«Περικλής» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)

Δεν είναι απ’ τα πολύ γνωστά έργα του Σαίξπηρ. Δεν μπόρεσα να βρω αν έχει ανέβει ξανά στην Ελλάδα, με σιγουριά όμως γράφω ότι είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει στο Εθνικό θέατρο. Είναι δε απ’ τα τελευταία του ∙ οι μελετητές το χρονολογούν λίγο πριν το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» και την «Τρικυμία».

Ο Σαίξπηρ πραγματεύεται κι εδώ την πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό αλλά με πολύ πιο ανάλαφρο τρόπο απ’ ότι στα μεγάλα του δράματα. Η υπόθεση κάτι θυμίζει από άλλα έργα του μεγάλου ποιητή, χαμένα παιδιά, ναυάγια, νεκρούς που ζωντανεύουν κόκ.

Η ιστορία διαδραματίζεται κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος στη θάλασσα, αφού αυτή ευθύνεται τόσο για τις καλές στιγμές, όσο και για τα δεινά του κεντρικού ήρωα. Ο Περικλής, πρίγκιπας της Τύρου, μετά από διάφορες περιπέτειες και ναυάγια κατορθώνει να παντρευτεί την όμορφη Θαΐσα και ν’ αποκτήσει μαζί της ένα κορίτσι. Η μοίρα όμως δεν είναι ευνοϊκή μαζί του κι έτσι έπειτα από μια θαλασσοταραχή, χάνει την αγαπημένη του γυναίκα πάνω στη γέννα. Μόνος, με τη μικρή στην αγκαλιά και διεκδικώντας ακόμα τον νόμιμο θρόνο του, αποφασίζει να εμπιστευτεί το μωρό στους βασιλείς της Ταρσού, χώρας που στο παρελθόν είχε σώσει απ’ την πείνα και του οφείλουν ευγνωμοσύνη. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα κι ενώ έχει πια ανακτήσει το αξίωμα του κι έχει αποκαταστήσει την τάξη στη χώρα του, επιστρέφει να πάρει πίσω την κόρη του και με θλίψη έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά απρόσμενων εξελίξεων…

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά έδωσε άλλη πνοή σ’ αυτό το κάπως άχρωμο έργο και το απογείωσε. Χωρίς καθόλου σκηνικά, κατόρθωσε να υπογράψει μια παράσταση που παρακολουθώντας την, ένιωθες ότι δεν λείπει τίποτα. Οι ηθοποιοί εναλλάσσονταν στους ρόλους τους με μικρές ενδυματολογικές αλλαγές, π.χ ένα σακάκι φορεμένο ανάποδα σηματοδοτούσε το πέρασμα σε άλλο ρόλο. Με το σώμα τους μεταφερόντουσαν ξαφνικά σε τρικυμισμένη θάλασσα, στην αυλή ενός παλατιού ή σ’ ένα πορνείο της Μυτιλήνης. Με δυο τρία μουσικά όργανα  και τις φωνές τους έκαναν ολόκληρη ορχήστρα και δημιουργούσαν τραγούδι. Ο λόγος τους κι η κίνηση τους ήταν αυτά στα οποία εστίαζε ο θεατής και παρασυρόταν στη δράση, ενώ ανάμεσα στις πράξεις δεν έλειπε κι η παρεμβολή του ποιητή-αφηγητή που απευθυνόταν στο κοινό συμπυκνώνοντας την αφήγηση ή εισάγοντας μας το νέο που ακολουθούσε.

Ο «Περικλής» του Χουβαρδά είναι απ’ τις ελάχιστες παραστάσεις που μπορούν να υπερηφανεύονται για την εξαιρετική διανομή τους. Ένα μείγμα καταξιωμένων πρωταγωνιστών και νεαρότερων αξιόλογων ηθοποιών είχε σαν αποτέλεσμα μια γοργή κι ευρηματική παράσταση. Το σκηνικό τους δέσιμο ήταν τόσο αρμονικό που δύσκολα θα ξεχώριζε κανείς ερμηνευτικά κάποιον. Άλλωστε, η παρουσία τους είχε κάτι παραπάνω από απλή υπόκριση. Ήταν ουσιαστική δημιουργία και μάθημα γι’ αυτό που ιδανικά πρέπει να εισπράττει  πάντα ο θεατής απ’ το θέατρο.

«Περικλής» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Κτίριο Τσίλλερ – Κεντρική Σκηνή

Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Τριανταφύλλη

Δραματολόγος παράστασης: Βιβή Σπαθούλα

Διανομή:

Ψαράς, Ιππότης, Φιλήμων, Λυσίμαχος, Χορός: Κώστας Βασαρδάνης

Ηλικανός, Μαστροπός, Χορός: Γιάννης Βογιατζής

Ψαράς, Ιππότης, Λεονίνος, Χορός: Γιώργος Γλάστρας

Κόρη του Αντίοχου, Ιππότης, Μαρίνα, Χορός: Στεφανία Γουλιώτη

Αντίοχος, Ιππότης, Χαιρήμων, Χορός: Γιώργος Κοτανίδης

Περικλής, Χορός: Χρήστος Λούλης

Σιμωνίδης, Σύρτης, Χορός: Μανώλης Μαυροματάκης

Ιππότης, Χορός: Βασίλης Παπαγεωργίου

Ποιητής, Χορός: Δημήτρης Πιατάς

Θαΐσα, Χορός: Μαρία Σκουλά

Διονύσα, Μαντάμ, Άρτεμη, Χορός: Λυδία Φωτοπούλου

Θαλιάρτης, Κλέων, Ψαράς, Χορός: Μηνάς Χατζησάββας

Advertisements

3 Responses to “«Περικλής» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)”


  1. 1 ftix Ιανουαρίου 13, 2012 στο 1:15 πμ

    Έχει παιχτεί στη Θεσσαλονίκη το 1999
    http://www.piramatikiskini.gr/index.php/plays/details/periklis-o-prigkipas-tis-tiroi/archived
    Απόσο θυμάμαι δεν ήταν καλό.

  2. 2 Αλεξία Τζαμικόσογλου Ιανουαρίου 15, 2012 στο 3:29 μμ

    @ftix
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία. Δεν το ήξερα. Αν κάνεις κέφι, δες και την παράσταση του Εθνικού να έχεις να συγκρίνεις.

  3. 3 ftix Ιανουαρίου 24, 2012 στο 10:27 πμ

    Την είχα δει πριν διαβάσω το κείμενό σου και είχα ήδη θετική γνώμη για την παράσταση παρόλο που το ίδιο το έργο δεν μου αρέσει ιδιαίτερα. Είναι φοβερό πόσο διαφορετική εμπειρία μπορεί να είναι η κάθε προσέγγιση στο ίδιο έργο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: