«Το γλυκό πουλί της νιότης» στο Εθνικό Θέατρο (Νέα Σκηνή)

Γραμμένο το 1956 και «σημαδεμένο» από την τεράστια κινηματογραφική επιτυχία που γνώρισε διεθνώς 3 χρόνια αργότερα, σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν (Αλεξάνδρα ντελ Λάγκο η Τζέραλντιν Πέιτζ και Τσανς Γουέην ο Πωλ Νιούμαν) και εγχωρίως απ’ το Θέατρο Τέχνης με τη Μελίνα Μερκούρη στον ρόλο της Αλεξάνδρα Ντελ Λάγκο και τον Γιάννη Φέρτη στον ρόλο του Τσανς Γουέιν, το «Γλυκό πουλί της νιότης» ανεβαίνει φέτος για πρώτη φορά στο Εθνικό θέατρο.

Το έργο
Το «Γλυκό πουλί της Νιότης» είναι αυτό ακριβώς που υποδηλώνεται απ’ τον τίτλο του. Ο χρόνος που περνά κι αφήνει πίσω του σημάδια στα πρόσωπα και τις ψυχές είναι το βασικό θέμα που πραγματεύεται εδώ ο Τενεσί Ουίλιαμς και δεν είναι τυχαίο που οι δύο βασικοί ήρωες είναι άνθρωποι απόλυτα εξαρτώμενοι απ’ την  εξωτερική τους εικόνα. Η Αλεξάνδρα ντε Λάγκο μεγάλη σταρ του κινηματογράφου, έχει περάσει την πρώτη της νιότη και νιώθει ότι οι μέρες της λιγοστεύουν στον αδηφάγο χώρο του θεάματος που αποθεώνει μόνο τους νέους με αψεγάδιαστα πρόσωπα και παραμονεύει σαν εφιάλτης για τις πρώτες ρυτίδες που εμφανίζονται και σημαίνουν συνήθως την αρχή του τέλους.

Ο Τσανς Γουέιν είναι ένας γοητευτικός ζιγκολό επίσης με ημερομηνίας λήξης. Αν αρχίσει να μεγαλώνει πολύ δεν θα μπορεί να χρησιμεύει στις ώριμες κυρίες ως συνοδός. Είναι φιλόδοξος κι επιθυμεί να γίνει κινηματογραφικός αστέρας. Έχει ήδη αργήσει, καθώς μια αποτυχία βαραίνει το παρελθόν του.

Οι δυο τους θα συναντηθούν σε μια στιγμή που έχουν απόλυτη ανάγκη ο ένας τον άλλον. Τους συνδέουν πρακτικά ζητήματα. Δεν υπάρχει καθόλου χώρος για συναισθήματα. Εκείνη, είναι εύθραυστη και θέλει κάποιον άντρα να της κανονίσει πρακτικά ζητήματα, πχ να οδηγήσει το αυτοκίνητο της, να κλείσει ξενοδοχείο, να της εξασφαλίσει τη δόση της. Εκείνος τη χρειάζεται για να του εξασφαλίζει τα καθημερινά έξοδα και να τον βοηθήσει να υπογράψει συμβόλαιο με εταιρεία παραγωγής.  Ο Τσανς αποφασίζει να οδηγήσει την πολυτελή Κάντιλακ της Αλεξάνδρας στη γενέθλια πόλη του μια που εκεί εξακολουθεί να ζει η Χέβενλι, το κορίτσι που αγαπούσε. Ωστόσο, σ’ αυτήν την πόλη του αμερικανικού νότου που βασιλεύει η βία κι ο ρατσισμός θα έρθει αντιμέτωπος με τον κυριότερο εκφραστή τους, τον πατέρα της Χέβενλι που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να εξοντώσει αυτόν που αμαύρωσε το όνομα της κόρης του.

Η παράσταση

Η Έφη Θεοδώρου έστησε μια ενδιαφέρουσα παράσταση με μοντέρνα στοιχεία. Ο βασικός άξονας γύρω απ’ τον οποίο κίνησε την παράσταση της ήταν η σκληρότητα. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει αρνητικές εντυπώσεις για την παράσταση σε μια μεγάλη μερίδα θεατών και κριτικών. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς είναι πιο αισθαντικός και ποιητικός κι αυτό το πετάρισμα της ποίησης δεν βγήκε καθόλου στην εκδοχή της Θεοδώρου. Προτίμησε να δώσει στο έργο μια σκληράδα που βρίσκει εύκολα τις αναλογίες της στην εποχή μας. Οι σταρ του σήμερα δεν περιβάλλονται από χρυσόσκονη, δεν καλύπτονται πίσω απ’ το σύννεφο του μύθου τους, δεν είναι απροσπέλαστοι. Είναι πιο γήινοι, κατεβαίνουν συχνότερα απ’ το βάθρο τους και μας αφήνουν να κοιτάξουμε απ’ το ματάκι της πόρτας ένα μέρος της ιδιωτικής τους ζωής υπηρετώντας με συνέπεια τους κανόνες του life style.

Ως εκ τούτου, η εκδοχή της Θεοδώρου  ορθά δεν είχε στη διανομή της μεγάλο όνομα πρωταγωνίστριας για τον ρόλο της ντελ Λάγκο. Η Μαρία Σκουλά είναι μια εξαιρετική ηθοποιός του σήμερα. Δεν κουβαλάει το βάρος της Μελίνας, δεν είναι σταρ, αλλά στην ερμηνεία της  έφερε επάξια τον φόβο της φθοράς του χρόνου, την άλωση της κάμερας με τα κοντινά πλάνα σ’ ένα πρόσωπο που στα σαράντα του χρόνια δεν είναι πια όπως στα δροσερά είκοσι και συνεπώς δεν αφορά περαιτέρω τη βιομηχανία του κινηματογράφου.

Ταιριαστή ήταν η  αφαίρεση στον σκηνικό διάκοσμο αλλά κουραστική η συνεχής παρουσία του διπλού κρεβατιού πάνω στη σκηνή να λειτουργεί σαν σκηνικό στοιχείο σε όλους τους χώρους. Ενδιαφέρουσα βρήκα τη  διαδοχή των σκηνών που γινόταν «αθόρυβα», η μια σκηνή γλιστρούσε μέσα στην άλλη. Φορτωμένο ήταν το μουσικοχορευτικό κομμάτι αν και σαφώς αποτύπωνε την ατμόσφαιρα του καμπαρέ, λίγο πριν την  τελευταία σκηνή. Εδώ η παρατήρηση μου έχει να κάνει κυρίως με το τεχνικό  θέμα της έντασης του ήχου που κάποιες φορές ήταν αδικαιολόγητα υψηλή.

Ο ι ηθοποιοί υπηρέτησαν πιστά αυτό που τους ανατέθηκε. Πέραν της Σκουλά, για την οποία εκφράστηκα παραπάνω, ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη βρήκα την ερμηνεία της Παπαληγούρα. Ο Μάνος Βακούσης καλός όπως πάντα αν και λίγο περισσότερο στυλιζαρισμένος. Ο Βασαρδάνης μου άρεσε λιγότερο από άλλες φορές, η Τζήμου έχει εξαιρετικά φωνητικά και χορευτικά προσόντα, μέσα στο πνεύμα του έργου οι Πάνου, Τζαβάρας, Τσεμπερλίδης, Αφολαγιάν, Τσουρής. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος ήταν άτονος ενώ μέχρι τώρα μας έχει συνηθίσει σε πιο δυναμικές ερμηνείες, η φιγούρα της θείας Νόννυ απ’ την Υβόνη Μαλτέζου κάπως γραφικότερη απ’ ό, τι ζητούσε ο ρόλος. Τέλος, ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είχε καλές στιγμές, αλλά δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένας πραγματικός Τσανς με τη δυναμική που απαιτεί ο ρόλος. Ο Τσανς Γουέιν κουβαλάει τη δική του προσωπική κατάρα στο πάνθεον των χαρακτήρων του Ουίλιαμς. Είναι ο αυτοκαταστροφικός νέος που παραμερίζει όλα του τα ανθρώπινα συναισθήματα για να κυνηγήσει τα όνειρα του κι έρχεται ξανά σε επαφή με τις αληθινές του επιθυμίες όταν πια είνα πολύ αργά. Δέχεται να πληρώσει το τίμημα αλλά είναι για πάντα χαμένος και αδύναμος, έρμαιο της ίδιας του της φιλοδοξίας, ένα ανθρώπινο ερείπιο σ’ έναν κόσμο που καταρρέει.

Εθνικό Θέατρο- Νέα σκηνή

«Το γλυκό πουλί της νιότης» του  Τενεσί Ουίλιαμς

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου

Σκηνοθεσία: Έφη Θεοδώρου

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική: Νίκος Πλάτανος

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα

Βοηθός σκηνογράφου: Ελίνα Λούκου

Διανομή:

Τσανς Γουέιν: Ανδρέας Κωνσταντίνου

Φλάυ / Τσαρλς: Μιχάλης Αφολαγιάν

Τζωρτζ Σκάντερ: Κώστας Βασαρδάνης

Αλεξάντρα Ντελ Λάγκο: Μαρία Σκουλά

Μπος Φίνλεϋ: Μάνος Βακούσης

Τομ Φίνλεϋ: Προμηθέας Αλειφερόπουλος

Χέβενλυ Φίνλεϋ: Λένα Παπαληγούρα

Θεία Νόννυ: Υβόνη Μαλτέζου

Μις Λούσυ: Θεοδώρα Τζήμου

Χάτσερ / Σταφφ: Γιώργος Τζαβάρας

Ο προβοκάτορας: Θεμιστοκλής Πάνου

Μπαντ: Γιάννης Τσεμπερλίδης

Σκόττυ: Γιώργης Τσουρής

Advertisements

0 Responses to “«Το γλυκό πουλί της νιότης» στο Εθνικό Θέατρο (Νέα Σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,289 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: