ολόγυρα, μπαλκόνια γειτονικών σπιτιών, γραφεία, είσοδος πολυκατοικίας, γκαράζ, αποθήκες. Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σκηνικό που όσο το κοιτάς καθώς προχωράει η παράσταση, τόσο ανακαλύπτεις όλες τις πρακτικές  πλευρές του.

Είναι ομολογώ δύσκολο να περιγράψω την υπόθεση του έργου. Δεν πρόκειται ουσιαστικά για έργο με συμβατική δομή. Είναι μια θεατρική παρτιτούρα, ένα μωσαϊκό σκηνών και χαρακτήρων. Ο συνδετικός κρίκος βρίσκει τους ηθοποιούς να κοιμούνται σ’ ένα περιβάλλον υπερκατανάλωσης και να ξυπνάνε μην έχοντας ούτε τα απαραίτητα για διαβίωση.

martaler2

Η παράσταση έχει ένα παράλογο στοιχείο σ’ όλη της την εξέλιξη. Όχι παράλογο με την έννοια που έχει το θέατρο του παραλόγου σε ό, τι αφορά στο κείμενο. Εδώ, το παράλογο είναι στην παρουσίαση, στον ρυθμό, στο όλον. Τα λόγια των ηθοποιών λίγη σημασία έχουν. Μπορεί κάποιος να ξεχαστεί και να μην διαβάσει υπέρτιτλους. Πάλι θα καταλάβει, πάλι θα γελάσει, θα θυμώσει, θα εκνευριστεί, θα συμπαθήσει. Το μήνυμα εξάλλου μέσα απ’ τις διεισδυτικές παρατηρήσεις του Μαρτάλερ για το τέλος της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας είναι πανανθρώπινο. Η Στέφανι Καρπ, δραματουργός της παράστασης, αναφέρει σχετικά: «οι άνθρωποι αυτοί αποκοιμιούνται, μέσα στη δυτικοευρωπαϊκή πολυτέλεια, και ξυπνάνε σε ένα στρατόπεδο φτωχών κι αυτό συντελείται με έναν τόσο εύστοχο και σπαρακτικό τρόπο που δεν τους αντιπαθείς τελικά αλλά συμπάσχεις μαζί τους. Μπορεί η «ευδαιμονία»που ζουν στην αρχή του έργου οι ήρωες του να μετατρέπεται κλιμακωτά σε έναν αφόρητο εφιάλτη τόσο που το αμέσως προηγούμενο στάδιο να φαντάζει παράδεισος μπροστά στην καινούρια κατάσταση η αισθητική ευδαιμονία όμως του έργου αυξαίνεται και δυναμώνει συνεχώς όσο εξελίσσεται και προχωρά προς το τέλος». Οι σχέσεις των ηρώων διαρκώς μεταβάλλονται, γνωστά κι άλλα λιγότερα γνωστά τραγούδια παρεμβάλλονται. Οι ηθοποιοί παίζουν, κινούνται, τραγουδάνε, χορεύουν απρόβλεπτα – θαρρείς και τίποτα δεν είναι σχεδιασμένο, αν και στο βάθος υπάρχει η καλοκουρδισμένη μπαγκέτα του Μαρτάλερ.

«Ρηζενμπούτσμπαχ-μία μόνιμη αποικία» των Christoph Marthaler-Anna Viebrock

Σκηνοθεσία: Christoph Marthaler
Σκηνικά: Anna Viebrock, Thilo Albers
Κοστούμια: Sarah Schittek
Καλλιτεχνική συνεργασία: Gerhard Alt
Μουσική διεύθυνση: Christoph Homberger
Δραματουργία – Κείμενα: Stefanie Carp
Φωτισμοί: Phoenix (Andreas Hofer)
Μακιγιάζ: Christian Schilling
Βοηθός σκηνογράφου: Blanka Rádóczy
Βοηθός ενδυματολόγου: Jovana Baćanović
Τεχνικοί φωτισμών: Jan Wagner, Victor Duran
Τεχνικός ήχου: Ernst Zettl, Volker Werner
Ομάδα τεχνικών: Peter Walz (Τεχνικός Διευθυντής), Franz Jackel (Σκηνικά αντικείμενα), Antony Osborne, Claude Nikiema, Volker Stieblich
Υπερτιτλισμός: Γιάννης Καλιφατίδης

Μουσική:
Claudio Monteverdi
Ντουέτο “Pur ti miro…”
Από την όπερα: Στέψη της Ποπαίας

Johann Sebastian Bach
10. Tutti
– “Die Katze lässt das Mausen nicht”
Από την: Καντάτα του Καφέ (BWV 211)

– “Deposuit potentes”
Από το: Magnificat σε ρε μείζονα (BWV 243)

Κοράλ και πρελούδιο Wachet auf, ruft uns die Stimme (BWV 645),
σε μεταγραφή για πιάνο από τον Ferruccio Busoni

Ludwig van Beethoven
Φινάλε “O welche Lust”
Από την όπερα: Fidelio

Robert Schumann
“Am leuchtenden Sommermorgen” (The glowing summer morning)
“Ich hab’ im Traum geweinet” (I was weeping in my dream)
Από τον: Έρωτα του ποιητή, έργο 48
Στίχοι: Heinrich Heine

Gustav Mahler
“Alles Vergängliche ist nur ein Gleichnis” (Every fleeting thing is but an appearance)
Από τη Συμφωνία αρ. 8
Στίχοι: Johann Wolfgang von Goethe
Διασκευή: Jan Czajkowski

Erik Satie
Λειτουργία για τους φτωχούς

Franz Paul Fiebrich
“In der Fassbindergass’n” (In barrel-makers’ lane)

Από το έργο του Eduard Kremser: Wiener Lieder und Tänze (Viennese Songs and Dances)

Alban Berg
Dem Schmerz sein Recht (Giving pain its due)
Από τα: Four Songs for Voice and Piano
Στίχοι: Friedrich Hebbel

Norbert Schultze
Lili Marleen
Στίχοι: Hans Leip

Bee Gees (Robin Gibb)
Staying Alive

Λοιπές διασκευές από τους:
Bendix Dethleffsen, Christoph Homberger

Ακούγονται επίσης οι στίχοι από τα ποιήματα της Elfriede Gerstl: ich bin so frei, warum bin ich ich, anrufung der grossen putze, vögelfrei – eine spruchsammlung, k. wünscht sich eine neue enzyklopädie, από το έργο “Νέα βιενέζικη ανθολογία” © Literaturverlag Droschl Graz-Vienna 2001. Απόσπασμα από το έργο του Σενέκα «Περί της βραχύτητας του βίου», το «Περί ευτυχούς ζωής» μτφρ Στουτγάρδη 1978 (ευγενική προσφορά των εκδόσεωνAlfred Körner Verlag), του Immanuel Kant: «Κατηγορηματική προστακτική».

Διανομή:

Ένας Γάλλος που έχει χάσει το δρόμο του: Marc Bodnar
Ένας σεκιουριτάς: Raphael Clamer
Πιανίστας: Bendix Dethleffsen
Μια γυναίκα αναζητά το παρελθόν της: Silvia Fenz
Ένα μικρομέγαλο κορίτσι: Olivia Grigolli
Συντονιστής τραγουδιών: Christoph Homberger
Μια ανήσυχη γυναίκα στο τηλέφωνο: Ueli Jäggi
Ένας άνδρας με παιδιάστικο χαρακτήρα / εκτελεστής κήμπορντ: Jürg Kienberger
Μια ιδιοκτήτρια ινστιτούτου μανικιούρ: Katja Kolm
Τραπεζοϋπάλληλος ταμιευτηρίου: Bernhard Landau
Μια τυχοδιώκτρια: Barbara Nüsse
Ένα κακομαθημένο κορίτσι: Sasha Rau
Ένα στέλεχος επιχειρήσεων: Lars Rudolph
Ένας λογικός άνθρωπος / εκτελεστής κήμπορντ: Clemens Sienknecht
Μια καταναλώτρια: Bettina Stucky

Παραγωγή: Wiener Festwochen 2009, Βιέννη
Συμπαραγωγή: Napoli Teatro Festival Italia, Φεστιβάλ Αθηνών, Φεστιβάλ Αβινιόν, Miedzynarodowy Φεστιβάλ Teatralny DIAOLOG-WROCLAW, Theater Chur

Παγκόσμια πρεμιέρα: 10/5/2009 στο Roesenhuegel Studios / Hall 1, Βιέννη

Το θέατρο του Μαρτάλερ, είναι μια νέα πρόταση θεάτρου. Είναι – θα έλεγα – η ζωντανή απόδειξη ότι το θέατρο εξακολουθεί να ζει σε πείσμα όσων πιστεύουν ότι πνέει τα λοίσθια. Το καλό θέατρο είναι αυτό που βάζει ερωτηματικά που προβληματίζει που τολμά να βλέπει μπροστά απ’ την εποχή του.

Advertisements

0 Responses to “Φεστιβάλ Αθηνών:«Ρηζενμπούτσμπαχ-μία μόνιμη αποικία» των Christoph Marthaler-Anna Viebrock”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: