«Recycle» στο Εθνικό θέατρο (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Σκηνή Α΄)

Σπανίως έχω νιώσει αμηχανία για μια θεατρική παράσταση που παρακολούθησα κι αυτό δεν σχετίζεται καθόλου με το αν μου άρεσε ή όχι. Σ’ αυτήν την περίπτωση,  τα πράγματα είναι συνήθως πολύ ξεκάθαρα.

Στο «Recycle»  ας πούμε, πήγα με κάποιες προσδοκίες. Η ομάδα μού ήταν γνωστή απ’ τα πολύ επιτυχημένα «Λιωμένο Βούτυρο» και «Γκόλφω Reloaded». Περίμενα επομένως κάτι αντάξιο τους, αν όχι καλύτερο. Αντ’ αυτού, επί μιάμιση ώρα παρακολουθούσα 5 ηθοποιούς με καλυμμένα τα πρόσωπα από χάρτινες σακκούλες να περιφέρονται νευρικά πάνω- κάτω στη σκηνή, να μπαινοβγαίνουν από μαύρα κουτιά διάσπαρτα στον χώρο, να κυνηγάνε ένα μπαλόνι, να χειρονομούν και να μιλάνε βγάζοντας ήχους και άναρθρες κραυγές κι όταν ακόμα κάνα δυό φορές μίλησαν κανονικά να μην καταλαβαίνουμε τι έλεγαν.

Ελλείψει άλλων βασικών δομικών στοιχείων (π.χ υπόθεση, πλοκή) σας παραθέτω όσα η ίδια η ομάδα δηλώνει ότι παρουσιάζει:

Κάτι που υποτίθεται ότι είναι άνθρωπος μιλάει κάτι που υποτίθεται ότι είναι γλώσσα  και αφηγείται μια κατά τα άλλα τραγική ιστορία γεμάτη ιδανικά, τιμή, αξίες, πιστεύω, αίμα, διεκδικήσεις ζωτικών χώρων, δημιουργίες πολιτισμών, αστρικές συγκρούσεις, πλανητικές συρράξεις, μα και τρυφερότητα, αθώες παιδικές φωνές και πάνω απ’ όλα αγάπη. Τα κατά τα άλλα συμπαθητικά αυτά πλάσματα αγαπούν να σχηματίζουν ομάδες, παρέες, συλλόγους, συναθροίσεις, παρατάξεις, συνδικάτα, λέσχες, συγκεντρώσεις, σωματεία, έθνη, κράτη, αυτοκρατορίες, πολυεθνικές εταιρείες και γαλαξιακές συμμαχίες, απομυζώντας τους φυσικούς πόρους του περιβάλλοντός τους  και τους ψυχικούς πόρους της ίδιας τους της ύπαρξης.

Μέσα από τις πρόβες και χωρίς καθόλου λόγο αλλά μόνο με κίνηση, η Εταιρεία Θεάτρου Χώρος συνεχίζει την αναζήτησή της σε θεατρικούς κώδικες, που ξεφεύγουν από την κλασική θεατρική σύμβαση και δημιουργεί ιστορίες τις οποίες «κρυφοκοιτάμε» από το παράθυρο με άξονα τις ανθρώπινες σχέσεις που παραμένουν οι ίδιες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Παράξενα πλάσματα με χάρτινα κεφάλια, δαίμονες, κλόουν, τέρατα, ιερείς σε παροξυσμό, λιοντάρια και θηριοδαμαστές, αντικείμενα που αυτονομούνται, γραφικοί γείτονες δένονται και συγκρούονται, πολεμούν και συμφιλιώνονται, χτίζουν και καταστρέφουν έναν αλλοπρόσαλλο κόσμο – πάνω-κάτω, η ιστορία της ανθρωπότητας!.. Πότε άρχισε όλο αυτό; Και είναι αλήθεια ότι τελειώνει;

Τέλος, έχω μόνο την εξής παρατήρηση: ενώ βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την κίνηση του Εθνικού θεάτρου να διαθέτει μια σκηνή του ως χώρο φιλοξενίας σε ομάδες που θέλουν να δείξουν τη δουλειά τους, θα ήθελα να μπορούσαν κι οι ίδιες οι ομάδες να συνειδητοποιούν την τιμή που τους γίνεται και να μην ανεβάζουν παραστάσεις εκ του προχείρου.  Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν οι προηγούμενες δουλειές τους έχουν καλλιεργήσει το έδαφος για καλύτερα κι ευρηματικότερα θεάματα.

«Recycle»  Εταιρείας Θεάτρου Χώρος

Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Σκηνή Α΄
Σενάριο
: Σίμος Κακάλας, Μαργαρίτα Κρανά

Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας

Σκηνικά – Κοστούμια: Μάρθα Φωκά

Φωνητική διδασκαλία: Αθηνά Τρέβλια

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Διανομή:

Δήμητρα Κούζα

Μένη Κωνσταντινίδου

Αντρέας Κωνσταντίνου

Έλενα Μαυρίδου

Θοδωρής Οικονομίδης

Γιώργος Συμεωνίδης

Advertisements

4 Responses to “«Recycle» στο Εθνικό θέατρο (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Σκηνή Α΄)”


  1. 1 anastasia Μαρτίου 2, 2010 στο 1:41 μμ

    Φαίνεται πως το concept της παράστασης έχει περισσότερο ενδιαφέρον από την ίδια την παράσταση. Δεν τη έχω δει αλλά μου επιβεβαίωσες την αίσθηση που μου δημιουργησαν οι φωτόγραφίες και το τηλεοπτικό σποτάκι της.

  2. 3 Νικος Μαρτίου 14, 2010 στο 5:07 μμ

    Τα σποτ γενικα εγω δεν τα εμπιστευομαι γιατι ειναι ολα χάλια και κυριως του Εθνικου. Οταν ειχα δει το σποτ απ το λιωμενο βουτηρο δεν μπορουσα να πιστεψω οτι ηταν η ιδια παρασταση με το σπότ.

    Τελοσπαντων η παρασταση εκτος οτι μου αρεσε πολυ, περα απο αυτο εχω να πω οτι δεν συμφωνω με την παραπανω κριτικη ( που δεν ειναι κριτικη αλλα σχολια γενικα) και ακυρωνει τα παντα σε μια παρασταση που δεν χρειαζοτν ιδιαιτερη εξυπναδα για καταλαβεις τους συμβοολισμους, την πλοκη και τις δρασεις. Ολα δοθηκαν με ενα απλο και καθαρο τροπο. Η ιστορια του ανθρωπων και των λαθων του μεσα απο ενα παραμυθι.

    Υ.γ: Η κριτικη της Πρασα ηταν πολυ πιο ευστοχη και με γνωση πανω στο θεατρο. Οχι ετσι ΄χυμα΄οτι μας ερχεται να γραφουμε στην τυχη….
    Οποιος θελει ας την διαβασει, ας δει και την παρασταση και ας βγαλει τα συμπερασματα του 🙂

    http://camerastyloonline.wordpress.com/2010/02/20/recycle_simos_kakalas_ethniko_theatro_kritiki_nikis_prassa/

    • 4 Αλεξία Τζαμικόσογλου Μαρτίου 14, 2010 στο 11:05 μμ

      @Νίκος

      κι εσείς εδώ τι κάνετε; Κρίνετε την κρίση μου γι’ αυτό που είδα ή προσπαθείτε να διαφημίσετε μέσα απ’ το δικό μου blog κριτική που πιθανότατα έκανε κάποια φίλη σας;

      Σε περίπτωση που σας διαφεύγει, το τι αρέσει στον καθένα είναι καθαρά υποκειμενικό κι αν δεν σβήνω το σχόλιο σας που εκτός των άλλων με προσβάλλει, το κάνω επειδή υποστηρίζω το δικαίωμα σας να μιλάτε ελεύθερα έστω κι αν η γνώμη σας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δική μου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,279 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: