«Αγγέλα» στην ΑΥΛΗ (kunsthalle Athena)


Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, τα κορίτσια φεύγανε απ’ τα χωριά τους και πηγαίνανε στα μεγάλα αστικά κέντρα να δουλέψουν ως υπηρέτριες. Οι περισσότερες δεν είχαν πάει παρά κανά δυο τάξεις στο σχολείο, είχαν ασκηθεί από νωρίς στη σκληρότητα της ζωής, μπορεί να είχαν ορφανέψει ή να μην είχαν ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον λόγω κοινωνικών φρονημάτων του πατέρα ή του αδερφού τους.

Στα νέα σπίτια που μπαίνανε, μετατρεπόντουσαν σε θύματα εκμετάλλευσης. Συχνά για έναν πενιχρό μισθό (δεν ήταν ωστόσο και λίγες οι φορές που τους χρωστάγανε) έπρεπε να κάνουν όλες τις οικιακές δουλειές και τα ψώνια ενώ το ρεπό τους ήταν μόνο λίγες ώρες κάθε Κυριακή. Οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για να έχουν προσωπική ζωή, πολλές φορές παραβιαζόταν ακόμα και η στοιχειώδης ιδιωτικότητα στα μικρά καμαράκια που χώραγαν ίσα ένα ντιβάνι για να κοιμούνται. Ο κύριος του σπιτιού ή ο γιος ή και οι δύο πρόβαλαν απαιτήσεις, ή σήκωναν χέρι. Ο έξω κόσμος ήταν επίσης απειλητικός. Εύκολα  γινόντουσαν λεία ενός επιτήδειου μαστροπού. Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μπορούσε να γεννήσει όνειρα για λύτρωση αν ο «αυτουργός» αναλάμβανε τις ευθύνες του και τις οδηγούσε σε αποκατάσταση ή να τις στιγματίσει βυθίζοντας τες στην απελπισία.

Η Αγγέλα είναι ένα τέτοιο κορίτσι. Βρίσκει  εύκολα δουλειά γιατί η προκάτοχός της αυτοκτόνησε απ’ την ταράτσα κι έμεινε κενή η θέση… Ο θάνατος του άτυχου κοριτσιού θα εμπλέξει την  Αγγέλα σε μια ιστορία αγάπης κι εκδίκησης όταν ο αδερφός της νεκρής θα επιδιώξει να ξετυλίξει το κουβάρι και να βρει τον υπεύθυνο  για τον χαμό της αδερφής του. Ο περίγυρος της Αγγέλας είναι όλα τα υπόλοιπα κορίτσια που η ανάγκη τα έχει σπρώξει να ξενοπλένουν και να υφίστανται προσβολές πάσης φύσεως ενώ δεν σταματούν να ονειρεύονται τη δραπέτευση τους , άλλη μ’ έναν γάμο κι άλλη με καριέρα στο σινεμά…

Ο Σεβαστίκογλου περιγράφει την ελληνική κοινωνία σε μια εποχή που προσπαθεί να κλείσει τους παλιούς λογαριασμούς και να επουλώσει τις πληγές της. Τα σημάδια του πολέμου και του εμφύλιου που ακολούθησε είναι ακόμα νωπά. Οι άντρες μπαρκάρουν ή πάνε εργάτες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής,  ολόκληρες οικογένειες μεταναστεύουν στη Γερμανία, την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία. Το χάσμα των κοινωνικών τάξεων φαντάζει αγεφύρωτο. Αν στην Ελλάδα του σήμερα, η κακή μοίρα βαραίνει τους οικονομικούς μετανάστες που επιβιώνουν είτε κάνοντας δουλειές του ποδαριού, είτε φροντίζοντας  ξένα νοικοκυριά, κατάκοιτους και ηλικιωμένους, η Ελλάδα του ’ 50 αναζητούσε στη φτωχή επαρχία τα θύματα της(sic).

Αν  σήμερα οι κεντρικές λεωφόροι έχουν γεμίσει από φωτεινές επιγραφές studio όπου δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία ως προς τις παρεχόμενες υπηρεσίες,  αν συχνά τα τελευταία χρόνια έρχονται στο φως ιστορίες ξένων γυναικών που κρατήθηκαν κλειδωμένες σε υπόγεια για να πουληθούν ή να κακοποιηθούν σεξουαλικά, στην Ελλάδα του 50 τα θύματα είχαν την ίδια σάρκα κι αίμα με τον θύτη.

Ο Ένκε Φεζολλάρι έστησε μια θαυμάσια παράσταση σε μια αυλή που από μόνη της λειτούργησε σαν ιδανικός σκηνικός χώρος. Δεν χρειάστηκαν παρά ελάχιστα μέσα (κυρίως αντικείμενα). Όλα τα άλλα ήταν εκεί, οι σκάλες, τα καμαράκια, η ταράτσα, οι πόρτες που άνοιγαν κι έκλειναν κρύβοντας μέσα τους μυστικά, πόθους, όνειρα και δυστυχία.

Εξαιρετική η διανομή των νέων ηθοποιών, η κίνηση και τα τραγούδια που ακούσαμε να παρεμβάλλονται α καπέλα όταν έπρεπε να τονιστεί η συγκίνηση ή ν’ αποδυναμωθεί λίγο η ένταση.  Στάθηκα ιδιαιτέρως στη σκηνή ανάμεσα στη Γεωργία (Κωνσταντίνα Τάκαλου) και τον Στράτο (Βασίλης Μαργέτης) γιατί είναι μια αρχετυπική σκηνή ανάμεσα στον μαστροπό και το θύμα που τον αγαπάει σπαρακτικά και δέχεται να υποστεί οποιονδήποτε εξευτελισμό για χάρη του. Μου θύμισε ανάλογη σκηνή από τα κινηματογραφικά «Κόκκινα φανάρια»  και υποθέτω ότι τόσο η εγχώρια αλλά και η διεθνής παραγωγή βρίθουν τέτοιων. Ευρηματική η σκηνή με το λευκό σεντόνι και τις φιγούρες πίσω του σαν θέατρο σκιών και σπαρακτικό το φινάλε που θύμιζε σκηνή τραγωδίας αλλά χωρίς την κάθαρση ή σκηνές απ’ το θέατρο του Λόρκα με τους βασανισμένους του ήρωες.

«Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου

ΑΥΛΗ (kunsthalle Athena)

Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι

Επιμέλεια σκηνικού χώρου-Κοστούμια: Δάφνη Κούτρα

Κίνηση: Χαρά Κότσαλη

Βοηθοί σκηνοθέτη: Ζωή Αηδινιάν, Μαριάνθη Γραμματικού

Τραγούδι: Λόλα Γιαννοπούλου

Παίζουν:

Φανή: Ελένη Βεργέτη

Λάμπρος: Κώστας Καλλιβρετάκης

Στράτος: Βασίλης Μαργέτης

Μένιος: Κωνσταντίνος Μωραΐτης

Νέρα: Ίρις Πανταζάρα

Αγγέλα: Βίκυ Παπαδοπούλου

Γεωργία: Κωνσταντίνα Τάκαλου

Άννα: Καλλιόπη Τζερμάνη

Advertisements

1 Response to “«Αγγέλα» στην ΑΥΛΗ (kunsthalle Athena)”



  1. 1 Θέατρο στις αυλές « Θέατρο Παράθεση σε Ιουλίου 11, 2012 στο 12:05 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: