«Ορέστης» απ’ το Εθνικό θέατρο (Άλσος Νέας Σμύρνης)

 

 

 

Το έργο

Για να προσεγγίσει  κανείς τον «Ορέστη» του Ευριπίδη, πρέπει να έχει κατά νου ότι κι εδώ – όπως και σε άλλα του έργα- ο Ευριπίδης ανέτρεψε τον γνωστό μύθο διαφοροποιώντας τον σημαντικά  απ’ τη δραματουργία των άλλων δύο τραγικών. Ο «Ορέστης» έχει πολλές ιδιαιτερότητες σαν έργο. Γράφτηκε το 408 π.Χ, και είναι το τελευταίο έργο το οποίο γνωρίζουμε ότι παρουσιάστηκε στην Αθήνα, πριν την αναχώρηση του Ευριπίδη από την πόλη και την εγκατάστασή του στη Μακεδονία.
Στην «Ορέστεια» του Αισχύλου, ο Ορέστης αθωώνεται απ’ τον Άρειο Πάγο, στην δε «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, μένει ατιμώρητος στο τέλος της τραγωδίας. Αντίθετα, στον «Ορέστη», ο Ευριπίδης φτιάχνει το πορτρέτο ενός άρρωστου ανθρώπου που βασανίζεται απ’ τις ενοχές του φονικού που διέπραξε, πάσχει από κατάθλιψη που τον βυθίζει σε ύπνο, είναι άλλοτε αδύναμος κι άβουλος κι άλλοτε εκδικητικός, χωρίς έλεος γι’ αυτούς που κανονικά έπρεπε να πληρώσουν με το αίμα τους τον πόλεμο της Τροίας. Στην πραγματικότητα, ο Ευριπίδης δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να διαχειριστεί ένα θέμα που ήδη ήταν οικείο απ’ τις «Ευμενίδες» (σ.σ τρίτο μέρος της «Ορέστειας»). Απλώς, προσαρμόζει τον μύθο στα ανθρώπινα μεγέθη. Παράλληλα με τις γνωστές συγκρούσεις και τον πολιτικό προβληματισμό, τίθενται εδώ ερωτήματα για τις σχέσεις των γενεών, των φύλων, της κοινωνίας…

Μετά τη δολοφονία της Κλυταιμνήστρας και του εραστή της Αιγίσθου, ο μητροκτόνος Ορέστης, καταδιωκόμενος απ’ τις Ερινύες, κείτεται άρρωστος μπροστά στο παλάτι των Ατρειδών. Δίπλα του, η αδερφή του Ηλέκτρα κι ο συνεργός τους Πυλάδης που έρχεται να συμπαρασταθεί στα δυο αδέρφια. Ο Μενέλαος κι η Ελένη έρχονται στο Άργος, όμως μάταια τα δυο αδέλφια περιμένουν απ’ αυτούς- συγκεκριμένα απ’ τον αδερφό του πατέρα τους Μενέλαο-  να τους συντρέξει μιλώντας θετικά στην επικείμενη συνέλευση των Αργείων. Ο λαός αποφασίζει την καταδίκη τους σε θάνατο και τότε Ηλέκτρα, Ορέστης και  Πυλάδης σχεδιάζουν την εκδίκηση τους με στόχο τον Μενέλαο και την οικογένεια του. Την τελική λύση έρχεται να δώσει η παρέμβαση του από μηχανής θεού, Απόλλωνα, με ένα απρόβλεπτο «happy end».

Η παράσταση

Ο Γιάννης Χουβαρδάς αντιμετώπισε πολύ ορθά  το έργο σαν μελόδραμα κι όχι σαν τραγωδία. Η σκηνοθετική του προσέγγιση βασίστηκε στην ιδέα ότι τα δύο βασικά πρόσωπα της τραγωδίας, η Ηλέκτρα κι ο Ορέστης βρίσκονται παγιδευμένα στον θεατρικό χωροχρόνο, ενώ ταυτόχρονα εισβάλλουν στο περιβάλλον τους ενθουσιώδεις νέοι από άλλη εποχή που τους αναγκάζουν να ξαναζήσουν τον μύθο τους. Η ομάδα των νεαρών ηθοποιών που αποτελούν τον χορό υποδύεται ακριβώς αυτό. Μια ομάδα σπουδαστών που εισέρχεται στον αρχαίο θέατρο είναι η αφορμή για τα δυο τραγικά αδέρφια του μύθου ν’ αρχίσουν πάλι απ’ την αρχή την ιστορία τους προσπαθώντας να βρουν διέξοδο στο τραγικό τους πρόβλημα. Ωστόσο, η παρουσία του χορού στην αρχή ήταν ασαφής κι αμήχανη. Προσωπικά, δεν κατάλαβα το σκεπτικό και όταν εκ των υστέρων το διάβασα, κατανόησα κάποια πράγματα. Θα έπρεπε να λειτουργεί αντίστροφα όμως…

Μέσα από μια άνιση διανομή, ξεχώρισα την Στεφανία Γουλιώτη για την οποία απερίφραστα λέω ότι είναι πλασμένη από στόφα σπουδαίας ηθοποιού. Μετά την Ηλέκτρα της στην παράσταση του Στάιν πριν από 3 χρόνια, έρχεται να εντυπωσιάσει με μια πολύ έντονη ερμηνεία. Επίσης, ήταν η μόνη σε όλη τη διανομή που είχε καθαρό λόγο και σωστή άρθρωση. Η φωνή της ακουγόταν ακόμα και σ’ έναν χώρο που δεν έχει προδιαγραφές θεάτρου και βομβαρδίζεται κι από εξωτερικούς ήχους κι αυτό το αναφέρω επειδή θεωρώ πολύ σημαντική τη σωστή εκφορά του λόγου και την ελεγχόμενη ένταση στην ερμηνεία του αρχαίου δράματος.

Ο Νίκος Καραθάνος στον ρόλο του Φρύγα ήταν καλός, αλλά δεν απέφυγε κάποιες στιγμές γραφικότητας που ευτυχώς δεν ενόχλησαν ιδιαίτερα αφού ο Φρύγας φέρει κάποια εξωτικά στοιχεία που δικαιολογούν υπερβολή στον λόγο και στο ήθος.
Ο Γιώργος Γλάστρας στον ρόλο του Απόλλωνα ήταν μια απολύτως ταιριαστή επιλογή σ’ ένα έργο που έχει αίσιο τέλος κατ’ εντολήν μιας ανώτερης δύναμης. Αν ευδοκιμούσε στη χώρα μας ακόμα το μουσικό θέατρο, ο Γλάστρας θα γνώριζε πραγματικές στιγμές δόξας στο θεατρικό σανίδι. Είναι λαμπερός και με θεατρικό μπρίο που κουβαλάει άρωμα άλλων εποχών.

«Ορέστης» του Ευριπίδη

Εθνικό θεάτρο (Άλσος Νέας Σμύρνης, 14/10/10)

Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Γιοχάννες Σουτς

Μουσική: Μανώλης Καλομοίρης

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Δραματολόγος παράστασης: Έλενα Καρακούλη

Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα Τριανταφύλλη

Βοηθός σκηνογράφου- ενδυματολόγου: Μαριαλένα Λαπατά

Βοηθός φωτιστή: Σοφία Αλεξιάδου

 Διανομή:

Ορέστης: Νίκος Κουρής

Ηλέκτρα: Στεφανία Γουλιώτη

Μενέλαος: Ακύλλας Καραζήσης

Φρύγας: Νίκος Καραθάνος

Ελένη: Τάνια Τρύπη

Ερμιόνη: Γεωργιάννα Νταλάρα

Τυνδάρεως: Χρήστος Στέργιογλου

Αγγελιαφόρος: Μανώλης Μαυροματάκης

Πυλάδης: Κώστας Βασαρδάνης

Απόλλων: Γιώργος Γλάστρας

Χορός: Λαμπρινή Αγγελίδου, Πολυξένη Ακλίδη, Ελένη Βεργέτη, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Άννα Καλαϊτζίδου, Κόρα Καρβούνη, Γιάννης Κλίνης, Ρηνιώ Κυριαζή, Ζωή Κυριακίδου, Ηρώ Μπέζου, Λένα Παπαληγούρα, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Ηρώ Χιώτη

 

Advertisements

1 Response to “«Ορέστης» απ’ το Εθνικό θέατρο (Άλσος Νέας Σμύρνης)”



  1. 1 «Τι είδε ο μπάτλερ» στο θέατρο Χορν « Θέατρο Παράθεση σε Νοέμβριος 12, 2010 στο 8:54 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,833 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: