«Εμίλια Γκαλότι» στο Εθνικό Θέατρο(Κεντρική Σκηνή)

Υπάρχουν κάποια θεατρικά έργα που είτε δεν παίζονται πια, είτε παρασταίνονται σπάνια κι ο λόγος είναι η παλαιότητα τους κόντρα στη διαχρονικότητα. Έργα που είναι γραμμένα με παλιό τρόπο και μιλούν για ένα σύστημα αξιών που θεωρείται πλέον παρωχημένο.  Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκει και η  Εμίλια Γκαλότι του 18ου αιώνα.

Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το έργο ως αστική τραγωδία. Άλλωστε ο ίδιος ο Λέσινγκ το 1755, χρονιά ορόσημο για την δραματουργική του πορεία, εισήγαγε την αστική τραγωδία στη γερμανική σκηνή, γραμμένη σε πρόζα κι εμπνευσμένη από τη σύγχρονη εποχή, με το έργο «Μις Σάρα Σάμσον».

Στην «Εμίλια Γκαλότι» ο Λέσιννγκ πραγματεύεται το θέμα της ανθρώπινης ελευθερίας και αυτοδιάθεσης παράλληλα με τον κώδικα ηθικής της εποχής εκείνης. Μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό κανα δυο τουλάχιστον ελληνικά έργα με παρόμοιο προβληματισμό, όπως  η «Στέλλα Βιολάντη» του Ξενόπουλου κι «ο Βασιλικός»  του Μάτεσι. Με διαφορετικό βέβαια τρόπο χειρίζεται το θέμα του κάθε φορά ο συγγραφέας, ανάλογα με την εποχή και τα φιλοσοφικά, κοινωνικά ή αισθητικά πρότυπα. Έτσι, διακρίνει κανείς στον Ξενόπουλο ένα λαϊκότερο ύφος, ενώ στον Μάτεσι σαφείς επιρροές απ’ τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό. 

Πάντως , πέραν του κοινού θεματικού πλαισίου, υπάρχουν πάντα οι σταθερές των προσώπων. Και στα δύο προαναφερθέντα έργα αλλά και στην «Εμίλια Γκαλότι» συναντούμε την νεαρή κοπέλα, τον αυστηρό πατέρα, τη στωική μητέρα και τον νεαρό αγαπημένο. Η «Εμίλια Γκαλότι» βέβαια διαφέρει ως προς τα άλλα με την προσθήκη ενός ακόμη προσώπου, του ερωτευμένου που διεκδικεί και που δεν επιβάλλεται στην νεαρή απ’ την οικογένεια της, αλλά λόγω του έρωτα του ανατρέπει τις ισορροπίες με απρόβλεπτο τρόπο. Υπό αυτό το πρίσμα, ο συγγραφέας εδώ «σκάβει» ακόμα πιο βαθειά στο θέμα της ανθρώπινης ελευθερίας.

Στην «Εμίλια Γκαλότι» ο πρίγκιπας ης Γκουαστάλα ερωτεύεται παράφορα την Εμίλια Γκαλότι και κάνει τα πάντα για να διαλύσει τον επικείμενο γάμο της με τον κόμη Αππιάνι. Με αρωγό του τις μηχανορραφίες του συμβούλου του Μαρινέλλι καταστρώνει ένα σχέδιο που έχει όμως απρόσμενη κατάληξη. Την Εμίλια θα διεκδικήσει απ’ τον πύργο του πρίγκιπα ο πατέρας της. Ο πρίγκιπας θα προβάλλει αντιστάσεις, η νεαρή κοπέλα θα προσπαθήσει να διεκδικήσει το δικαίωμα της για αυτοδιάθεση και η λύση θα υπαγορευθεί τελικά απ’ τις αυστηρές και συντηρητικές κοινωνικές δομές.

Η «Εμίλια Γκαλότι» ευτύχησε να πέσει στα χέρια του Γιάννη Χουβαρδά που έστησε μια παράσταση εξόχως ευρηματική. Καταρχήν εκμοντέρνισε το έργο, αφαιρώντας του ο,τιδήποτε περιττό, όπως σκηνικό διάκοσμο ή κοστούμια. Επέλεξε ένα αναγνωρίσιμο μουσικό μοτίβο που επαναλαμβανόταν σαν ιντερμέδιο ανάμεσα στις σκηνές. Χρησιμοποίησε τις τεχνικές δυνατότητες της σκηνής για την εμφάνιση των ηθοποιών προσδίδοντας μ’ αυτόν τον τρόπο και ανάλογη συναισθηματική φόρτιση  

Η διανομή ήταν εξαιρετική και μάλιστα απ’ τις ελάχιστες φορές που μια διανομή είναι στο σύνολο της τόσο πετυχημένη. Ο Καραζήσης απόλυτα πειστικός στον ρόλο του επίμονου και παράφορα ερωτευμένου πρίγκιπα,  η Μπαζάκα στον ρόλο της μητέρας της Εμίλια που προσπαθεί να συντηρήσει την καλή εξωτερική εικόνα της οικογένεια της, ο Χατζησάββας λογικός και σκεπτικός πατέρας, ο Περλέγκας ως συνεσταλμένος κόμης Αππιάνι. Ο Νίκος Κουρής ήταν για μένα έκπληξη. Υποδύθηκε τον μυστικοσύμβουλο Μαρινέλλι με μπρίο, ρυθμό στην κίνηση και στον λόγο. Διαφοροποιήθηκε αισθητά απ’ το ύφος ερμηνείας που είχε σε προηγούμενες δουλειές κι αυτό προσμετράται στα υπέρ του.  Για τη Στεφανία Γουλιώτη, τι να πω; Άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία. Τι φωνή, τι σπάνια προσήλωση στον ρόλο, σε όποιον ρόλο της ανατίθεται. Πραγματικά, χαίρεσαι να την βλέπεις να παίζει! Η Άλκηστις Πουλοπούλου ως Εμίλια ταίριαξε απόλυτα με το ύφος της παράστασης και το ήθος του ρόλου. Αν εξαιρέσει κανείς το θέμα της φωνής της και της εκφοράς του λόγου που χρειάζονται δούλεμα, η συνάντηση της με τον ρόλο ήταν μια ευτυχής στιγμή.

 Ο Χουβαρδάς με τη σημαντική συμβολή όλων των άξιων συντελεστών της παράστασης κατόρθωσε να ζωντανέψει ένα παλιό κείμενο σε θελκτική παράσταση.

«Εμίλια Γκαλότι» του Γκότχολντ Έφρεμ Λέσινγκ

 Εθνικό Θέατρο (Κεντρική Σκηνή)

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Σκηνοθεσία – Διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Γιάννης Χουβαρδάς

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Δραματολόγος παράστασης: Έλενα Καρακούλη

Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα Τριανταφύλλη

Βοηθός φωτιστή: Σοφία Αλεξιάδου

Διανομή:

Έτορε Γκοντσάγκα: Ακύλλας Καραζήσης

Μαρινέλι: Νίκος Κουρής

Κλαούντια Γκαλότι: Θέμις Μπαζάκα

Ορντοάρντο Γκαλότι: Μηνάς Χατζησάββας

Εμίλια Γκαλότι: Άλκηστις Πουλοπούλου

Κόμης Αππιάνι :Γιάννος Περλέγκας

Κόμισσα Ορσίνα: Στεφανία Γουλιώτη

Πίρο: Θανάσης Ιωάννου

Άντζελο: Παύλος Σταυρόπουλος

Μπατίστα: Κώστας Κοράκης

 

Advertisements

0 Responses to “«Εμίλια Γκαλότι» στο Εθνικό Θέατρο(Κεντρική Σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: