«Πουθενά» στο Εθνικό Θέατρο (κτήριο Τσίλλερ-Κεντρική Σκηνή)

Δεν έχω ειδικές γνώσεις χορού και γενικά δεν έχω παρακολουθήσει πολλές φορές χορό στη ζωή μου. Τη δουλειά του Παπαϊωάννου την γνώρισα -όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι-μέσα από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και στη συνέχεια είδα και τη «Μήδεια» του πέρυσι στο Παλλάς.

Κάνω αυτήν την απαραίτητη εισαγωγή για να διευκρινίσω ότι δεν προτίθεμαι να μιλήσω γι’ αυτό που παρακολούθησα με κριτήρια ειδικού ως προς το αντικείμενο και την τεχνική. Έτσι κι αλλιώς, δεν τα διαθέτω! Ωστόσο, το «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου ήταν ο εκλεκτός που εγκαινίασε το ανακαινισμένο Κτήριο Τσίλλερ του Εθνικού θεάτρου κι ως εκ τούτου δεν μπορώ να το αφήσω έξω απ’ αυτό το blog.

Το σημαντικό-κατά τη γνώμη μου- ερώτημα είναι τι προσδοκά κανείς απ’ την εναρκτήρια παράσταση του πρώτου κρατικού θεάτρου της χώρας; Τι περιμένει να δει κανείς στα εγκαίνια με άλλα λόγια.

 Συγχωρήστε μου τον απλοϊκό πιθανώς συλλογισμό, αλλά αν ήταν εγκαίνια καταστήματος, το αναμενόμενο θα ήταν αγιασμός και μπουφές με καναπεδάκια και γλυκά. Στο τέλος οι καλεσμένοι θα ψώνιζαν και κάτι για το καλό…

Στα εγκαίνια όμως της πρώτης κρατικής μας σκηνής, στα αποκαλυπτήρια ενός ιστορικού κτηρίου που παρέμεινε κλειστό για οχτώ χρόνια, η πρώτη παράσταση πρέπει κάτι να σηματοδοτεί.

Στο παρελθόν, το Εθνικό θέατρο έκανε εγκαίνια 2 ακόμη φορές και αξίζει να δούμε ποιες ήταν οι εναρκτήριες παραστάσεις του:

Το 1901 λοιπόν, το Βασιλικό Θέατρο ανοίγει τις πύλες του στο κοινό, με μονόλογο από το έργο του Δημήτρη Βερναρδάκη «Μαρία Δοξαπατρή» και δύο ελληνικές μονόπρακτες κωμωδίες: Δημήτρη Κορομηλά «Ο θάνατος του Περικλέους» και Χαράλαμπου Άννινου «Ζητείται υπηρέτης», ενώ το 1932 ως Εθνικό θέατρο πλέον, παρουσιάζει τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου και τον «Θείο Όνειρο» του Ξενόπουλου.

Οι γνωρίζοντες, ξέρουν πόσο σημαντική θέση έχει η «Μαρία Δοξαπατρή» στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, με πόσα έργα τροφοδότησαν την ελληνική θεατρική σκηνή ο Κορομηλάς κι ο Ξενόπουλος και βέβαια όλοι καταλαβαίνουν γιατί το 1932 επιλέχθηκε μια αρχαία τραγωδία.

Τα γράφω όλα αυτά για να καταλήξω στο ότι τελικά ήταν εύστοχη η επιλογή του Παπαϊωάννου με το «Πουθενά». Καταρχήν, ο δημιουργός δίνει σημαντικά δείγματα «γραφής» εδώ και χρόνια. Στον αντίλογο του ότι πιθανώς να εξαργυρώνει την επιτυχία της Ολυμπιάδας, έχω ν’ απαντήσω στο ότι υπάρχει ένα μεγάλο κοινό που τον ακολουθεί και το κοινό καλό είναι να μην το υποτιμούμε. Βέβαια, τα κριτήρια του ποιον παρακολουθώ και γιατί είναι πολλά και συζητιούνται και πάντως δεν είναι του παρόντος.

Επιπλέον, η ανακαίνιση του κτηρίου Τσίλλερ παρέδωσε μια υπερσύγχρονη σκηνή με καταπληκτικές τεχνικές δυνατότητες που αξίζει ν’ αναδειχθούν.

Το «Πουθενά» είναι βασικά κίνηση κι όχι χορός. Η παράσταση, όπως έχει ήδη τονίσει ο Δημήτρης Παπαϊώαννου «καθορίζεται από την ανθρώπινη παρουσία, για να σημαίνει αμέτρητους τόπους, ενώ έχει σχεδιαστεί για να είναι κανένας». Οι 26 χορευτές κινούνται μέσα στον σκηνικό χώρο παρουσιάζοντας μας τις τεχνικές του δυνατότητες, αποκαλύπτοντας μας μηχανισμούς, καταπακτές, μυστικές πόρτες, περάσματα. Προσπαθούμε να φανταστούμε μέσα από την άδεια σκηνή, τα έργα που θα έρθουν, τις δυσκολίες τους… Θα θυμάμαι άραγε εγώ μετά από χρόνια ότι είδα ποιο μηχάνημα δημιουργεί την αίσθηση της τρικυμισμένης θάλασσας, ποιο της γης που υποχωρεί κόκ.

Αισθητικά βρήκα πολύ εντυπωσιακές τις σκηνές προς το τέλος, ιδιαίτερα εκείνη με τους γυμνούς χορευτές αγκαλιασμένους που μου έμοιαζε σαν να συμβόλιζε τη γέννηση του νέου θεάτρου. Είναι απ’ τις πιο μαγικές σκηνές που έχω ποτέ παρακολουθήσει στο θέατρο.

Τέλος, το εύρημα του φινάλε με τη συνάντηση των θεατών της προηγούμενης και της επόμενης παράστασης καταγράφηκε επίσης στα εντυπωσιακά στοιχεία του «Πουθενά».  

Το «Πουθενά» παρουσιάστηκε από τις 13/10 ως τις 6/12 από Τετάρτη ως Κυριακή  σε δύο παραστάσεις των 45΄ η κάθε μία.

«Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου

ΚΤΗΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαϊωάννου

Εικαστικός συνεργάτης – Σκηνικός σχεδιασμός: Ζάφος Ξαγοράρης

Μουσική σύνθεση – Ηχητικός σχεδιασμός: Coti K.

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος

Κοστούμια: Θάνος Παπαστεργίου

Βοηθός σκηνοθέτη – Διεύθυνση καλλιτεχνικής παραγωγής:  Τίνα Παπανικολάου

Διανομή:

Προκόπης Αγαθοκλέους

Πάνος Αθανασόπουλος

Θανάσης Ακοκκαλίδης

Αντώνης Βαής

Νίκος Δραγώνας

Μανόλης Θεοδωράκης

Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης

Γιώργος Καφετζόπουλος

Ευριπίδης Λασκαρίδης

Tadeu Liesenfeld

Κωνσταντίνος Μαραβέλιας

Γιώργος Μάτσκαρης

Γιάννης Μίχος

Μαρία Μπρέγιαννη

Ίλια Ντετσάβες – Πόγκα

Χρήστος Παπαδόπουλος

Γιάννης Παπακαμμένος

Σίμος Πατιερίδης

Άρης Πλασκασοβίτης

Ευαγγελία Ράντου

Ηλίας Ραφαηλίδης

Καλλιόπη Σίμου

Διογένης Σκαλτσάς

Συμεών Τσακίρης

Σοφία Τσιαούση

Altin Huta

Advertisements

0 Responses to “«Πουθενά» στο Εθνικό Θέατρο (κτήριο Τσίλλερ-Κεντρική Σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: