«Λυσιστράτη» απ’ το Εθνικό θέατρο (Άλσος Νέας Σμύρνης)

Πίστευα ότι θα «σερβίρω» μπαγιάτικο ποστάκι αφού την παράσταση την παρακολούθησα στις 30 Αυγούστου, αλλά με χαρά πληροφορήθηκα ότι θα ξαναπαιχτεί για ορισμένο αριθμό παραστάσεων σαν συμπαραγωγή, στο ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Το έργο

Η υπόθεση της «Λυσιστράτης »είναι απ’ τις πιο γνωστές της αρχαίας αττικής κωμωδίας. Στο κοινωνικό πολιτικό πλαίσιο της εποχής, δυο χρόνια πριν την πρώτη παράσταση του έργου στα Λήναια, το 411π.Χ, η Αθήνα είχε γνωρίσει τη μεγαλύτερη κρίση  του Πελοποννησιακού πολέμου με την αποτυχία της Σικελικής εκστρατείας που πυροδότησε ένταση τόσο στο εσωτερικό της πόλης, όσο και στο εξωτερικό. Η εξέγερση των ολιγαρχικών που ακολούθησε διαφαινόταν ήδη στον ορίζοντα.

Σκεπτόμενος επαναστατικά για την εποχή και το φύλο του, ο Αριστοφάνης προσπαθεί να πείσει τους Αθηναίους για την αναγκαιότητα αλλαγής πορείας και ωριμότερης πολιτικής δράσης. Με το έργο του «φωτογραφίζει» ως αποκλειστικά υπεύθυνους για την επερχόμενη καταστροφή τους άντρες. Συγχρόνως, με τολμηρή και ανατρεπτική σκέψη, προτείνει στις αποφάσεις του δημόσιου βίου να πρυτανεύουν η λογική, η αμοιβαιότητα και η κατανόηση, τομείς στους οποίους – σύμφωνα με τον συγγραφέα-, οι γυναίκες είναι πιο αποτελεσματικές όπως άλλωστε αποδεικνύεται κι απ’ τον ιδιωτικό βίο με τη διαχείριση του νοικοκυριού και την ανατροφή των παιδιών.

Μια γυναίκα, η Λυσιστράτη, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να σταματήσει τον πόλεμο και ο μόνος τρόπος που βρίσκει είναι να εκβιάσει τους άντρες μέσα απ’ τη στέρηση των σεξουαλικών τους συνευρέσεων. Διάφορα κωμικά ευτράπελα διαδραματίζονται κατά τη διάρκεια του έργου, απ’ την αρχική προσπάθεια της Λυσιστράτης να πάρει με το μέρος της όλες τις γυναίκες μέχρι το ερωτικό παιχνίδι- αντίσταση ανάμεσα στη Μυρρίνη και τον Κινησία καθώς και την επαναφορά στην τάξη όσων γυναικών πάνε να λοξοδρομήσουν. Στη συνέχεια, η Λυσιστράτη με τις άλλες Αθηναίες καταλαμβάνουν την Ακρόπολη – όπου βρίσκεται το θησαυροφυλάκιο του δημόσιου χρήματος – για να στερήσουν από τους άνδρες τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για τη συνέχιση του πολέμου. Το σχέδιο των γυναικών δεν θα αργήσει να αποδώσει καρπούς, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στις εχθρικές πόλεις. Απεσταλμένοι Σπαρτιάτες και Αθηναίοι κάνουν έκκληση στη Λυσιστράτη για συμβιβασμό. Η ειρήνη εξασφαλίζεται μετά από αμοιβαίες παραχωρήσεις.

Η παράσταση

Στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Κακλέας για λογαριασμό του Εθνικού θεάτρου, μετέφερε την κλασική κωμωδία του Αριστοφάνη σ’ ένα μουσικοχορευτικό πλαίσιο και συγχρόνως προσπάθησε να μιλήσει για τη διαχρονικότητα της πάλης ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό βάζοντας εμβόλιμα στιγμιότυπα από σύγχρονα ζευγάρια.

Οι γυναικείοι ρόλοι από άντρες ηθοποιούς υπήρξαν μια πετυχημένη μίμηση αυτού που ίσχυε στην αρχαιότητα, δηλαδή άνδρες να υποδύονται τους γυναικείους ρόλους.

Αυτό έδωσε μια ευχάριστη νότα στην παράσταση και την απομάκρυνε απ’ το συμβατικό κλίμα στο οποίο έχουμε τα τελευταία χρόνια συνηθίσει να παρακολουθούμε Αριστοφάνη. Οι προσθήκες με τα σύγχρονα ζευγάρια προσωπικά δεν μου προσέθεσε κάτι στη γενική ατμόσφαιρα. Αισθητικά ήταν καλή, αλλά δεν ταίριαξε με τον υπόλοιπο ανάλαφρο ρυθμό.

Οι ηθοποιοί προσπάθησαν να μην είναι καρικατούρες αλλά να παραμείνουν πιστοί σ’ αυτό που συμβόλιζε ο ρόλος που υποδύονταν. Στην αρχαία αττική κωμωδία, υπάρχει πάντα αναφορά στην επικρατούσα πολιτική και κοινωνική κατάσταση της επικαιρότητας και πολλοί χαρακτήρες είναι προσωποποιημένες έννοιες ή συμβολίζουν κάτι άλλο που είτε προκύπτει απ’ την ετυμολογία του ονόματος ή της ιδιότητας τους. Εδώ, η Λυσιστράτη είναι προφανώς αυτή που λύει το στράτευμα, ο Κινησίας αυτός που είναι σε διαρκή κίνηση (ερωτική εν προκειμένω), κόκ.

Η «Λυσιστράτη» του Κακλέα είχε έμπνευση, γρήγορο ρυθμό και προσωπικό ύφος. Ήταν απ’ τη μια, η γνωστή σε όλους κωμωδία του Αριστοφάνη κι απ’ την άλλη διαφοροποιήθηκε σημαντικά απ’ τις υπόλοιπες Λυσιστράτες των τελευταίων χρόνων (μπορώ να μιλήσω για όσες έχω δει) διατηρώντας τη δική της ταυτότητα.

«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη

Εθνικό θέατρο (Άλσος Νέας Σμύρνης, 29/8/2010)

Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας

Σκηνικά: Μανώλης Παντελιδάκης

Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Χορογραφία: Κυριάκος Κοσμίδης

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Προβολές – Βίντεο: Πίνδαρος Ανδριόπουλος

Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Φρόσω Λύτρα

Δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Κακλέας, Εύα Σαραγά

Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ

Διανομή:

Λυσιστράτη: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος

Κλεονίκη: Γιώργος Χρυσοστόμου

Μυρρίνη – Κινησίας: Μάκης Παπαδημητρίου

Λαμπιτώ: Λαέρτης Μαλκότσης

Πρόβουλος: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης

Πρύτανης Αθηναίος: Θέμις Πάνου

Κήρυκας Λακεδαιμονίων: Σταύρος Μαυρίδης

Μυρρίνη: Ελένη Κοκκίδου

Ανδρικός Χορός: Μιχάλης Θεοφάνους, Χρήστος Μαλάκης, Κωνσταντίνος Μαραβέλιας, Νίκος Καρδώνης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Δημήτρης Πασσάς, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Κωνσταντίνος Τσερκάκης, Alain Rivero, Βαγγέλης Χατζηνικολάου

Γυναικείος Χορός: Άννα Αθανασιάδη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Φαίη Κοκκινοπούλου, Σοφία Μιχαήλ, Νίκη Λάμη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Αγορίτσα Οικονόμου, Μαριάνθη Σοντάκη, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Αγγελική Τρομπούκη, Μαρία Τσιμά

Advertisements

0 Responses to “«Λυσιστράτη» απ’ το Εθνικό θέατρο (Άλσος Νέας Σμύρνης)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,839 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: