«Γράμμα στην κόρη μου»στο ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ- Β΄ ΣΚΗΝΗ

 

Οι μονόλογοι στο θεάτρο είναι στη  πραγματικότητα μια καλοστημένη παγίδα. Μπορούν να απογειώσουν έναν ηθοποιό, μπορούν όμως και να τον καταβαραθρώσουν. Οι μονόλογοι εξυπηρετούν την ματαιοδοξία των ηθοποιών. Στρέφουν όλα τα μάτια πάνω τους.Δίνουν την εντύπωση ότι αφού δεν υπάρχει μέτρo σύγκρισης, αφού ο ηθοποιός είναι μόνος του εκείνη την ώρα πάνω στη σκηνή, τότε έχει στο τσεπάκι του το χειροκρότημα. Λάθος! Ο ηθοποιός έχει να αναμετρηθεί με τον εαυτό του σε όλη τη διάρκεια του μονολόγου. Απαιτείται τεράστια συγκέντρωση και υψηλού επιπέδου τεχνική για να επιτευχθεί και το ανάλογο αποτέλεσμα. Στον μονόλογο μπορείς να μπερδευτείς, να χάσεις τη σειρά, να πέσει σεντόνι μπροστά στα μάτια σου. Πρέπει να σηκωθείς και να σωθείς μόνος σου. Δεν υπάρχει συμπαίκτης, άρα δεν υπάρχει βοήθεια. Κανείς δεν θα σου δώσει την παρακάτω ατάκα. Οφείλεις να βρεις ξανά τον δρόμο μόνος σου.

Το έργο
Το «Γράμμα στην κόρη μου» γράφτηκε το 1990 και είναι το έκτο κατά σειρά, σ΄ ένα κύκλο θεατρικών έργων που έγραψε ο Σερ Άρνολντ Γουέσκερ με τίτλο «Έργα για μια ηθοποιό». H παγκόσμια πρεμιέρα του έργου δόθηκε στη Σεούλ της Ν. Κορέας το 1992, από Κορεάτες και μέχρι σήμερα έχει παιχτεί σε 17 χώρες.

Η Μέλανι, το μοναδικό πρόσωπο του έργου, είναι μια αναγνωρισμένη και πετυχημένη τραγουδίστρια με ένα πιστό κοινό, που την ακολουθεί παντού. Σε όλη την διάρκεια του έργου γράφει στην κόρη της, μια επιστολή, συμβουλευτικού χαρακτήρα, ευφάνταστη, ανατρεπτική, αιρετική, αυτοκριτική, αποκαλυπτική. Συγχρόνως το ίδιο το γράμμα μετατρέπεται κάποιες στιγμές σε ένα εξομολογητικό παραλήρημα που περιγράφει τις ενοχές που αισθάνεται η ίδια ως ανεπαρκής μητέρα…Έχει έξι μέρη και κάθε μέρος κλείνει με ένα τραγούδι, που πρέπει να έχει γραφτεί με πρωτότυπη μουσική, γραμμένη από τον εκάστοτε μουσικοσυνθέτη της χώρας στην οποία πρόκειται να μεταφραστεί και να παιχτεί.

Η παράσταση

Βρήκα το έργο άνισο σε κάποιες στιγμές. Παραδέχομαι ότι ο Γουέσκερ έπιασε άριστα τον σφυγμό μια γυναίκας που είναι συγχρόνως μητέρα, εργαζόμενη καριέρας κι ο μοναδικός γονιός της οικογένειας. Αν δεν ήξερα ότι το έργο έχει γραφτεί από άνδρα, θα στοιχημάτιζα ότι το έγραψε γυναίκα. Ο Γούεσκερ έχει ευαισθησία και χιούμορ στο φως που ρίχνει η συγγραφική του ματιά πάνω στις σχέσεις άνδρα – γυναίκας, μάνας-κόρης. Δεν παίρνει το μέρος του άνδρα από συμπαράσταση στο φύλο του αλλά αντίθετα αναγνωρίζει ότι αυτός ήταν ο μεγάλος απών απ’ τη ζωή της Μέλανι και της 11χρονης κόρης της. «Έδωσε απλώς το σπέρμα του» θα πει η Μέλανι σε κάποια στιγμή του έργου.

Σ’ αυτό το σημείο, πρέπει να πω ότι αφορμή για να γράψει η Μέλανι το γράμμα στην κόρη της, είναι η επανεμφάνιση του «πατέρα». Η Μέλανι που έχει μεγαλώσει μόνη της και με κάθε κόστος το παιδί παλεύει ανάμεσα στο αν έχει το δικαίωμα να κρύψει απ’ την μικρή την παρουσία του πατέρα ή να της πει την αλήθεια απομυθοποιώντας αυτό που έχτιζε τόσα χρόνια και να την αφήσει να διαλέξει. Επιπλέον, γι’ αυτήν την κόρη που είναι και ο αποδέκτης του γράμματος, ο Γουέσκερ λέει ελάχιστα πράγματα. Πού είναι η κόρη; Ζει μαζί με τη μητέρα; Είναι εσωτερική σε κάποιο σχολείο; Βλέπονται συχνά; Το ότι δεν απαντιούνται όλα αυτά τα φυσιολογικά ερωτήματα είναι κατά τη γνώμη μου δραματουργική αδυναμία, ιδιαίτερα μάλιστα όταν σε δυο τρία σημεία του έργου υπάρχει μια ένταση που υποψιάζει τον θεατή ότι κάτι μπορεί να συμβαίνει ή να έχει συμβεί μ’ αυτό το παιδί.  Αντιλαμβάνομαι ότι το πρωτεύον του συγγραφέα είναι οι ενοχές κι οι εξομολογήσεις μιας μητέρας, αλλά δεν βοηθάει στην αποκατάσταση της εικόνας, η απουσία ενός μεγάλου μέρους της.

Ο σκηνικός χώρος και τα κοστούμια που επιμελήθηκε η Λαλούλα Χρυσικοπούλου ήταν απολύτως ταιριαστά με το πνεύμα του έρηου αλλά και με το στυλ της Μέλανι. Πολύ καλή και η  πρωτότυπη μουσική αλλά και τα τραγούδια του Πλάτωνα Ανδριτσάκη.

Η Μάνια Παπαδημητρίου είναι χωρίς αμφιβολία απ’ τις σημαντικότερες ηθοποιούς της γενιάς της. Πολυτάλαντη αφού παίζει πιάνο αλλά και τραγουδάει, με αισθαντική και ουσιαστική φωνή, με αίσθηση του μέτρου και του ρυθμού ενσάρκωσε ιδανικά τη Μέλανι. Άλλοτε σκληρή (κανά δυο φορές περισσότερο απ’ ότι θα την ήθελα) κι άλλοτε πιο χαμηλών τόνων, τρυφερή, νοσταλγική και ανθρώπινη έγραψε το Γράμμα στην κόρη της και απέσπασε ενθουσιώδες χειροκρότημα που την κάλεσε 4-5 φορές στη σκηνή.

Ο συγγραφέας

Ο συγγραφέας, σερ Άρνολντ Γουέσκερ γέννημα θρέμμα του Λονδίνου, έχει ρίζες από Εβραϊκή οικογένεια της Ουγγαρίας. Έχει ασχοληθεί με διηγήματα, ποίηση και δοκίμια αλλά το μεγαλύτερο μέρος της συγγραφικής του δραστηριότητας το επένδυσε στο θέατρο με 42 μέχρι στιγμής θεατρικά έργα. Το έργο – σημείο αναφοράς του είναι η τριλογία του «Κοτόσουπα με κριθάρι», «Ρίζες» και «Μιλάω για την Ιερουσαλήμ» που επί σειρά ετών διδάσκεται στα Βρετανικά σχολεία στο μάθημα της Λογοτεχνίας και έχει πουλήσει πάνω χιλιάδες αντίτυπα, ενώ θεωρείται ένα από τα πλέον δημοφιλή, σύγχρονα, θεατρικά έργα στη Βρετανία.
Η συμβολή του Γουέσκερ στο καλλιτεχνικό θεατρικό κίνημα «Θυμωμένοι Νέοι Άνδρες» του οποίου βέβαια πρωτοπόροι είναι ο Τζων Όσμπορν («Οργισμένα νειάτα») και ο Χάρολντ Πίντερ είναι σημαντική. Στα έργα τέτοιου είδους καταγράφεται η πραγματικότητα ιδιαίτερα θυμωμένων νέων ανδρών, με κοινωνικές ευαισθησίες, χρησιμοποιώντας μάλιστα ένα είδος κοινωνικού ρεαλισμού που απεικονίζει οικογενειακές καταστάσεις, λαϊκών Βρετανών πολιτών της Βόρειας κυρίως Αγγλίας, σε φτωχές βιομηχανικές περιοχές, σε νοικιασμένες κατοικίες και ξοδεύουν τις ώρες τους σε φτηνές παμπ!

ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ- Β΄ ΣΚΗΝΗ
«ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ»
του Άρνολντ Γουέσκερ

Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη

Σκηνοθεσία: Βασίλης Κυρίτσης

Σκηνικά – κοστούμια: Λαλούλα Χρυσικοπούλου

Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Στο ρόλο της Μέλανι, η Μάνια Παπαδημητρίου

Advertisements

2 Responses to “«Γράμμα στην κόρη μου»στο ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ- Β΄ ΣΚΗΝΗ”


  1. 1 μαρια Αναγνωστοπουλου Μαρτίου 16, 2010 στο 8:33 μμ

    Χαίρομαι πολύ που ανακάλυψα αυτό το blog κι έτσι μπορώ να μοιράζομαι αυτά που ένιωσα στα θεατρικά έργα που είδα. Αν δεν υπήρχε η Μάνια Παπαδημητρίου σε αυτό το έργο, θα ήταν απλώς ένα εργάκι. Αυτή το ανέδειξε και του έδωσε υπόσταση χάριν της υποκριτικής της. Μπράβο της! Γιατί το έργο δεν έλεγε κατά τη γνώμη μου απολύτως μα απολύτως τίποτα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: