«Τι είδε ο μπάτλερ» στο θέατρο Χορν

Έχω γράψει ξανά πόσο απαιτητικό και δύστροπο θεατρικό είδος είναι η φάρσα υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι τηρούνται πιστά οι κανόνες γραφής και παράστασης της. Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι σύμφωνα με  μια επικρατούσα αντίληψη η κωμωδία και τα συγγενή της είδη θεωρούνται «εύκολη υπόθεση» συγκριτικά με το δράμα. Λίγοι όμως καταλαβαίνουν πόση δυσκολία κρύβεται στην τήρηση του ρυθμού και τη συμμόρφωση προς τους κανόνες. Η φάρσα ισορροπεί πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Αν όλα αυτά δεν τηρηθούν, η παράσταση κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα αγγίζοντας τα όρια της γελοιότητας. Ποιος άλλωστε δεν έχει δει αρκετές φορές τους ίδιους τους ηθοποιούς που παίζουν κωμωδία να ξεφεύγουν και να γελάνε κι οι ίδιοι μ’ αυτά που λένε. Αυτό είναι παράδειγμα προς αποφυγήν!

Το «τι είδε ο μπάτλερ» είναι μια κλασικού τύπου φάρσα ως προς τη δομή της. Υπάρχει μια ιστορία σαν γενικό μοτίβο και πλήθος παρεξηγήσεων διαδέχονται η μία την άλλη. Καθώς η ιστορία κορυφώνεται, μια ακόμα αποκάλυψη έρχεται να ταράξει τα νερά αλλά και να ολοκληρώσει με happy end.

Ο ψυχίατρος κύριος Πρέντις στα πλαίσια της συνέντευξης με μια υποψήφια για τη θέση της γραμματέως στο ιατρείο του, υποχρεώνει τη νεαρή Τζέραλντιν να γδυθεί. Εκείνη τη στιγμή ακριβώς εμφανίζεται η εκκεντρική γυναίκα του κι εκείνος εκστομίζει το πρώτο ψέμα  για να καλύψει την αμηχανία του. Συγχρόνως, η εμφάνιση ενός ανώτερου του ψυχιάτρου που έρχεται για επιθεώρηση, ενός νεαρού γκρουμ που απειλεί την κυρία Πρέντις με γυμνές της φωτογραφίες κι ενός αστυνομικού περιπλέκουν ακόμα περισσότερο την αρχική ιστορία.

Ο Τζο Όρτον, μάστορας ενός είδους που κατεξοχήν έχει ανθίσει στο γαλλικό δραματολόγιο,  προίκισε μια κλασική όπως είπαμε φάρσα με επιπλέον προτερήματα.  Στο «τι είδε ο μπάτλερ», πέρα απ’ το αβίαστο γέλιο λόγω των διαδοχικών ανατροπών, σατιρίζεται  η υποκρισία της βρετανικής κοινωνίας κι έρχονται στο φως τα  «άπλυτα» του ιατρικού κλάδου.

Η παράσταση που έστησε ο Θωμάς Μοσχόπουλος είναι εύστροφη, κεφάτη, διαθέτει ένα επιτελείο ικανών ηθοποιών,έχει ρυθμό∙ κι όλα αυτά σε σωστές αναλογίες. Η μουσική, η σκηνογραφία και τα κοστούμια φωτογράφισαν χαρούμενα τη δεκαετία του ’60 κι έδωσαν τον κυρίαρχο τόνο.

Οι ηθοποιοί ήταν απολαυστικοί. Για τον Γιώργο Γλάστρα είχα ξαναγάψει εδώ. Προσθέτω τώρα και τη φάρσα στα πεδία όπου μπορεί να λάμψει. Η Λυδία Φωτοπούλου έχει το χάρισμα να σαρκάζει τον κάθε ρόλο που παίζει. Μοιάζει σαν να τον κοιτάει από απόσταση, να τον υπονομεύει κάπως, να δοκιμάζει τα όρια του, αλλά να είναι εκείνη η τελική κυρίαρχος. Η Άννα Καλαϊτζίδου ήταν η ευχάριστη έκπληξη της παράστασης. Η εμφάνιση της στην έναρξη σηματοδότησε όλο το  ύφος της παράστασης. Το ίδιο καλοί στους ρόλους τους ήταν και οι υπόλοιπο τρεις άντρες της διανομής.

Για την ιστορία της παράστασης, να προσθέσω ότι φέτος επαναλαμβάνεται, ενώ πέρυσι παιζόταν στο θέατρο «Αλίκη» μαζί με τη «Δωδεκάτη Νύχτα» του Σαίξπηρ.

«Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Όρτον

Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Κυπριωτάκης

Κοστούμια: Claire Bracewell

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Κίνηση: Μάρθα Κλουκίνα

Μετάφραση: Θωμάς Μοσχόπουλος- Τάσος Βάρβαρος

Πρωταγωνιστούν : Λυδία Φωτοπούλου, Άννα Καλαϊτζίδου, Γιώργος Γλάστρας, Κώστας Μπερικόπουλος, Αλέξανδρος Αλπίδης , Θάνος Τοκάκης

Advertisements

0 Responses to “«Τι είδε ο μπάτλερ» στο θέατρο Χορν”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,833 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: