«Οιδίπους τύραννος» στην Επίδαυρο



Πόσο δύσκολο είναι να σκηνοθετήσει ξανά κανείς ένα έργο που παίζεται συνεχώς μέσα στους αιώνες, μια τραγωδία τόσο γνωστή στον κόσμο, την  τέλεια τραγωδία σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Αριστοτέλη στη μελέτη του «περί Ποιητικής» γα το αρχαίο δράμα.

Τι καινούργιο έχει να περιμένει ο θεατής που ήδη ξέρει το έργο, είτε γιατί το θυμάται απ’ το σχολείο, είτε γιατί είναι μέσα στην πολιτισμική του παράδοση ή πολύ απλά γιατί το έχει ξαναδεί;

Τι κάνεις μ’ έναν χώρο σαν αυτόν  της Επιδαύρου για όλη την ιστορία και την αύρα που κουβαλάει; Πώς ο «ξένος» σκηνοθέτης  θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού ιδιαίτερα μετά τις αποδοκιμασίες των τελευταίων χρόνων σε συναδέλφους του για τις καινοτομίες που έφεραν στον Ιερό χώρο;

Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις  ήρθε με μια τιμιότητα στην Επίδαυρο και στο αρχαίο δράμα. Ήρθε σαν επαγγελματίας που βάζει κατά μέρους την αλαζονεία και λειτουργεί με γνώμονα τη γνώση, την κρίση και την εμπειρία του. Διάλεξε μια γνωστή στο ελληνικό κοινό μετάφραση κι επενέβη με κάποιες μικρές αλλαγές, διασκευάζοντας το αρχικό κείμενο. Αυτό που ουσιαστικά έκανε όπως ομολογεί ο ίδιος ήταν μια «οργάνωση» του κειμένου του Σοφοκλή. Αφαίρεσε πολλά επαναλαμβανόμενα πράγματα, κάποια κομμάτια χορικών που αποδεδειγμένα κουράζουν τον σημερινό θεατή. Βασική του επιδίωξη ήταν ν’ ακουστεί καταρχήν ο λόγος του αρχαίου ποιητή. Ο ηθοποιός λοιπόν βρίσκεται στο κέντρο, ενώ χρησιμοποιείται η διανομή των τριών ανδρών υποκριτών όπως γινόταν την εποχή του Σοφοκλή. Το αποτέλεσμα ήταν μια παράσταση απολύτως αφαιρετική. Για τον Γκραουζίνις άλλωστε, ο μινιμαλισμός  είναι το πιο αριστοκρατικό ύφος στο θέατρο.

Υπήρξε μια απ’ τις πιο ξεκούραστες παραστάσεις που έχω ποτέ παρακολουθήσει στην Επίδαυρο. Απ’ την αρχή της εισόδου του θιάσου στη σκηνή, ως το τέλος, το ενδιαφέρον ήταν αμείωτο. Στέκομαι ιδιαιτέρως στα πολύ πρωτότυπα σκηνικά που δεν επέβαλαν καθόλου την παρουσία τους στον χώρο, αντίθετα έδωσαν λύσεις που εντυπωσίασαν. Μου άρεσε πολύ η σκηνή της ένδυσης της Ιοκάστης επί σκηνής.  Ο ηθοποιός (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης) που υποδύεται την Ιοκάστη δεν έρχεται στη σκηνή βαμμένος και ντυμένος γυναίκα. Κάτι τέτοιο άλλωστε, θα μπορούσε να προκαλέσει το γέλιο στον σημερινό θεατή. Αντίθετα,  με τη βοήθεια των άλλων  ηθοποιών μπαίνει σ’ ένα τεράστιο φόρεμα και γίνεται αμέσως η βασίλισσα, χωρίς επιπρόσθετα στολίδια. Έτσι κι αλλιώς, η παράσταση δεν επεδίωξε να δώσει ένα νατουραλιστικό ύφος στο έργο. Τα πρόσωπα που υποδύονταν οι ηθοποιοί ήταν βασικά η ιδέα του τάδε ή του δείνα κι όχι ο ήρωας αυτός καθαυτός.

Μοναδικό αρνητικό σημείο εντόπισα κάποιες στιγμές στην αρχή της παράστασης, όπου ο συγκεκριμένος τονισμός μιας λέξης ή ο τρόπος κίνησης ενός μέλους του χορού, έκαναν το κοινό να γελάει τη στιγμή που παρακολουθούσε τραγωδία κι όχι κωμωδία. Ευτυχώς, δεν επαναλήφθηκαν.

Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου

«Οιδίπους τύραννος» του Σοφοκλή

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

 Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις

 Σκηνικά – Κοστούμια: Κέννι Μακλίλαν

 Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

 Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης

Ερμηνεύουν:

Αιμίλιος Χειλάκης
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Χρήστος Σαπουντζής
Κώστας Κορωναίος
Αλμπέρτο Φάις
Γιάννης Τσεμπερλίδης
Κώστας Σειραδάκης
Παναγιώτης Εξαρχέας
Ονίκ Κετσογιάν
Γιώργος Παπανδρέου
Τζεφ Μααράουι

Συμπαραγωγή: Εταιρία Αρτivities / ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΒΟΛΟΥ

Advertisements

0 Responses to “«Οιδίπους τύραννος» στην Επίδαυρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,850 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: