«Είσαι η μητέρα μου» στο Από Μηχανής Θέατρο

Νομίζω το σκεφτόμουν από πέρυσι, αλλά αναμφισβήτητα φέτος είναι η χρονιά του μονολόγου. Θεατρική πενία, θα πουν βιαστικά κάποιοι. Ίσως. Πενία γενικότερα μια που την εποχή της κρίσης, οι 400 και βάλε παραστάσεις της Αθήνας θέλουν να εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Ο μονόλογος είναι μια λύση σε θέατρα που φιλοδοξούν να έχουν ρεπερτόριο(περισσότερες από 1 παραστάσεις τη σεζόν), είναι οικονομική διέξοδος όταν ο θεατρώνης είναι το ίδιο πρόσωπο με τον πρωταγωνιστή και άρα ο μονόλογος θα του έρθει φτηνότερα, είναι επανάπαυση στις δάφνες όταν σημειώθηκε κάποια στιγμή επιτυχία και επιμένουμε να τον παρουσιάζουμε επί σειράς ετών…

Σε ευτυχείς συγκυρίες όμως, ο μονόλογος είναι ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας τόσο απ’ την πλευρά του συγγραφέα όσο κι απ’ την πλευρά του ηθοποιού. Ο μονόλογος είναι εκ των πραγμάτων πιο λιτός από ένα πολυπρόσωπο έργο. Ούτε ιδιαίτερη δράση, ούτε ατάκες. Ένας ηθοποιός μόνος του για μια ώρα (συχνά και περισσότερο) διεκδικεί την προσοχή μας, φτιάχνει το δραματικό περιβάλλον, δημιουργεί εντάσεις, συγκρούσεις, κορυφώσεις, λέει την  ιστορία που έχει να πει όσο μπορεί καλύτερα.

Στον μονόλογο, η θεατρική σύμβαση γίνεται καλύτερα κατανοητή. Ένας πομπός στέλνει το σήμα του σ’ έναν αποδέκτη.

Επί του προκειμένου λοιπόν, θα κατατάξω τους δυο μονολόγους που είδα σε μια ενιαία παράσταση στο Από Μηχανής Θέατρο στην κατηγορία της ευτυχούς στιγμής κρίνοντας πια εκ του αποτελέσματος.

Το 2004, στα πλαίσια των εκδηλώσεων Πολιτιστική Ολυμπιάδα – Θεατρικοί Μονόλογοι 2004, ο Χρήστος Βαλαβανίδης είχε ερμηνεύσει το μονόλογο του Joop Admiraal «Εγώ, η μάνα μου» σε σκηνοθεσία Ασπασίας Κράλλη. Φέτος, το ίδιο έργο εντάχθηκε εκ νέου στο ρεπερτόριο του ανακαινισμένου (και κουκλίστικου πλέον) Από Μηχανής.

Το έργο

Το έργο αποτελεί φόρο τιμής του Ολλανδού ηθοποιού και συγγραφέα Joop Admiraal στη μητέρα του που έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Ένας άνδρας επισκέπτεται την ανοϊκή ηλικιωμένη μητέρα του κάθε Κυριακή στον οίκο ευγηρίας που εκείνη διαμένει στη γειτονική πόλη. Σε κάθε επίσκεψη επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο. Ο άνδρας βοηθάει τη μητέρα του να ντυθεί και βγαίνουν βόλτα στον κήπο. Πίνουν κακάο και τρώνε κρέμα που εκείνος έχει φτιάξει και κουβαλάει σε μια τσάντα. Οι συζητήσεις τους γυρνάνε πάντα στο παρελθόν, στα παιδικά χρόνια εκείνου, σε όσα η μητέρα του ακόμα θυμάται κι αναπολεί. Με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, ο συγγραφέας κατορθώνει να ισορροπήσει το έντονο συγκινησιακό κλίμα που απορρέει από μια τέτοια κατάσταση, παλινδρομώντας ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη φαντασία και τις κοινές αναμνήσεις.

Η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου μονολόγου και επομένως και η δυσκολία του για τον ηθοποιό είναι ότι το ίδιο πρόσωπο υποδύεται τη μητέρα και τον γιο. Αυτό είναι και το ατού του συγκεκριμένου μονολόγου. Δεν γνωρίζω αν ο Joop Admiraal το έκανε συνειδητά ή ασυνείδητα, αλλά η μητέρα κι ο γιος που είναι ένα και το αυτό πρόσωπο παραπέμπει στην εικόνα της μητέρας που κάποτε έφερε μέσα στο σώμα της αυτόν τον γιο και ήταν οι δυο τους ένα,  για να διαχωριστούν μετά και να συναντηθούν μέσα από την εξάρτηση που έχει πια εκείνη ως ανήμπορη γηραιά κυρία από κείνον που ανάθρεψε. Γέρνει πάνω στο μπράτσο του κι αφήνεται να την οδηγήσει, πίνει το ρόφημα που εκείνος της ετοίμασε και πλαταγίζει τα χείλη της ενθυμούμενη τους ήχους του θηλασμού όταν εκείνη ήταν μια νεαρή μητέρα κι εκείνος το βρέφος που τη βύζαινε.

Αντιλαμβάνεται επομένως κανείς πόση αυτοκυριαρχία κι έλεγχο των εκφραστικών μέσων πρέπει να διαθέτει ο ηθοποιός ώστε να μπορεί να περνάει ανάλαφρα από τη μια κατάσταση στην άλλη, αλλάζοντας όχι μόνο τα προφανή, δηλαδή τον τόνο της φωνής του, αλλά και το συναισθηματικό υπόβαθρο.

 Η παράσταση

Ο Χρήστος Βαλαβανίδης πέρασε επάξια από τη μια στην άλλη κατάσταση κάνοντας μας να βλέπουμε και τα δυο πρόσωπα πάνω στη σκηνή, έστω κι αν μπροστά μας ξεδιπλώνεται όλη η ενδυματολογική και κινησιολογική μεταμόρφωση. Ήταν απλός στις έντονα φορτισμένες στιγμές κι έτσι κατάφερε να αποδώσει την τραγικότητα της κατάστασης στην οποία ζει τόσο ο πάσχων από Αλτσχάιμερ όσο και οι οικείοι του και ταυτόχρονα να δώσει το μήνυμα μιας ζωής που συνεχίζεται…

Η σκηνοθεσία της Ασπασίας Κράλλη είχε βάθος, άποψη, σωστή δόση χιούμορ όπου χρειαζόταν και ακρίβεια. Νομίζω ότι η επιτυχημένη θητεία της στο θέατρο της σιωπής, την έχει προικίσει με το χάρισμα να κρατάει ακριβώς αυτό που χρειάζεται και να κλείνει την πόρτα στο περιττό.

Η έναρξη και το φινάλε με τον ίδιο τον ηθοποιό- συγγραφέα να μιλάει στο κοινό με ξένισε αρχικά, αλλά αργότερα συνειδητοποίησα την αναγκαιότητα του στις δραματικές και συγκινησιακές ισορροπίες.

«Είσαι η μητέρα μου» του Joop Admiraal

Από Μηχανής Θέατρο

Μετάφραση: Μάγια Βέσσελυ

Σκηνοθεσία: Ασπασία Κράλλη

Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Νάθενα

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Ερμηνεύει ο Χρήστος Βαλαβανίδης

Advertisements

0 Responses to “«Είσαι η μητέρα μου» στο Από Μηχανής Θέατρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,839 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: