«Ελένη, ή ο κανένας» στο θέατρο Άνεσις

 

Δεν συμφωνώ με το άκριτο ανέβασμα των θεατρικών μονολόγων εν είδει μόδας παρόλο που  καταλαβαίνω ότι ο βασικός λόγος είναι ο οικονομικός. Ο μονόλογος  βέβαια δεν είναι τωρινό φαινόμενο καθώς η ανάγκη των θεάτρων για φθηνότερες παραγωγές ή μείωση κόστους υπήρχε ανέκαθεν. Παρόλα αυτά, εκεί που στο παρελθόν βλέπαμε μονολόγους  σε πιο περιορισμένη κλίμακα, στις δεύτερες συνήθως σκηνές ή τα δευτερότριτα, φέτος  παρατηρούμε ότι κυριαρχούν. Επιπλέον, δεν πιστεύω ότι όλα μπορούν να διασκευαστούν θεατρικά ή με επιτυχία έτσι ώστε να χωρέσουν σε κείμενο μιας ώρας χάριν ενός  μονολόγου.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις στάθηκε η  περίπτωση του «Ελένη ή κανένας» απ’ το ομώνυμο μυθιστόρημα της Ρέας Γαλανάκη για τη ζωή της πρώτης ελληνίδας ζωγράφου, Ελένης Μπούκουρα Αλταμούρα.

Η Ελένη γεννήθηκε το 1821 και υπήρξε  κόρη του σπετσιώτη καπετάνιου Μπούκουρα. Ο πατέρας της διέγνωσε από νωρίς το ταλέντο της στη ζωγραφική και όχι μόνο προσέλαβε δάσκαλο στο σπίτι για μαθήματα, αλλά συναίνεσε στο να σπουδάσει η κόρη του στη Φλωρεντία.  Η Ελένη έφυγε για σπουδές το 1848 μεταμφιεζόμενη σε αγόρι αφού η φοίτηση σε γυναίκες ήταν απαγορευμένη.  Στη σχολή γνώρισε, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τον ζωγράφο κι επαναστάτη Φραντζέσκο Σαβέριο Αλταμούρα με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Η προδοσία που βίωσε απ’ τον Αλταμούρα (την παράτησε για την  καλύτερη της φίλη παίρνοντας μαζί του και το μικρότερο παιδί τους), αλλά κι ο θάνατος μετέπειτα των δύο μεγαλύτερων παιδιών της από φυματίωση την οδήγησαν σε νευρικό κλονισμό και τελικά στην τρέλα.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω διαβάσει το μυθιστόρημα  της Γαλανάκη κι έτσι δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για την ποιότητα του. Πιθανολογώ ότι η Γαλανάκη αξιοποίησε όλα εκείνα τα στοιχεία απ’ τη ζωή της ηρωίδας της που θα μπορούσαν να προσκαλέσουν ενδιαφέρον ή και σασπένς στον αναγνώστη. Άλλο πράγμα όπως ένα βιβλίο κι άλλο η μεταφορά του στη σκηνή.

Η διασκευή της Αθανασίας Γκανά ήταν το αγκάθι της παράστασης. Δεν υπήρχε δράση, το κείμενο παραδόθηκε ως ένα επίπεδο υλικό χωρίς κορυφώσεις, χωρίς ενδιαφέρον για τον θεατή που ήξερε ήδη τα περισσότερα για τη ζωή της Μπούκουρα, είτε από γενικά διαβάσματα, είτε λόγω της περσινής έκθεσης του Μουσείου Μπενάκη για τον γιο της, Ιωάννη Αλταμούρα και δεν είχε νόημα να τα ακούει εκ νέου. Επιπλέον, η διασκευή δεν αξιοποίησε δραματικά όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να κρατήσουν σ’ εγρήγορση τον θεατή κι αρκέστηκε σε μια αφηγηματικής μορφής ενημέρωση.

Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου είναι καλή ηθοποιός με κυριαρχία στα εκφραστικά της μέσα, έλεγχο της φωνής και του σώματός της. Όμως, δεν αρκούσε η ερμηνεία της για να σώσει την παράσταση. Κατά το μεγαλύτερο μέρος, υπήρχε διάχυτη η εντύπωση ότι απλώς ακούμε μια αφήγηση που θα μπορούσαμε να διαβάζουμε.

Δεν κατανόησα τον συμβολισμό του νερού (γιατί όχι η φωτιά για παράδειγμα) και η μουσική μου φάνηκε αδιάφορη.

«Ελένη ή ο κανένας» της Ρέας Γαλανάκη

Θεατρική διασκευή: Αθανασία Γκανά

Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης

Σκηνικά- Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού

Μουσική επιμέλεια: Γεωργία Αλεβιζάκη

Ερμηνεύει: Αλεξάνδρα  Σακελλαροπούλου

Advertisements

0 Responses to “«Ελένη, ή ο κανένας» στο θέατρο Άνεσις”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,833 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: