Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδάυρου: The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions) – Sam Mendes William Shakespeare, To Χειμωνιάτικο Παραμύθι

Winter

Το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» ανήκει στην τελευταία συγγραφική περίοδο του Σαίξπηρ. Όταν το έγραψε είχαν προηγηθεί πάνω από 30 έργα και θ’ ακολουθούσαν μόνο 2. Ο Σαίξπηρ έως τότε είχε παραδώσει στο κοινό και στην αιωνιότητα, τραγωδίες, κωμωδίες αλλά και ιστορικά έργα. Είχε πειραματιστεί με μεγάλη επιτυχία σε όλα τα προαναφερθέντα κυριαρχώντας απόλυτα στις συμβάσεις και κατέχοντας τα όρια του ρεαλισμού.

Στις σύγχρονες εκδόσεις των απάντων του συγγραφέα, το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» ταξινομείται μαζί με τον «Περικλή», τον «Κυμβελίνο» και την «Τρικυμία» στην κατηγορία ρομάντσα. Αυτή η μεταγενέστερη κατηγοριοποίηση χρησιμοποιείται για να δηλώσει πεζογραφήματα στα οποία το απίθανο και το φανταστικό κυριαρχούν επί της πραγματικότητας. Τα έργα αυτά δανείζονται απ’ τα ρομαντικά πεζογραφήματα του 16ου αιώνα το απίθανο και παράξενο στοιχείο αλλά και τον απεριόριστο γεωγραφικό χώρο στον οποίο απλώνονται τα γεγονότα. Έτσι δικαιολογούνται τα υπερφυσικά γεγονότα όπως η ανάσταση νεκρών ή το στοιχείο του ανεξήγητου.

Στο «Χειμωνιάτικο παραμύθι», ο Σαίξπηρ αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο, χωρίς να δίνει σημασία σε ακρίβειες και αρτιότητες που θα οδηγούσαν σε συμβάσεις. Πλησιάζοντας τη δύση μιας λαμπρής καριέρας, ο συγγραφέας απελευθερώνει τον ποιητή και απεγκλωβίζεται από τα λογικά και αναμενόμενα. Το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» έχει κατηγορηθεί για επιπολαιότητες κι ελευθερίες που δεν αρμόζουν σ’ ένα έργο που θέλει να αποκαλείται άρτιο. Ο Τζων Ντράιντεν επί παραδείγματι κι ο Σάιμον Φόρμαν το χαρακτήρισαν  έργο βασισμένο σε απιθανότητες. Ο Μπεν Τζόνσον απεχθανόταν αυτή την υπονόμευση της αληθοφάνειας. Ο Σαίξπηρ ωστόσο, είχε απόλυτη συναίσθηση των δραματουργικών ορίων και αψηφούσε τις συμβάσεις όταν αυτές τον εμπόδιζαν να κάνει αυτό που ήθελε. Έτσι λοιπόν, στο «Χειμωνιάτικο παραμύθι» πραγματοποιείται ένα χρονικό άλμα 16 χρόνων δια στόματος μόνο του προσωποποιημένου Χρόνου, εξαφανίζονται ανεπιθύνητοι χαρακτήρες και ζωντανεύουν οι νεκροί.

Ο βασιλιάς της Σικελίας Λεόντιος ζει αρμονικά με τη σύζυγο του Ερμιόνη και τον γιο τους και περιμένουν το δεύτερο παιδί τους. Ξαφνικά, η ζήλεια τον τυφλώνει και κατηγορεί την Ερμιόνη για απιστία με τον καλύτερο του φίλο, βασιλιά της Βοημίας. Ο «αντίζηλος» φυγαδεύεται για να γλυτώσει την οργή του βασιλιά, ενώ  η βασίλισσα δικάζεται, ο γιος του πεθαίνει απ’ την ντροπή και η βασίλισσα  καταρρέει και τελικά πεθαίνει κι εκείνη στο άκουσμα της είδησης του μοναχογιού της. Ο βασιλιάς διώχνει και τη νεογέννητη κόρη του μην αναγνωρίζοντας την ως νόμιμο παιδί του και δίνοντας εντολή να την σκοτώσουν. Έτσι μένει μόνος του και καταβάλλεται από τις τύψεις. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ο νεαρός διάδοχος της Βοημίας ερωτεύεται την Περντίτα (σ.σ σημαίνει αυτήν που έχει χαθεί), μια βοσκοπούλα…

Το πάντρεμα των άγγλων ηθοποιών με τους αμερικανούς συναδέλφους τους υπήρξε απόλυτα επιτυχημένο. Η γέφυρα που στήθηκε για να ενώσει δυο διαφορετικές υποκριτικές σχολές με κοινή γλώσσα γεννήθηκε από την επιθυμία να έρθουν σε επαφή καλλιτέχνες απ’ τις δυο πλευρές του Ατλαντικού με μεγάλη θεατρική παράδοση και βρήκε ιδανικό ενορχηστρωτή στο πρόσωπο του Sam Mendes που οργάνωσε και σκηνοθέτησε όλο αυτό το από κάθε άποψη δύσκολο εγχείρημα.

Ο Sam Mendes χρησιμοποίησε τον αγγλικό θίασο του ιστορικού Old Vic στις πράξεις που αναφέρονταν στη Σικελία και τους αμερικανούς  του Brooklyn Academy of Music στη Βοημία. Έδωσε έτσι στους πιο στυλιζαρισμένους Εγγλέζους την ευκαιρία να μιλήσουν Σαίξπηρ σε μια γλώσσα που χαιρόσουν να την ακούς ιδιαίτερα στα σημεία που η ποίηση του μεγάλου Σαίξπηρ κορυφωνόταν και τις περισσότερο εύθυμες σκηνές που διανθίζονταν με χορό και τραγούδι τις έδωσε στους Αμερικανούς. Έτσι κρατήθηκε σε φυσική ισορροπία και το έργο που είναι βαρύ στις πρώτες του πράξεις κι αλαφραίνει σταδιακά για να μας προετοιμάσει για το Happy end.

Ο σκηνικός χώρος λιτός και λειτουργικός, ο φωτισμός απ’ τους πιο άρτιους που έχω δει το ίδιο και ο ήχος. Ο ήχος ήταν τόσο φυσικός που πολλές φορές νόμιζα ότι δεν ήταν μέρος του έργου το μωρό που έκλαιγε κι ο φωτισμός άλλαζε με αρμονία όχι μόνο όταν υποδήλωνε την αλλαγή χώρου αλλά και ενδιάμεσα.

Chapeau κατά τη γαλλική φράση (ελληνιστί βγάζω το καπέλλο) στους ξένους ηθοποιούς που σεβάστηκαν τον ιερό χώρο της Επιδαύρου.

Ας κάνω εδώ μια παρένθεση Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τον χαρακτηρισμό ιερό. Δεν ανήκω στην κατηγορία όσων πρεσβεύουν ότι η Επίδαυρος πρέπει να ανοίγει μόνο στο αρχάιο δράμα. Τουναντίον! Ούτε βέβαια πιστεύω ότι το άπαν για έναν ηθοποιό είναι να παίξει εκεί.

Δεν μπορώ όμως να μην θεωρήσω ιερό έναν χώρο που φιλοξενεί ηθοποιούς και θεατές εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δεν μπορώ να μην συγκινηθώ απ’ τη μαγεία της στιγμής όταν σβήνουν τα φώτα για να ξεκινήσει η παράσταση. Εκείνα τα ελάχιστα λεπτά που πριν ακουστεί ήχος, ακούγεται η φύση. Τα χρώματα του ουρανού, τα τζιτζίκια, οι πέτρες.

Μπράβο λοιπόν στους ηθοποιούς που έπαιξαν χωρίς έπαρση κι αλαζονεία του είδους «θαυμάστε μας». Μπράβο τους που χρησιμοποίησαν τις φωνές τους χωρίς μικρόφωνα (ναι, έχουμε δει και το αντίθετο από κάποιους Έλληνες συναδέλφους τους)!

Μπράβο που δεν καταλάβαμε ποιοι είναι οι σταρ!

Εξαιρετική η Rebecca Hall- συγκλονιστική στη σκηνή της δίκης-, απολαυστικός ο σπουδαίος ρολίστας Simon Russel Beale, απλή και συγκινητική η Sinead Cusack στον ρόλο της Παυλίνας. O Ethan Hawke έπαιξε μ’ έναν πηγαία κωμικό τρόπο που δεν επαιτούσε την επιδοκιμασία του κοινού αλλά την κέρδιζε επάξια.

Αναμφίβολα το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» ήταν ο καλύτερος επίλογος στα φετεινά Επιδαύρεια

The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions) – Sam Mendes

William Shakespeare, To Χειμωνιάτικο Παραμύθι

Σκηνοθεσία: Sam Mendes
Σκηνικά: Anthony Ward
Κοστούμια: Catherine Zuber
Φωτισμοί: Paul Pyant
Σχεδιασμός ήχου: Paul Arditti
Κομμώσεις – Περούκες
: Tom Watson
Εφέ: Peter Samelson
Συνεργάτης Σκηνοθέτης: Gaye Taylor Upchurch
Αγωγή λόγου: Timothy Monich
Υπεύθυνοι διανομής: Nancy Piccione and Maggie Lunn
Μουσική: Mark Bennett
Μουσική διεύθυνση: Dan Lipton
Χορογραφία: Josh Prince
Διεύθυνση σκηνής: Jane Pole, Kevin Bertolacci, Cat Fiabane
Υπερτιτλισμός: Ερρίκος Μπελιές

Διανομή:

Σικελία

Λεόντιος, Βασιλιάς της Σικελίας: Simon Russell Beale*
Ερμιόνη, σύζυγος του Λεόντιου: Rebecca Hall*
Μαμίλλιος, νεαρός πρίγκιππας της Σικελίας: Morven Christie*
Καμίλλος, Άρχοντας της Σικελίας: Paul Jesson*
Αντίγονος, Άρχοντας της Σικελίας: Dakin Matthews
Πολίνα, σύζυγος του Αντίγονου: Sinéad Cusack*
Κλεομένης, Άρχοντας της Σικελίας: Gary Powell*
Δίων, Άρχοντας της Σικελίας: Michael Braun
Άρχοντας της Σικελίας: Mark Nelson
Υπηρέτης της Σικελίας: Aaron Krohn
Δεσμοφύλακας: Gary Powell*
Αιμιλία, Κυρία επί των τιμών της Ερμιόνης: Hannah Stokely*
Κυρία επί των τιμών της Ερμιόνης: Charlotte Parry
Άρχοντες: Aaron Krohn, Mark Nelson, Gary Powell*

Βοημία

Πολύξενος, Βασιλιάς της Βοημίας: Josh Hamilton
Φλοριζέλ, Πρίγκιππας της Βοημίας: Michael Braun
Περντίτα, κόρη του Λεόντιου και της Ερμιόνης: Morven Christie
Γέρος Βοσκός, ο υποτιθέμενος πατέρας της Περντίτα: Richard Easton
Νεαρός Βοσκός, ο γιος του: Tobias Segal
Αυτόλυκος: Ethan Hawke
Χρόνος: Richard Easton
Ναυτικός: Mark Nelson
Αρκούδα: Gary Powell*
Μόψα, μια βοσκοπούλα: Charlotte Parry
Δόρκα, μια βοσκοπούλα: Jessica Pollert Smith*
Υπηρέτης της Βοημίας: Aaron Krohn
Βοσκοί και βοσκοπούλα: Dakin Matthews, Mark Nelson, Gary Powell*, Hannah Stokely*

Μαζί τους οι μουσικοί: Harvey Brough, Stephen Bentley Klein

Οι Βρετανοί ηθοποιοί (σημειώνονται με αστερίσκο) εμφανίζονται με την άδεια της Actors’ Equity Association (Ένωσης Ηθοποιών). Οι Αμερικανοί ηθοποιοί (ονόματα χωρίς αστερίσκο) εμφανίζονται με την άδεια της UK Equity (Ένωσης Ηθοποιών Ηνωμένου Βασιλείου), στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και η Variety Artists’ Federation (Ομοσπονδία Καλλιτεχνών του Βαριετέ), βάσει ενός προγράμματος ανταλλαγής μεταξύ American Equity και UK Equity (της Αμερικανικής Ένωσης Ηθοποιών και της Ένωσης Ηθοποιών του Ηνωμένου Βασιλείου) . Οι παραγωγοί εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στην Actors’ Equity Association (Ένωση Ηθοποιών) για την βοήθειά της στην εν λόγω παραγωγή.

Η φωτογραφία είναι της Νίνας

Advertisements

0 Responses to “Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδάυρου: The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions) – Sam Mendes William Shakespeare, To Χειμωνιάτικο Παραμύθι”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: