«Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Θέατρο Βράχων

Ενάμιση αιώνα περίπου μετά τους πρώτους μετανάστες, η αναζήτηση στέγης κι εργασίας σε ξένους τόπους όχι μόνο δεν έχει σταματήσει, αλλά συνεχίζεται με ξέφρενους ρυθμούς. Αν θέλουμε να το περιορίσουμε στη χώρα μας, αυτή όχι μόνο δέχεται ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών αλλά αρχίζει να στέλνει πάλι  τα «παιδιά της» στους ξένους τόπους λόγω της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης.

Με τον «Αμερικάνο» του Παπαδιαμάντη, ολοκληρώνω μια άτυπη τριλογία γύρω από τις  παραστάσεις της φετινής σεζόν που είχαν σχέση με τη μετανάστευση. Πιο κοντά στον Παπαδιαμάντη, ο Ανδρέας Κορδοπάτης του Αντωνίου, κάπως διαφορετικές οι «Πατρίδες» των Ρέππα-Παπαθανασίου που εξετάζουν το θέμα πιο σφαιρικά και με περισσότερη αναφορά στο σήμερα.

Ένας άνδρας μέσης ηλικίας κάνει ξαφνικά την  εμφάνιση του στον μικρό τόπο (σ.σ Σκιάθος) παραμονές Χριστουγέννων. Οι ντόπιοι τον κοιτούν περίεργα, αφού τόσο η εξωτερική του εμφάνιση όσο και η ομιλία του έχουν κάτι το ξενόφερτο.  Εκείνος περιεργάζεται τα μέρη, κάνει μοναχικές βόλτες, κάτι ψάχνει να βρει.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γράφει τον  Αμερικάνο το 1891 και μ’ αυτόν τον τρόπο κάνει το δικό του σχόλιο για τη μετανάστευση στον Νέο Κόσμο.  Δεν ονομάζει το διήγημα του τυχαία «Ο Αμερικάνος». Ο μεσήλικας που επιστρέφει στη γενέθλια γη είναι ένας ξένος για τους γύρω του, αλλά κι ο ίδιος ως ξένους τους αντιμετωπίζει. Δεν είναι μόνο τα πολλά χρόνια της ξενιτιάς, αλλά και η αλλαγή στα ήθη και τα έθιμα που ορίζει αυτή την αποξένωση. Ακόμα και η μητρική γλώσσα ξεχνιέται σιγά- σιγά στην ξένη χώρα και η επικοινωνία με τους ομόγλωσσους καταντά αστεία και γραφική με ένα σωρό παρανοήσεις κι αδεξιότητες.

Μας πιάνει δέος σήμερα αναλογιζόμενοι τους ανθρώπους που μετανάστευσαν πριν τις απαρχές του 20ου αιώνα. Πόση προσπάθεια, τα μεταφορικά μέσα, το ατέλειωτο ταξείδι, ο αποχωρισμός – τις πιο πολλές φορές παντοτινός- από τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα.

Κι απ’ την πλευρά των «ξένων» όμως, μήπως όλη αυτή η προσπάθεια να αλλάξουν 180 μοίρες οφειλόταν στην ανάγκη τους ν’ αφομοιωθούν απ‘ την ξένη γη, να ξεχάσουν τη μιζέρια της πατρίδας;  Άλλωστε, εκείνα τα χρόνια οι διαφορές στις συνθήκες διαβίωσης ανάμεσα στην Ελλάδα και δη στην επαρχία και στην Αμερική ήταν αγεφύρωτες.

Το διήγημα του Παπαδιαμάντη διασκευάστηκε θεατρικά για να χωρέσει(sic) τελικά σε παράσταση μιας ώρας, όπου ο ηθοποιός συνυπάρχει επί σκηνής με μια μουσικό.

Ο Θανάσης Σαράντος κράτησε άξια τον ρόλο του αφηγητή αλλά και των υπόλοιπων προσώπων που ζωντάνεψαν μέσα από τις αλλαγές στη φωνή, στη στάση του σώματος, την κίνηση, τα ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα (ουσιαστικά μια βαλίτσα). Ουσιαστική ήταν η μουσική κι οι ήχοι σε όλη τη διάρκεια της παράστασης που σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη γλώσσα και ύφος του Παπαδιαμάντη κατάφεραν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον.

«Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Θέατρο Βράχων

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Θανάσης Σαράντος
Ερμηνεία ζωντανής μουσικής: Τάνια Γιαννούλη
Μουσική σύνθεση: Λάμπρος Πηγούνης
Σκηνική Επιμέλεια: Λίνα Μότσιου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Κερεστεντζής
Φωτογραφίες: Μαριλένα Σταφυλίδου, Τάκης Βεκόπουλος

Advertisements

0 Responses to “«Ο Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο Θέατρο Βράχων”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: