Το μπαρ των χαμένων ψυχών- Imitating the Dog ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας -Σκηνή Α΄

baroflostsouls1

Η βρετανική ομάδα «Imitating the dog» είναι αυτές τις μέρες στην Ελλάδα παρουσιάζοντας σε συνεργασία με το Εθνικό θέατρο και τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου τη διεθνή συμπαραγωγή «The Bar of Lost Souls» στο πλαίσιο του Creative Collaboration Project του Βρετανικού Συμβουλίου, ενός προγράμματος που στοχεύει στην τόνωση της συνεργασίας των καλλιτεχνών από τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μεγάλης Βρετανίας.

Εν αρχή ην ο λόγος, αλλά θέατρο δεν είναι προφανώς μόνο αυτό. Βασική πρϋπόθεση για να υπάρξει θεατρική πράξη είναι ένας μόνο ηθοποιός, ένας θεατής και η μεταξύ τους συνθήκη. Ο ηθοποιός θ’ αφηγηθεί μια ιστορία κι ο θεατής θα την εισπράξει λογικά και συναισθηματικά. Ο ηθοποιός μάλιστα δεν χρειάζεται να μιλάει, μπορεί να χρησιμοποιεί απλώς το σώμα του.

Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα. Το θέατρο της σιωπής ή το μιμικό θέατρο έχει τις ρίζες του πολλά χρόνια πίσω.Το πρόβλημα προκύπτει πάντα όταν πρέπει να συνυπάρξουν  πιο πρωτοποριακοί μέθοδοι αφήγησης της ιστορίας με τα παραδοσιακά εργαλεία. Ο θεατής καλείται να κατανοήσει τη νέα θεατρική συνθήκη, χωρίς να μπερδεύεται απ’ αυτό με το οποίο ως εκείνη τη στιγμή είναι εξοικειωμένος.

Στο τέλος της ζωής του, ένας άνδρας ζητά από τον μοναδικό του φίλο να διορθώσει ένα λάθος που έκανε χρόνια πριν. Ο φίλος του δέχεται και ξεκινά ένα ταξίδι που τον πάει πίσω στο Μπαρ των Χαμένων Ψυχών, ένα μέρος όπου, όπως λένε, οι πιο βαθιές επιθυμίες μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά.
Το Μπαρ των Χαμένων Ψυχών βρίσκεται στην προκυμαία. Εκεί συχνάζει κάθε λογής κόσμος: προαγωγοί, πόρνες, ναύτες, μικροεγκληματίες, αστυνομικοί ακόμα και δικαστές. Αν ανοίξει κανείς την πόρτα, μυρίζει αμέσως τον πολυκαιρισμένο αέρα και ακούει το τραγούδι που έρχεται από την μικρή σκηνή στο πίσω μέρος του σκοτεινού δωματίου. Εάν τολμήσει  να μπει, θα πρέπει να έχει μάτια και πίσω, θα πρέπει να προσέξει να μην του αρπάξουν την τσάντα ή να μην του χαράξουν το πρόσωπο. Ναι, είναι επικίνδυνο. Αλλά αν καταφέρει κανείς να μπει, δεν ξεχνά  ποτέ την εμπειρία.

Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε χτες το βράδυ, ο λόγος επισκίασε την performance. Κάποιες φορές φάνηκε υπερβολικά περιττός. Θα μπορούσαμε να είχαμε ακούσει την ιστορία με τα μισά ή και με λιγότερα λόγια.

Η παράσταση ωστόσο είχε έναν κινηματογραφικό τρόπο παρουσίασης. Οι θεατές παρακολουθούν τη δράση από ένα παράθυρο. Μεταφέρονται στον χώρο ενός μπαρ, βλέπουμε τον πιανίστα, τους θαμώνες του μπαρ, τα κορίτσια που δουλεύουν εκεί, τον ναύτη που μεταπηδά μέσα στον χρόνο για να διορθώσει τα κακώς κείμενα του παρελθόντος. Μια ερωτική ιστορία εκτυλίσσεται μπροστά μας, μια καταδίωξη, ένα έγκλημα πάθους, η κάθαρση.

Πριν την έναρξη της παράστασης, ο σκηνοθέτης μας προειδοποίησε ότι αυτό που θα βλέπαμε δεν ήταν ολοκληρωμένο, αλλά κάτι που είχε δουλευτεί μόνο 2 βδομάδες.

Η αίσθηση μου απ’ αυτό που είδα είναι σε άμεση συνάρτηση με αυτό που θεωρώ ότι χαρακτηρίζει αυτό που είδα. Με δυο λόγια: θεωρώ ότι δεν μιλάμε για ολοκληρωμένο θεατρικό έργο, αλλά για ένα working project, για μια performance που ακόμα δουλεύεται κι εξελίσσετα και συνεπώς κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, το βρήκα ενδιαφέρον.
Η ίδια η ομάδα «Imitating the dog» άλλωστε, δεν προσποιείται κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι:

Πειραματίζονται με μια ιστορία που την αφηγούνται θεατρικώ τω τρόπω. Χρησιμοποιούν γι’ αυτόν τον σκοπό νέες τεχνολογίες, ψηγιακά μέσα, γραφικές τέχνες  παράλληλα με τη φυσική παρουσία ηθοποιών- performers.

Επιπλέον, ο στόχος της ομάδας είναι  παιδευτικός. Η εν λόγω παράσταση έχει ως πρώτο σταθμό τη χώρα μας και στη συνέχεια θα ταξειδέψει στη Λευκωσία της Κύπρου και κατόπιν θα  περιοδεύσει  στη Μεγάλη Βρετανία. Παράλληλα, θα δοθεί και στην εκπαιδευτική διάσταση του προγράμματος με εργαστήρια για νέους που θα οργανωθούν και στις τρεις χώρες. Τα εργαστήρια αυτά θα εμπλέξουν τους συμμετέχοντες σε μια θεατρική διαδικασία και θα τους γνωρίσουν νέες δυνατότητες επικοινωνίας και αντίληψης του σύγχρονου κόσμου αλλά και θα τους μυήσουν στις διαδικασίες και στην τεχνική της εργασίας με πολυμέσα.

Η ένσταση μου για όλο αυτό το εγχείρημα  βρίσκεται μόνο στο λόγο όπως ήδη προανέφερα. Θεωρώ ότι τα πολλά λόγια υπονόμευσαν τη βασική γραμμή της παράστασης.

«Το μπαρ των χαμένων ψυχών»

των Andrew Quick, Pete Brooks, Imitating the Dog

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας -Σκηνή Α΄)

Σκηνοθεσία: Άντριου Κουίκ

Κείμενα: Άντριου Κουίκ, Πιτ Μπρουκς, Imitating the dog

Μουσική: Σάιμον Γουεϊνράιτ, Εντ Γουέρινγκ, Ρίτσαρντ Χαξλεϊ

Βίντεο: Σάιμον Γουεϊνράιτ

Σκηνικά – Κοστούμια: Λόρα Χόπκινς

Βοηθός σκηνοθέτη: Ασπασία – Μαρία Αλεξίου

Μετάφραση στα ελληνικά: Μενέλαος Καραντζάς

Project manager: Ειρήνη Μουντράκη

Διανομή:

Δημήτρης Καρτόκης, Νικολέτα Κοτσαηλίδου (Ελλάδα)

Σάιμον Γουεϊνράιτ, Άνταμ Νας (Μεγάλη Βρετανία)

Μυρτώ Κούγιαλη, Εμμανουέλα Χαραλάμπους (Κύπρος)

Advertisements

0 Responses to “Το μπαρ των χαμένων ψυχών- Imitating the Dog ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας -Σκηνή Α΄”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: