«Stallerhof» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Κεντρική Σκηνή)

Η 14χρονη Μπέππι μεγαλώνει σε μια φάρμα στη Βαυαρία χωρίς αγάπη και τρυφερότητα απ’ τους αγρότες γονείς της επειδή ως διανοητικά καθυστερημένη δεν μπορεί να τους φανεί χρήσιμη σε τίποτα. Ζώντας σ’ ένα δικό της κόσμο όπου η παιδικότητα κι η αφέλεια λόγω της νοητικής της ανεπάρκειας μπερδεύονται με τις σωματικές ορμόνες που ανεξαρτήτως νου, λειτουργούν φυσιολογικά, η Μπέππι θ’ αναζητήσει την τρυφερότητα που της λείπει στον ηλικιωμένο Ζεπ, εποχιακό εργάτη της φάρμας. Εκείνος, μοναχικός και ιδιόρρυθμος θα της προσφέρει ένα είδος παράξενης στοργής ενώ θα την μεταχειρίζεται σαν σκεύος ηδονής. Η μικρή μένει έγκυος και οι γονείς της θα πρέπει ν’ αναλάβουν τον χειρισμό αυτής της εξαιρετικά περίπλοκης κατάστασης.

Θέμα ατομικής ευθύνης θίγει με το έργο του ο έντονα πολιτικοποιημένος Kroetz που σταμάτησε να γράφει θέατρο το 2004 συνειδητοποιώντας ότι: «[…«Το πλάνο να βελτιωθεί η ανθρωπότητα μέσω της ποίησης το έχω εγκαταλείψει προ πολλού. Τελείωσα με αυτήν τη δουλειά. Θεωρώ το θέατρο περιττό. […]Στη Γερμανία το πολιτικό θέατρο είναι μια πολιτική σαχλαμάρα. Ούτε ο υπουργός Πολιτισμού δεν ξέρει τι σημαίνει ο όρος»…]»

Στην κρίσιμη στιγμή, οι τρεις ενήλικοι και νοήμονες ήρωες πρέπει να χειριστούν με υπευθυνότητα μια κατάσταση που κάτω από διαφορετικές συνθήκες θ’ αφορούσε μόνο αυτόν που «φέρει το πρόβλημα». Η νεαρή Μπέππι κυοφορεί χωρίς να καταλαβαίνει ούτε πώς αυτό συνέβη, ούτε τι σημαίνει ως γεγονός. Καταρχήν, γιατί συνέβη αυτό; Φταίει αυτός που εκμεταλλεύτηκε την αφέλεια της και που τώρα αποποιείται της ευθύνης του σαν τρομαγμένο ζώο ή οι δυο γονείς που στερώντας το παιδί από την αγάπη τους, το άφησαν να ζει στο περιθώριο; Ποια θα είναι η τύχη της Μπέππι; Τι της ετοιμάζουν χωρίς εκείνη να μπορεί να φέρει αντιρρήσεις έστω κι αν από ένστικτο αντιλαμβάνεται την απειλή γύρω της;  Και ποιος ο ρόλος της θρησκείας σε μια μικρή, επαρχιακή κοινωνία που  αρκείται να «ξεπλένει» τα αμαρτήματα της με εξομολόγηση και Κυριακάτικη λειτουργία;

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε με δυναμική κι ευαισθησία ένα έργο που αν και μετράει ήδη 40 χρόνια από τότε που γράφτηκε, μοιάζει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ σε μια κοινωνία που αναζητά ενόχους και θύματα.

Η παράσταση είχε έναν αποσπασματικό χαρακτήρα ανάμεσα στις σκηνές, ένα κόψιμο που έμοιαζε κάπως κινηματογραφικό και που σε μένα μεταφράστηκε σαν ένας τρόπος αποστασιοποίησης από τη συναισθηματική ταύτιση μ’ αυτό το πλάσμα. Ο θεατής αναπόφευκτα συμπαθεί τη Μπέππι και συμπάσχει μαζί της για τα όσα εκείνη υφίσταται λόγω νοητικής ανεπάρκειας.

Οι ακατάλληλες σκηνές του έργου –και ήταν πολλές- μεταμορφώθηκαν σε εικόνες τέχνης (εξαιρετικοί οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη). Καμιά χυδαιότητα ∙ μια μικρή αίσθηση αμηχανίας  μόνο αισθάνθηκα να πλανάται στον αέρα απ’ το πρώτο ως το τελευταίο γυμνό, όμως είναι φυσικό να ξενίζει αυτός ο σκηνικά ωμός  ρεαλισμός.

Η Μαρία Καλλιμάνη στον ρόλο της στεγνής από χυμούς γυναίκας και μητέρας ήταν εξαιρετική. Θαυμάσιες οι  ελάχιστες αλλά ουσιαστικές μεταπτώσεις της από την απόλυτη σκληρότητα κι αυτοπειθαρχία στην ανθρώπινη συγκίνηση και μητρική αγάπη που έδωσαν τελικά κι έναν τόνο αισιοδοξίας.  Ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος χρειαζόταν να δώσει λίγο περισσότερο βάθος  στον ρόλο του πατέρα.   Ο Μάνος Βακούσης ισορρόπησε θαυμάσια ανάμεσα στον μοναχικό ηλικιωμένο που αποζητάει αλλά και παρέχει τρυφερότητα και στον διεστραμμένο που εκμεταλλεύεται την ανάγκη ενός αδύναμου πλάσματος για ανθρώπινη επικοινωνία και το εκμεταλλεύεται σεξουαλικά.

Η Αμαλία Αρσένη ήταν η αποκάλυψη της παράστασης. Πρωτοεμφανιζόμενη, με τσαγανό (γιατί θέλει τέτοιο προκειμένου να ξεγυμνωθείς σωματικά και ψυχικά στην πρώτη σου θεατρική εμφάνιση ιδιαίτερα δε, όταν κουβαλάς στις αποσκευές σου και το βάρος μιας μεγάλης οικογενειακής θεατρικής παράδοσης), απόδωσε τη Μπέππι με εξαιρετική τεχνική και συναισθηματικό βάθος. Εύχομαι να εξακολουθήσει έτσι.

Θέατρο του Νέου Κόσμου ( Πάνω Χώρος -κεντρική σκηνή)

«Stallerhof»  του Franz Xaver Kroetz

Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Σκηνικά-Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηιωάννου

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Σχεδιασμός φωτισμών: Σακης Μπιρμπίλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Νικόλ Δημητρακοπούλου

Φωτογραφίες: Ορφέας Εμιρζάς, Θωμάς Αρσένης

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Αμαλία Αρσένη

Μάνος Βακούσης

Μαρία Καλλιμάνη

Κώστας Τριανταφυλλόπουλος

Advertisements

0 Responses to “«Stallerhof» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Κεντρική Σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,102 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: