«Του Κουτρούλη ο γάμος» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική σκηνή)

Τραγικά επίκαιρος στις μέρες μας «Του Κουτρούλη ο γάμος» που γράφτηκε το 1845 απ’ τον Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή, έχει ενδιαφέρον τόσο για προφανείς λόγους όσο και για τις ιδιαίτερες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που συνετέλεσαν στην τελική μορφή του.
Έχει θεατρολογικό ενδιαφέρον να δει κανείς πώς ο Ραγκαβής εμπνέεται απ’ την Αρχαία Αττική κωμωδία, αφού γράφει πάνω στα μέτρα αυτής και πώς ακόμα τηρεί μορφικά στοιχεία της όπως μας είναι γνωστά απ’ τον Αριστοφάνη (π.χ την χρήση χορού και την Παράβαση).
Αυτή η σχέση του Ραγκαβή με το αρχαίο δράμα σίγουρα δεν είναι τυχαία και θα πρέπει ν’ αναζητήσουμε τις ρίζες της, στην αντίδραση που είχε στον κύκλο των Ελλήνων διανοούμενων η θεωρία του Falmerayer ότι οι «δεν κυλάει η παραμικρή σταγόνα αίματος των αρχαίων Ελλήνων στον χριστιανικό πληθυσμό του ελληνικού κράτους». Οι σύγχρονοι εγγράμματοι του Ραγκαβή πρέπει ν’ αναζητήσουν ρίζες στο ένδοξο αρχαίο ελληνικό παρελθόν και να εμψυχώσουν έτσι έναν ολόκληρο πληθυσμό που μόλις βγήκε από ζυγό αιώνων και πρέπει να βρει μια ταυτότητα στην ευρύτερη κοινωνία των Εθνών.
Επιπροσθέτως, δεν είναι άνευ σημασίας το ότι ο Ραγκαβής γράφει σε μια πολιτικά ταραγμένη περίοδο. (σύμφωνα με τον Δημήτρη Σπάθη: […τα πλούσια ενδοκειμενικά στοιχεία της κωμωδίας δεν αφήνουν αμφιβολίες για το γεγονός ότι η συγγραφή του έργου γίνεται μέσα στο βρασμό των πολιτικών γεγονότων και των προσωπικών περιπετειών του Ραγκαβή ανάμεσα στα 1843 – 1844 : της συνταγματικής επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου, και του Β’ ψηφίσματος της Εθνοσυνέλευσης του 1844, που απέκλειε από τις δημόσιες υπηρεσίες τους ετερόχθονες, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται και ο Φαναριώτης συγγραφέας…]).
«Του Κουτρούλη ο γάμος» υπήρξε έργο δημοφιλές ήδη απ’ την εποχή που γράφτηκε και παραστάθηκε για πρώτη φορά. Η απήχηση του ήταν τέτοια που ακόμα και στις μέρες μας πέρασε στη συνείδηση του κόσμου υπό μορφή παροιμίας.
Η υπόθεση είναι απλή: ο συριανός ράφτης Μανώλης Κουτρούλης ερωτεύεται την  Ανθούσα, κόρη αθηναϊκής οικογένειας η οποία με τη σειρά της είναι ερωτευμένη μ’ έναν νεαρό αστυνομικό, τον Λεωνίδα.  Η Ανθούσα η οποία απεχθάνεται το ταπεινό επάγγελμα του ράφτη απ’ τη μια, δεν θέλει όμως να εναντιωθεί και στη θέληση του πατέρα της απ’ την άλλη που  καλοβλέπει τη συγγένεια με τον Κουτρούλη, θέτει ως όρο για τον γάμο την υπουργοποίηση του επίδοξου γαμπρού. Ο αγράμματος κι ακαλλιέργητος Κουτρούλης πρέπει τώρα με τη βοήθεια του πιστού του βοηθού Στροφίλη να ξεκινήσει εκ του μηδενός την προεκλογική του εκστρατεία. Γρήγορα θα βρεθεί μπλεγμένος στα δίχτυα ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος  στο οποίο θα κληθεί να επιβιώσει με όλα τα γνωστά – ακόμα και στις μέρες μας- συνεπακόλουθά του.
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου έρχεται μ’ αυτήν την παράσταση να δείξει για μια ακόμη φορά πόσο δημιουργικός μπορεί να είναι ένας ευφυής σκηνοθέτης ακόμα κι όταν δεν είναι στη μεγάλη του ηλικιακή κι επαγγελματική ακμή. Έστησε μια παράσταση με γούστο, κέφι, ζωντάνια, τόσο που φαινόταν στην κάθε κίνηση των ηθοποιών πάνω στη σκηνή. Όλοι τους έδειχναν να το απολαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό, τόσο που μερικές φορές αναρωτήθηκα μήπως κάποια υπερβολή στα κωμικά επεισόδια έπρεπε να περιοριστεί. Να «μαζευτεί» δηλαδή  κάπως  ο γκροτέσκος χαρακτήρας της παράστασης  έτσι ώστε να μην αποδυναμώνεται πλήρως η ιλαρότητα που έτσι κι αλλιώς είναι διάχυτη και για την οποία βοηθάει κι η γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο το έργο.
Στην παράσταση του Παπαβασιλείου,  στήθηκε ένα θέατρο μέσα στο θέατρο. Ο θίασος μιας φιλόμουσης εταιρείας αναλαμβάνει να παίξει το έργο χρησιμοποιώντας τα πιο απλά μέσα που έχει στη διάθεση του, με μοντέρνα μουσική, απλά κοστούμια, ανύπαρκτο σκηνικό.
Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη είναι μια πραγματική σουμπρέτα με  μπρίο και  ζωντάνια που σπανίζουν πια στο ελληνικό θέατρο. Ο Μανώλης Μαυροματάκης ως Στροβίλης είχε απόλυτη αίσθηση του μέτρου και του κωμικού ρυθμού. Ο Νίκος  Χατζόπουλος στον ρόλο του κυρ Σπύρου χρειάζεται να περιορίσει κάπως τις υπερβολές στην έκφραση και την κίνηση. Ο Νίκος Καραθάνος- νομίζω το έχω ξαναγράψει- θα έπρεπε να παίζει στο εξής μόνο κωμωδία∙ τόσο πολύ του πάει!
Η τελευταία μου παρατήρηση αφορά στο ύφος των κοστουμιών το οποίο  με παρέπεμψε σε Μινωική εποχή. Δεν γνωρίζω τι είχε υπόψη της η σκηνογράφος, αλλά μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η περίπτωση να θέλησε με την επιλογή της να δημιουργήσει σύνδεση και μ’ έναν ακόμη πολιτισμό, αρχαιότερο αυτού της κλασικής Αθήνας.
«Του Κουτρούλη ο γάμος»  του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου
Δραματουργική επεξεργασία: Βασίλης Παπαβασιλείου- Σωτήρης Χαβιάρας
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρί-Νοέλ Σεμέ
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Κίνηση: Sinequanon
Επεξεργασία βίντεο: Βασίλης Κοντούρης (studio 19)
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Νικολέτα Φιλόσογλου
Βοηθός φωτίστριας: Μαντώ Μελαχροινού
Διανομή:
Μανόλης Κουτρούλης, ράπτης εκ Σύρας: Νίκος Καραθάνος
Σπύρος, ξενοδόχος εν Αθήναις: Νίκος Χατζόπουλος
Ανθούσα, θυγάτηρ του Σπύρου: Γαλήνη Χατζηπασχάλη
Στροβίλης, μαθητευόμενος του Κουτρούλη: Μανώλης Μαυροματάκης
Λεωνίδας Ξανθούλης, αστυνομικός γραφεύς: Θανάσης Δήμου
Μισθοφάς: Σωτήρης Τσακομίδης
Σφηκίας: Μιχάλης Σαράντης
Advertisements

0 Responses to “«Του Κουτρούλη ο γάμος» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,833 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: