«Πατρίδες» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή)

Με το φλέγον θέμα της μετανάστευσης -κάτω από μια ιδιαίτερη οπτική γωνία-, ασχολούνται οι Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου στο νέο τους έργο «Πατρίδες».

Συγκεντρώνοντας αυθεντικό υλικό από διάφορες πηγές, οι δυο συγγραφείς ομολογούν ότι δεν έγραψαν ούτε μια λέξη δική τους, αλλά στόχευσαν σε μια παράσταση – ντοκουμέντο, γι’ αυτό και περιορίστηκαν στην επιλογή και σύνθεση πρωτότυπων κειμένων. Ουσιαστικά κινήθηκαν σε τρεις μεγάλους θεματικούς άξονες: στις αυτοβιογραφικές μαρτυρίες των τριών ξένων που συμμετέχουν στην παράσταση χωρίς να είναι ηθοποιοί, σε μαρτυρίες για τη μετανάστευση στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα, («συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη (βλ κι εδώ), κείμενα Δημητρίου Παπούλια και Γεωργίου Μαντά) και σε κείμενα από βιβλία του Γιώργου Ματζουράνη  για τους γκασταρμπάιντερ της Γερμανίας του ’60.

Μ’ αυτόν τον τρόπο επιχείρησαν μια «ισότιμη» αντιμετώπιση του θέματος, αφού η χώρα που σήμερα δέχεται αθρόα εισροή λαθρομεταναστών, έχει στείλει στο παρελθόν πολλάκις κι εκείνη μετανάστες.  Επιπλέον, αυτό που προκύπτει απ’ την παράσταση δεν είναι η δικαιοσύνη ή η κοινωνική αντιμετώπιση του προβλήματος που γεννά το ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά ο άνθρωπος και η Πατρίδα ως σημείο αναφοράς πίσω απ’ όλα αυτά.

Πώς αντιλαμβάνεται καθένας από μας την πατρίδα, πόσο μας στοιχειώνει ο τόπος της γέννησης μας και των πρώτων αναμνήσεων, πόσο μεγάλος είναι ο νόστος γι’ αυτήν την πατρίδα που μας διώχνει μακριά και μας καλεί ταυτόχρονα συνεχώς κοντά της.

Καλοστημένη παράσταση και αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στους επαγγελματίες ηθοποιούς και τους τρεις ξένους που στάθηκαν αξιοπρεπώς πάνω στη σκηνή κι αφηγήθηκαν την ιστορία τους χωρίς να θέλουν να την ωραιοποιήσουν ή να προκαλέσουν τον οίκτο μας. Με πολύ ωραίο τρόπο έδεσαν τα τραγούδια κι οι μουσικές  της παράστασης. Η είσοδος κι η έξοδος των ηθοποιών στη σκηνή έφερε αυτή την αίσθηση του ταξειδιού και της γλυκιάς νοσταλγίας. Ατμοσφαιρικό το σκηνικό, πετυχημένα τα κοστούμια σηματοδοτούσαν την εποχή στην οποία αναφερόταν ο κάθε αφηγητής.

Μοναδικές μου παρατηρήσεις, η ροπή προς μια μανιέρα της Ελένης Κοκκίδου (μου θύμισε ελαφρώς τη «Γυναίκα της Πάτρας») κι αυτό αδικεί το μεγάλο ταλέντο της καθώς και η μεγάλη διάρκεια της παράστασης. Νομίζω ότι χάριν ρυθμού, η παράσταση θα έπρεπε να ολοκληρωθεί ένα τέταρτο νωρίτερα.

Παρόλα αυτά, νομίζω ότι  πολύς κόσμος οφείλει να παρακολουθήσει τις «Πατρίδες» για να συνειδητοποιήσει πέρα απ’ τα προφανή, ότι δεν χρειάζεται και πολύ για να βρεθεί κανείς στην αντίπερα όχθη. Σήμερα, όλοι μας είμαστε εν δυνάμει μετανάστες ακόμα και στην ίδια μας την Πατρίδα όταν αυτή μας απαξιώνει ή μας «διώχνει» με τον τρόπο της.

«Πατρίδες» στο Εθνικό θέατρο (Κεντρική Σκηνή- Κτίριο Τσίλερ)

Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας

Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Δαγκλίδης

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Σταύρος Καραγιάννης

Βοηθοί σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Αμαλία Θεοδωροπούλου, Λένα Λέκκα

Βοηθός φωτιστή: Σοφία Αλεξιάδου

Δραματολόγος παράστασης: Βιβή Σπαθούλα

Διανομή:

Μπακάρ Χουσεΐν Αλ Μπακάρ

Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη

Ιρφάν Μουχαμάντ Αρίφ

Θανάσης Ευθυμιάδης

Σταύρος Καραγιάννης

Ελένη Κοκκίδου

Παναγιώτης Τσεβάς

Ταξιάρχης Χάνος

Μπαρκάτ Χοσεïνί

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,289 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: