«Τρισεύγενη» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)

Γραμμένη το 1902 απ’τον Κωστή Παλαμά, η «Τρισεύγενη» – το μοναδικό θεατρικό έργο του μεγάλου ποιητή- έχει εγείρει ατελείωτες συζητήσεις τόσο γύρω απ’ τη θεατρικότητα της, όσο και σε σχέση με την προσωπικότητα της κεντρικής ηρωίδας.  Σαφώς επηρεασμένος απ’ το Θεάτρο των Ιδεών, ο Παλαμάς αποπειράθηκε με την «Τρισεύγενη» να προσθέσει κι αυτός ένα λιθαράκι στην ελληνική θεατρική παραγωγή της εποχής του.

Η «Τρισεύγενη» γραμμένη από ποιητή άλλωστε, είναι έργο γεμάτο λυρισμό, ποίηση και σύμβολα. Βασικό ατού του έργου είναι η προσωπικότητα της ίδιας της Τρισεύγενης. Ελεύθερη, ασυμβίβαστη,αδέσμευτη από τυπικότητες, έχθρες, συμβάσεις, η Τρισεύγενη είναι γυναίκα και νεράιδα συγχρόνως. Στο μάτι του κυκλώνα για τους συντοπίτες της, – άλλοτε την κατακρίνουν κι άλλοτε τη θαυμάζουν –  εκείνη τολμά να είναι όσα δεν μπορεί/ δεν μπορούσε εύκολα μια γυναίκα της εποχής της.

Η Τρισεύγενη δεν είναι του κόσμου τούτου. Ορφανή από μάνα, μεγαλώνει με τη μητριά και τον πατέρα της και δεν διστάζει να πέσει στη δυσμένεια και την κατάρα του όταν ερωτεύεται παράφορα τον γιο του εχθρού του. Αλλά ακόμα κι όταν παντρεύεται τον αγαπημένο της, η Τρισεύγενη δεν συμπεριφέρεται όπως θα περίμενε κανείς. Εξακολουθεί να δρα σύμφωνα μ’ έναν προσωπικό κώδικα ηθικής και δεν διστάζει να φτάσει στα άκρα ορίζοντας τη μοίρα της σαν μια σύγχρονη ηρωίδα τραγωδίας, μια Αντιγόνη που δεν συγκρούεται μ’ έναν βασιλιά αλλά με μια ολόκληρη κοινωνία.

Η σκηνοθεσία της Λυδίας Κονιόρδου μου άφησε μια γεύση παλιού θεάτρου. Δυστυχώς, δεν τόλμησε να παρουσιάσει τίποτα περισσότερο από μια απλή ηθογραφία. Η αέναη κίνηση των ηθοποιών και των μουσικών που υποδύονταν τους συγχωριανούς της Τρισεύγενης, ήταν κουραστική. Η μουσική του καλού Τάκη Φαραζή αυτή τη φορά δεν μου άρεσε και νομίζω ότι επαναλάμβανε τον εαυτό της.  Ωστόσο, οι μουσικοί που έπαιζαν ζωντανά στη σκηνή συμμετέχοντας και στην παράσταση, έδωσαν μια ευχάριστη νότα στην παράσταση. Πολύ ωραία και με θεατρικό χαρακτήρα και κίνηση τα κοστούμια του Άγγελου Μέντη.

Φωτεινά σημεία της παράστασης η τρωταγωνιστική τριάδα με προεξάρχουσα τη Στεφανία Γουλιώτη. Τι πλάσμα! Όποιος δεν την έχει δει ποτέ στο θέατρο, να σπεύσει! Δεν θα βαρεθώ να γράφω πόσο ταλαντούχα είναι η Γουλιώτη. Με το που πατάει το πόδι της στη σκηνή, όλα φωτίζονται. Ακούραστη, με φοβερή δυναμική, σωστή άρθρωση, τέλεια τεχνική στο να χειρίζεται τις αναπνοές της, είναι απ’ τους ηθοποιούς που χαίρεσαι να βλέπεις. Η Γουλιώτη δεν έχει καμιά μανιέρα. Τολμά και είναι κάθε φορά διαφορετική. Γουστάρει (sic) να πατάει το σανίδι κι αυτή τη φλόγα δεν μπορεί παρά να την μεταλαμπαδεύει στο κοινό της. Η παύση της λίγο πριν απαντήσει θετικά στην πρόταση γάμου του Πέτρου Φλώρη, καταγράφεται στη μνήμη μου σαν κορυφαία θεατρική στγμή μιας σημαντικής ηθοποιού.

Ο Νίκος Κουρής στον ρόλο του Πέτρου Φλώρη ήταν εξαιρετικός. Χαίρομαι που είναι η δεύτερη φορά φέτος που τον βλέπω και μου αρέσει κι έτσι αναιρώ τη γνώμη που είχα γι’ αυτόν στο παρελθόν θεωρώντας τον επίπεδο ηθοποιό. Η ερωτική του συνάντηση με την Τρισεύγενη στη σκηνή, ήταν γεμάτη ένταση και πάθος σε μια σκηνή που δεν υπήρχε κανένα φιλί και καμία ερωτική εξέλιξη με την κλασική έννοια του όρου.

Καλός κι ο Γιώργος Γάλλος. Κράτησε με αξιοπρέπεια τον ρόλο – κλειδί του μετριοπαθούς κι αμήχανου Πάνου Τράτα συμπηρώνοντας επάξια το πρωταγωνιστικό δίδυμο Τρισεύγενης- Πέτρου Φλώρη.

Αξίζει να συμπεριλάβω στους καλούς της διανομής τον Χρήστο Στέργιογλου ως αγροφύλακα Μπουρνόβα και τον Δημήτρη Παπανικολάου ως Νίκαρο.

Ατυχής ήταν δυστυχώς η επιλογή της Θλιβέρη στον ρόλο της Ποθούλας και είχε σαν αποτέλεσμα να περάσει και να μην αγγίξει καθόλου η σκηνή με το όνειρο που προοικονομεί την κατάληξη της Τρισεύγενης.  Αδύναμες παρουσίες επίσης η Αγορίτσα Οικονόμου ως μητριά της Τρισεύγενης, ο Φαίδων Καστρής ως Δεντρογαλής κι η Μαριάννα Δημητρίου ως Κυρ-Αλτάνα.  Η υπόλοιπη διανομή ήταν μέτρια.

Η «Τρισεύγενη» ωστόσο στην τελική αποτίμηση είναι μια παράσταση που αρέσει και κάνει αίσθηση καταφέρνοντας  τα μέτρια στοιχεία της να  υπερκαλύπτονται απ’ τα θετικά.

«Τρισεύγενη»  του Κωστή Παλαμά

Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)

Σκηνοθεσία: Λυδία Κονιόρδου

Σκηνικά: Βασίλης Μαντζούκης

Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Μουσική: Τάκης Φαραζής

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Κίνηση: Αποστολία Παπαδαμάκη

Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά

Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Τσαπάρα

Βοηθός χορογράφου: Ανδρονίκη Χριστάκη

Διανομή:

Κυρά – Καλή: Ευγενία Αποστόλου

Πάνος Τράτας, μάστορας καραβιών: Γιώργος Γάλλος

Τρισεύγενη, η θυγατέρα του Δεντρογαλή: Στεφανία Γουλιώτη

Κυρ- Αλτάνα: Μαριάννα Δημητρίου

Ποθούλα: Τζίνα Θλιβέρη

Δεντρογαλής, νοικοκύρης: Φαίδων Καστρής

Πέτρος Φλώρης, καραβοκύρης: Νίκος Κουρής

Γυναίκα του Δεντρογαλή: Αγορίτσα Οικονόμου

Κάραλης, θαλασσινός:Αργύρης Πανταζάρας

Β΄ κορίτσι: Σεβίλλη Παντελίδου

Νίκαρος: Δημήτρης Παπανικολάου

Μπουρνόβας: αγροφύλακας Χρήστος Στέργιογλου

Α΄ κορίτσι: Αμαλία Τσεκούρα

Πραξιθέα: Γαλήνη Χατζηπασχάλη

Μουσικοί: Μιχάλης Καταχανάς (βιόλα, βιολί, γιουκαλίλι), Κώστας Κοράκης (ακορντεόν), Ντένης Μακρής(νταούλι, τρομπέτα), Γιάννης Παπαδόπουλος (κλαρίνο), Δημήτρης Παπανικολάου (λαούτο), Αποστόλης Ψαρράς (τουμπερλέκι, φυσαρμόνικα)

Γυναίκες και άντρες του χωριού: Τζίνα Θλιβέρη, Φαίδων Καστρής, Μιχάλης Καταχανάς, Κώστας Κοράκης, Ντένης Μακρής, Αγορίτσα Οικονόμου, Αργύρης Πανταζάρας, Γιάννης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Παπανικολάου, Αποστόλης Ψαρρός

Advertisements

0 Responses to “«Τρισεύγενη» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,839 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: