«Πυρκαγιές» στο Εθνικό Θέατρο


Τα δεινά του πολέμου και το παράλογο που αυτός μπορεί να γεννήσει πραγματεύεται το θεατρικό έργο του Λιβανοκαναδού Wajdi Mouawad που επικεντρώνει το θέμα του σε μια ανθρώπινη ιστορία με φόντο την ατέλειωτη αιματοχυσία της Μέσης Ανατολής. Με αφορμή τις σκληρές πολεμικές συγκρούσεις η εκ πρώτης όψεως συνηθισμένη ιστορία αγάπης που μας αφηγείται ο συγγραφέας μεταβάλλεται διαρκώς και παίρνει απρόβλεπτη τροπή μέσα στον παραλογισμό του πολέμου.

Δυο δίδυμα αδέρφια, ο Σιμόν και η Ζαν καλούνται να σεβαστούν τις τελευταίες επιθυμίες της μητέρας τους και παράλληλα να λύσουν τα αινίγματα που τους κληροδοτεί με τη διαθήκη της. Ξεκινάνε έτσι ένα ταξίδι στην πατρίδα της μητέρας τους  κι ακολουθούν τη διαδρομή της μέσα απ’  τα πολιτικά γεγονότα που στιγμάτισαν την προσωπική της ζωή, χωρίς να ξέρουν ότι ξετυλίγουν μ’ αυτόν τον τρόπο και το νήμα της ίδιας τους της ύπαρξης.

Ο Mouawad δανείζεται απ’ τον μύθο του Οιδίποδα εστιάζοντας σ τον  «ανυποψίαστο» άνθρωπο που αναζητάει την αλήθεια με όποιο τίμημα και που καλείται να συμβιώσει αρμονικά μαζί της όταν τη φέρει στην επιφάνεια.

Εκδίκηση, μίσος, πόνος, οργή, εγκατάλειψη, κατανόηση, συγχώρεση, αγάπη είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα των  ηρώων του που θυμίζουν  έντονα εμβληματικές μορφές της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας  γεννώντας τον έλεο, τον φόβο και τελικά την κάθαρση.

Είδα την παράσταση  μετά την ταινία το σενάριο της οποίας επιμελήθηκε ο Villeneuve (διασκευάζοντας απ’ το θεατρικό του Mouawad) κι έτσι δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σύγκριση. Η μεγάλη οθόνη παρέχει το πλεονέκτημα της δύναμης της εικόνας και της δυνατότητας μιας πολλαπλής και παράλληλης αφήγησης μέσα στον χώρο και τον χρόνο.  Η ανατροπή μπορεί να σχεδιαστεί καλύτερα και να ξαφνιάσει με πιο αποτελεσματικό τρόπο τον θεατή.

Στο θέατρο υπάρχει εξαρχής ο περιορισμός του χώρου και των προσώπων. Θ’ απαλειφθούν κάποια πράγματα, θα χρησιμοποιηθεί περισσότερο ο λόγος , θα γίνει «οικονομία» σκηνών και δράσης.

Με δεδομένους ωστόσο αυτούς τους περιορισμούς, η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη  υπήρξε ενδιαφέρουσα κι ευρηματική. Καταρχήν,  «πήγαινε» πολύ στο συγκεκριμένο έργο η επιλογή του σκηνικού χώρου ( για πρώτη φορά έγινε χρήση της Κεντρικής  σκηνής εγκαινιάζοντας έτσι το  «Επί Σκηνής»). Οι θεατές τοποθετούνται σε καρέκλες και μαξιλάρια πάνω στη σκηνή, ενώ με την έναρξη της παράστασης κατεβαίνει η αυλαία απομονώνοντας  τη Σκηνή απ’ το υπόλοιπο θέατρο.

Το «βιομηχανικό» περιβάλλον της σκηνής χωρίς καμιά αλλαγή ή προσθήκη σκηνικών, η σωστή εναλλαγή των φωτισμών με δραματικές αποχρώσεις καθώς και η διατήρηση των σεκάνς όπως στην κινηματογραφική εκδοχή, έδωσαν μια ιδιαίτερα αισθαντική ατμόσφαιρα. Ωστόσο, το δεύτερο μέρος υπήρξε πολύ πιο αργό και φλύαρο ενώ δεν αποφεύχθηκε και μια μελό διάσταση στην κατάληξη του έργου που κατά τη γνώμη μου υπήρξε ατυχής.

Απ’ τη διανομή θα ξεχωρίσω τη Λένα Παπαληγούρα που υποδύθηκε τη Ναουάλ σε νεαρή ηλικία και που θεωρώ πως ήταν η καλύτερη στιγμή της στο θέατρο μέχρι στιγμής. Δυναμική η Χριστίνα Μαξούρη , καλή η  Μαρία Κεχαγιόγλου στον ρόλο της ενήλικης Ναουάλ αλλά υπερβολική στον ρόλο της Ζιχάν. Πολύ καλή στις σιωπές της η Θέμις Μπαζάκα, έπαιξε με ουσιαστικό τρόπο τη Ναουάλ σε μεγάλη πια ηλικία. Η σκηνή της μαρτυρίας  στο δικαστήριο υπήρξε εξόχως  συγκινητική χωρίς υπερβολές.

Υπερβολικοί όμως οι Δημήτρης Πιατάς και Μιχάλης Μητρούσης που δυστυχώς δεν  μπόρεσαν ν’ αποφύγουν τη μανιέρα τους. Στα άκρα η ερμηνεία του Βασίλη Παπαγεωργίου, υποτονικοί οι υπόλοιποι ηθοποιοί που σε άλλες παραστάσεις έχουν δώσει σαφώς καλύτερα δείγματα υποκριτικής.

«Πυρκαγιές» του Wajdi Mouawad

ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ (ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ)

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου

Σκηνοθεσία – Φωτισμοί :Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική επιμέλεια: Κώστας Σουρβάνος

Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας

Βοηθός σκηνοθέτη: Βάλια Ποιμενίδου

Επιμέλεια κίνησης – χορογραφία: Ξένια Θεμελή

Δραματολόγος παράστασης: Χριστίνα Λιάτα

Διανομή:

Ζιχάν, Ναουάλ ΙΙ: Μαρία Κεχαγιόγλου

Ζαν: Ιωάννα Κολλιοπούλου

Ελχάμ, Σαουντά: Χριστίνα Μαξούρη

Ραλφ, Πολιτοφύλακας, Αμπντετλμάλακ:Μιχάλης Μητρούσης

Ναζίρα, Ναουάλ ΙΙΙ: Θέμις Μπαζάκα

Γιατρός, Ξεναγός, Σαμσεντίν: Θεμιστοκλής Πάνου

Σιμόν, Ουαχάμπ: Βασίλης Παπαγεωργίου

Νιχάντ: Νικόλας Παπαγιάννης

Ναουάλ Ι: Λένα Παπαληγούρα

Ερμίλ, Αμπντεσάμαντ: Δημήτρης Πιατάς

Αντουάν, Φαχίμ, Φωτογράφος: Γιώργος Συμεωνίδης

Advertisements

0 Responses to “«Πυρκαγιές» στο Εθνικό Θέατρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: