«Συρανό Ντε Μπερζεράκ» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)

Το έργο

Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ έχει καταγραφεί στη συνείδηση του κοινού ως ο  ήρωας  με τη μεγάλη μύτη που λόγω της ασχήμιας του, δεν τόλμησε ποτέ να φανερώσει τον έρωτα του στην όμορφη Ρωξάνη,  αντιθέτως όμως βοήθησε τον αντίπαλο του, έναν ωραίο αλλά κενό περιεχομένου νεαρό να την κερδίσει.

Λίγοι ξέρουν ότι ο Συρανό ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Γέννημα-θρέμμα του 17ου αιώνα, ο Συρανό ήταν ένας εκκεντρικός νέος της εποχής που διασκέδαζε στα παρισινά καμπαρέ, έπαιζε τζόγο, τιμούσε το αλκοόλ, ήταν δεινός ξιφομάχος κι είχε λάβει μέρος και στον πόλεμο. Επιπλέον, είχε καταπιαστεί με τη συγγραφή και παρόλο που δεν έμεινε στην ιστορία ως λαμπρός συγγραφέας, τροφοδότησε με τις ιδέες του έργα σύγχρονων αλλά και μεταγενέστερων συγγραφέων, όπως του Μολιέρου, που στις «Κατεργαριές του Σκαπίνου» αντιγράφει μια ολόκληρη σκηνή απ’ τον «Εξαπατημένο σχολαστικό». Αξίζει να σημειωθεί ότι οι «αιρετικές» για την εποχή ιδέες κι εφευρέσεις του Συρανό σχετικά με τεχνολογικές κι επιστημονικές εφευρέσεις του μέλλοντος όπως καταγράφονται στα έργα του «Ταξίδι στη Σελήνη» και «Κωμική ιστορία των κρατών και αυτοκρατοριών του ήλιου» ενέπνευσαν τους Φοντενέλ, Βολταίρο κά.

Η κορυφαία όμως στιγμή αναγνωρισιμότητας για τον Συρανό έρχεται χάρη στον Εντμόν Ροστάν που μετά την πρεμιέρα του έργου του «Συρανό ντε Μπερζεράκ» το 1897 στο θέατρο Πορτ- Σαιν – Μαρτέν, εξασφάλισε για τον εαυτό του μια θέση στη Γαλλική Ακαδημία στα 33 του μόλις χρόνια και για τον ρομαντικό ήρωα που έπλασε μια θέση στην αιωνιότητα. Ο Συρανό έμελλε να ξεπεράσει σε φήμη τον συγγραφέα του στους αιώνες που ακολούθησαν. Στους παράγοντες βέβαια της επιτυχίας  του έργου, πέραν της ποιητικής μαεστρίας του Ροστάν, πρέπει να συνυπολογιστεί το πεσμένο ηθικό των Γάλλων που μετά τους συνεχείς πολέμους επιζητούν ειρήνη κι ενότητα για τη χώρα τους κι ο Συρανό λειτουργεί σαν ένας υπερ- ήρωας που μπορεί να τους ζωντανέψει ξανά. Επιπλέον, η διαμάχη Εκκλησίας – Πολιτείας που έληξε οριστικά με το διαχωρισμό τους το 1905 αλλά  και η καταδίκη του εβραίου λοχαγού Ντρέυφους το 1894 συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα της εποχής.

Η παράσταση

Ο Νίκος Καραθάνος είχε την εξυπνάδα να στήσει μια κεφάτη, μοντέρνα παράσταση χωρίς να αλλοιώσει καθόλου την εικόνα του ρομαντικού ήρωα. Με απουσία συμβατικών  σκηνικών και ρούχων, αλλά με υπαινικτικό και συγχρόνως ευρηματικό τρόπο, χάρη και στους υπόλοιπους άξιους συντελεστές,  έστησε μια παράσταση που τα είχε όλα: περιπέτεια, γέλιο, μάχη, έρωτα, συγκίνηση αποδεικνύνοντας ότι και τα παλιότερα έργα μπορούν να έχουν μια θέση στο σύγχρονο θέατρο όταν τα βλέπει κανείς με νέα ματιά.

Ο ίδιος κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του Συρανό και ήταν πραγματικά απολαυστικός. Με σωστή αναλογία κωμικού και δραματικού κατάφερε να ισορροπήσει και να δώσει στο φινάλε λυρισμό και συγκίνηση.

Η Λένα Κιτσοπούλου ήταν μια πολύ καλή Ρωξάνη, ενώ ο Χρήστος Λούλης σαν άχρωμος Κριστιάν τόνισε την αντίθεση ανάμεσα στο μεγαλείο του Συρανό και στην  πεζότητα ενός επίδοξου εραστή που διεκδικεί  το αντικείμενο του έρωτα του χωρίς κανένα ψυχικό μεγαλείο. Έντονη η παρουσία του Άγγελου Παπαδημητρίου στον ρόλο του Μονφλερύ Ντε Γκις, σε ισορροπία όλη η υπόλοιπη διανομή.

Αξίζει να σημειωθεί πόσο δουλεμένη ήταν η κίνηση των ηθοποιών, η εκφορά του λόγου αφού κατάφεραν να μην αφήσουν απαγγελτική αίσθηση σ’ ένα έμμετρο κείμενο καθώς και η μουσική παρουσία τους. Οι ηθοποιοί που υποδύονται τους 10 Γασκόνους, ο λοχαγός τους καθώς και οι δυο γυναίκες της παράστασης (εξαιρείται η Λένα Κιτσοπούλου), κατάφεραν να μάθουν εκτός από τη μουσική της παράστασης κι από ένα μουσικό όργανο δημιουργώντας μια μουσική ορχήστρα που δίνει και τον εναρκτήριο τόνο της παράστασης προσπαθώντας να δημιουργήσει μια αίσθηση θεάτρου μέσα στο θέατρο.

«Συρανό Ντε Μπερζεράκ» – Εντμόν Ροστάν

Εθνικό θέατρο

Μετάφραση: Λουίζα Μητσάκου

Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος

Σκηνικά – Κοστούμια:Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Κίνηση: Αμάλια Μπένετ

Φωτιισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά

Διανομή:

Καπουτσίνος, Γασκώνος, Κρουστά: Προκόπης Αγαθοκλέους

Σωματοφύλακας, Γασκώνος, Μαντολίνο: Πάνος Βλάχος

Μαέστρος, Λίζα, Αδελφή Μάρθα: Τζίνα Θλιβέρη

Συρανό: Νίκος Καραθάνος

Ρωξάνη: Λένα Κιτσοπούλου

Λε Μπρε: Γιάννης Κότσιφας

Ποιητής, Γασκώνος, Ακορντεόν: Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

Κριστιάν: Χρήστος Λούλης

Βαλβέρ, Ποιητής, Γασκώνος, Τρομπέτα: Ντένης Μακρής

Κυζύ, Μπερτραντού, Γασκώνος, Κιθάρα: Ιωσήφ Μαράουι

Λινιέρ, Γασκώνος, Τρομπέτα, Μελόντικα:Αλέξανδρος Μαυρόπουλος

Ακόλουθος, Μητέρα Μαργαρίτα, Μελόντικα:Αγορίτσα Οικονόμου

Γασκώνος, Βιολί: Αργύρης Πανταζάρας

Μονφλερύ, Ντε Γκις: Άγγελος Παπαδημητρίου

Ποιητής, Γασκώνος, Κλαρινέτο: Γιάννης Παπαδόπουλος

Φορτικός, Ποιητής, Γασκώνος, Τούμπα: Μιχάλης Σαράντης

Κοντραμπάσο: Δημήτρης Τίγκας

Καρμπόν, Πιάνο: Άγγελος Τριανταφύλλου

Ζοντελέ, Ραγκενώ: Κοσμάς Φοντούκης

Μητέρα του Συρανό: Γαλήνη Χατζηπασχάλη

Αδελφή Κλαίρη, Γασκώνος, Φυσαρμόνικα, Μεταλλόφωνο: Αποστόλης Ψαρρός

 

Advertisements

0 Responses to “«Συρανό Ντε Μπερζεράκ» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,102 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: