«Η κυρία Κούλα» στο Θέατρο Τέχνης – updated

  «Η κυρία Κούλα»,  γνωστή νουβέλα του 1975, είναι το πρώτο πεζό του Μένη Κουμανταρέα που μεταφέρεται στο θεατρικό σανίδι.

Δυστυχώς δεν έχω προλάβει να το διαβάσω μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές κι έτσι δεν μπορώ να κρίνω αν ο Άκης Δήμου το μετέτρεψε σωστά αποδίδοντας την ατμόσφαιρα που περιέγραφε ο συγγραφέας στην αρχική μορφή του. Ωστόσο, κάπου διάβασα την απογοήτευση αναγνώστριας που το είδε και στο θέατρο, διαμαρτυρόμενη για τη μη πιστή διασκευή καθώς και για την επινόηση ενός τρίτου προσώπου στο θεατρικό έργο, μιας γυναίκας –σκιάς, της βαθύτερης φωνής των ηρώων ίσως.

Διάβασα την  «κυρία Κούλα», αφού είχα δει την παράσταση στο Θέατρο Τέχνης. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Άκης Δήμου έκανε μια πολύ καλή θεατρική προσαρμογή, χωρίς να υπονομεύει την νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα. Είναι αυτονόητο ότι το έργο είχε ανάγκη να μεταφερθεί στην εποχή μας. Στο βιβλίο διαβάζει κανείς για την Αθήνα του 1975 που είναι πια τόσο μακρυνή και ξεχασμένη εικόνα. Στις οποιεσδήποτε ενστάσεις που θα είχε κάποιος αντιπαραβάλλοντας το πρωτότυπο με το θεατρικό να πω ότι είναι αυτονόητο να «χάνεται» κάτι όταν μεταφέρεται στη σκηνή. Η σκηνή έχει δράση ενώ στο πεζογράφημα υπάρχει κι η σκέψη των προσώπων (της Κούλας εν προκειμένω).  Θα συμφωνήσω μόνο με το περιττό της προσθήκης του τρίτου προσώπου.

Το έργο περιγράφει τη συνάντηση μιας ώριμης γυναίκας με τον πολύ νεότερο της Μίμη, φοιτητή που ετοιμάζεται να φύγει στο εξωτερικό. Η κυρία Κούλα εργάζεται σε λογιστικό γραφείο, είναι παντρεμένη με δύο ανήλικες κόρες και ζει στην Κηφισιά. Καθημερινά κάνει τη διαδρομή Μοναστηράκι –Κηφισιά και κάποια μέρα γνωρίζεται με τον Μίμη. Μια σύντομη ερωτική ιστορία (κυρίως σεξουαλική συνεύρεση) θα την κάνει να παρεκκλίνει της προγραμματισμένης πορείας της από κάποια στιγμή και μετά και να καταλήξει στη γκαρσονιέρα που διατηρεί ο νεαρός Μίμης στον Άγιο Νικόλαο.

Η παράσταση

Κρίνοντας συνεπώς απ’ αυτό που είδα κι όχι απ’ αυτό που θα μπορούσε να είναι λόγω πρωτοτύπου, μπορώ να πω ότι ο Νίκος Μαστοράκης σκηνοθέτησε το έργο με ευαισθησία κι αισθαντικότητα. Πολλοί άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας (όχι αναγκαστικά γυναίκες) θα μπορούσαν ν’ αναγνωρίσουν  στην κυρία Κούλα την κρίση μέσης ηλικίας, τον συμβατικό και ανιαρό γάμο, την πλήξη της καθημερινότητας τόσο μέσα στο σπίτι, όσο κι εκτός, την διέξοδο του να πηγαίνουν στη δουλειά. Πολλοί θα μπορέσουν να ταυτιστούν και με τον Μίμη, άλλοι λόγω ηλικίας κι άλλοι γιατί θα θυμηθούν τον παρορμητισμό της νιότης, την τόλμη, την αμφισβήτηση, τη διάθεση για επανάσταση απέναντι σ’ όλες τις μορφές κατεστημένου.

Η Λυδία Κονιόρδου είναι πραγματικά σπουδαία ηθοποιός γιατί μπορεί να ξεφεύγει απ’ το αρχαίο δράμα με το οποίο κατά κύριο λόγο έχει ταυτιστεί αφιερώνοντας μεγάλο μέρος της καριέρας της. Αυτό είναι αρετή. Ο μεγάλος ηθοποιός μπορεί να παίξει πολλά πράγματα – αν όχι τα πάντα. Ο τρόπος που βίωσε την κυρία Κούλα, αποτυπωνόταν στη φωνή, τις κινήσεις, τη στάση του σώματος της, το βλέμμα που δίσταζε να κοιτάξει κατάματα από αιδημοσύνη, τα χέρια που μηχανικά άλλοτε έστρωναν το συντηρητικό ταγέρ, άλλοτε έσφιγγαν το λουρί της τσάντας.

Στην ερωτική σκηνή με τον Μίμη, είχε όλη την αμηχανία της μεγαλύτερης ηλικιακά γυναίκας με τις ανασφάλειες για το σώμα που δεν είναι πια τόσο τέλειο, τα φιλιά που μοιάζει σαν να τα ξεθάβει μετά από αιώνες, το γέλιο που ξανακερδίζει, το συναίσθημα της ζήλειας που πασχίζει να μην φανερώσει.

Ο Γιώργος Φριντζήλας έφερε επάξια εις πέρας τον ρόλο του Μίμη και δεν περιορίστηκε απλώς στο να «συνοδεύσει» μια πρωταγωνίστρια, αλλά συνυπήρξε στη σκηνή επί ίσοις όροις.

Η Ειρήνη Ιγγλέση που είχε χρόνια να εμφανιστεί στο θέατρο, συμπλήρωσε ταιριαστά τη διανομή ερμηνεύοντας έναν ρόλο που απ’ ό, τι πληροφορούμαι δεν υπάρχει στο πρωτότυπο. Είναι μια γυναίκα που εμφανίζεται στην αρχή και το τέλος του έργου και ενεργεί σαν την σκέψη των ηρώων.


Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι «η κυρία Κούλα» είχε γίνει τηλεταινία για την ΕΡΤ το 1983. Η σκηνοθεσία ήταν του Διαγόρα Χρονόπουλου, κυρία Κούλα ήταν η Βέρα Ζαβιτσιάνου (στην μοναδική τηλεοπτική της εμφάνιση), Μίμης ο Φίλιππος Σοφιανός και αφηγητής ο Λευτέρης Βογιατζής.

«Η κυρία Κούλα» του Άκη Δήμου

βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα
Σκηνοθεσία: Ν. Μαστοράκης

Σκηνικά -κοστούμια.: Ν. Μαστοράκης.

Μουσική: Μ. Χρονοπούλου

Φωτισμοί: Μ. Μάσχα.

Ερμηνεύουν: Λυδία. Κονιόρδου, Γιώργος Φριντζήλας, Ειρήνη  Ιγγλέση.

Advertisements

1 Response to “«Η κυρία Κούλα» στο Θέατρο Τέχνης – updated”


  1. 1 renata Φεβρουαρίου 3, 2011 στο 3:14 μμ

    Πριν αρκετά χρόνια (καμιά 20αριά νομίζω) διασκευάστηκε το κείμενο και προβλήθηκε στην τιβι. (τηλεταινία ή μίνι-σίριαλ οι λεπτομέρειες μου διαφεύγουν). Η Βέρα Ζαβιτσάνου ως κυρία Κούλα κι ο φίλιππος Σοφιανός ως Μίμης. Αν δεν απατώμαι, υπάρχει μια σκηνή που σταματάει ο ηλεκτρικός λόγω διακοπής ρεύματος, γι αυτό το θυμάμαι τόσο έντονα. 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,102 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: