«Κίεβο» στο Επί Κολωνώ


Η Εϊρέν επιστρέφει μετά από δέκα χρόνια στο σπίτι που πέρασε τα παιδικά και νεανικά της καλοκαίρια, σ’ έναν τόπο που εκτός από ευτυχισμένες στιγμές της θυμίζει και την τραγωδία που βίωσε όταν πνίγηκε ο μικρός της γιος στην πισίνα. Τη συνοδεύουν τα  δυο μεγαλύτερα παιδιά της, ο καθηλωμένος  σε αναπηρικό καρότσι  Άλντεν και η Δάφνη που φαίνεται να έχει επωμιστεί την ευθύνη και τη φροντίδα όλης της οικογένειας. Σκοτεινό πρόσωπο ο αδερφός της Εϊρίν που εξακολουθεί να μένει στο σπίτι της οικογένειας και που κρύβει πολλά οικογενειακά και όχι μόνο μυστικά κι ένας νεαρός πρώην δάσκαλος που με τις αποκαλύψεις του θα ταράξει την φαινομενικά γαλήνια παραμονή τους  στην εξοχή.

Όσοι γνωρίζουν σε βάθος τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ είναι  αδύνατον να μην συγκινηθούν απ’ το «Κίεβο» του Σέρχιο Μπλάνκο αφού πρόκειται πάνω απ’ όλα για μια συγκινητική ελεγεία στο τελευταίο έργο του μεγάλου Ρώσου δραματουργού.

Οι αναλογίες άλλωστε με το κείμενο του Τσέχωφ είναι κάτι παραπάνω από προφανείς. Το οικογενειακό σπίτι που προορίζεται για πώληση,  η κεντρική ηρωίδα  που έρχεται μετά από χρόνια να υπογράψει, ο  πνιγμός του παιδιού της,  ο δάσκαλος  που εμφανίζεται ξανά, ο αδερφός της ηρωίδας και οι κοινές τους συνενοχές, η ανάμνηση ενός κόσμου που θα χαθεί κάτω απ’ τους ήχους της μπουλντόζας όπως χάθηκαν 100 χρόνια πριν οι βυσσινιές κάτω απ’ τα τσεκούρια των ξυλοκόπων.

Ο Τσέχωφ υπογράφοντας τον «Βυσσινόκηπο» το 1903, μια χρονιά πριν τον αιφνίδιο και πρόωρο θάνατο του, προείδε την  αρχή μιας νέας εποχής που θ’ άλλαζε ριζικά τις συνήθειες των ανθρώπων και που επέβαλε μια επανατοποθέτηση στην κλίμακα των αξιών τους. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτός ο νέος κόσμος που γεννήθηκε στις στάχτες του παλιού(sic) έπρεπε να προσαρμοστεί εκ νέου έναν σχεδόν αιώνα αργότερα αφού η πολιτική κατάρρευση του μοντέλου του υπαρκτού σοσιαλισμού κι η κυριαρχία ενός οικονομικού και κοινωνικού συστήματος  οδήγησε σε νέα γκρεμίσματα και νέες ψευδαισθήσεις…

Αν ο Ρώσος αριστοκράτης γαιοκτήμονας με δάκρυα αποχωριζόταν τον ωραίο του κήπο αδυνατώντας να καταλάβει πώς τα δικαιώματα γενεών περνούσαν στον γιο ενός δούλου που με τη δουλειά του πλούτισε, έτσι κι ο κάτοχος ενός σπιτιού που κάποτε παρείχε  το κράτος  σε συνθήκες κοινωνικής πρόνοιας αδυνατεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα της αλλαγής.

Μέσα στα 100 χρόνια που χωρίζουν τα δυο έργα, συνέβησαν απίστευτα πράγματα στον πλανήτη και ειδικά στη συγκεκριμένη γεωγραφική θέση που τοποθετούν και ο Τσέχωφ και ο Μπλάνκο τα έργα τους.

Αναμφίβολα πολιτικό το μήνυμα που πάνω απ’ όλα θέλει να περάσει ο συγγραφέας μ’ ένα έργο που βρίθει συμβολισμών, ίσως μάλιστα και παραπάνω απ’ όσο θα μπορούσε ν’ αντέξει…  Το τέλος εποχής που σηματοδοτεί το «Κίεβο» θέτει μια σειρά από ερωτήματα και κρυφές απειλές για το μέλλον της ανθρωπότητας. Δεν είναι μόνο το άψυχο εμπορικό κέντρο που θα κλέψει τις αναμνήσεις των παλιών κατοίκων μετουσιώνοντας τες σε πολυτελή όνειρα στις βιτρίνες των μαγαζιών του. Είναι ο φόβος για τον θάνατο/ύπνο στον οποίο μπορεί να πέσει μια ολόκληρη πόλη/ χώρα/ γενιά εξαιτίας ενός αόρατου κινδύνου (ή ενός ορατού που δεν θέλει ν’ αντιμετωπίσει). Είναι τέλος η συλλογική ευθύνη για τις αμαρτίες του παρελθόντος∙  τα λάθη, τα μυστικά και οι ενοχές που όλοι μας κουβαλάμε  από επιλογή ή ανάγκη…

Το «Κίεβο» δραματουργικά έχει αδύναμα σημεία. Ο Μπλάνκο στην προσπάθεια του πιθανόν να μιλήσει για πολλά, τα ενέταξε άκριτα στο τελικό του κείμενο με αποτέλεσμα να έχουμε μια διαρκή κορύφωση δραματικότητας που δεν μπορεί ν’ αφομοιώσει ο θεατής και πολυεπίπεδους συμβολισμούς που αφαιρούν απ’ την ουσία. Τολμώ να υποθέσω ότι το αρχικό κείμενο θα ήταν ακόμα πιο φλύαρο, αφού η παράσταση στο Επί Κολωνώ, είναι αποτέλεσμα διασκευής και δραματουργικής επεξεργασίας.

Η Ελένη Σκότη σκηνοθέτησε μετρημένα αυτό το πληθωρικό έργο, καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα φόβου, μυστηρίου αλλά και γλυκιάς νοσταλγίας. Βρήκα εξαιρετικά τα σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου και μου άρεσε η χρήση βίντεο μέσα σ’ αυτά . Νομίζω πως ήταν απ’ τις πιο οργανικές χρήσεις οπτικών μέσων που έχω δει.

Ενδιαφέρουσα επίσης και η μουσική επιλογή. Δεν φανταζόμουν ποτέ πώς ένα τόσο γνώριμο ερωτικό τραγούδι μπορεί να συνδεθεί με κάτι αποτρόπαιο…

Η ομάδα Νάμα είναι παράδειγμα συλλογικότητας και δημιουργίας σε εποχές που το θέατρο χρειάζεται ουσιαστικές δουλειές, καλές συνευρέσεις, επιτυχημένες συνεργασίες παλαιότερων και νεώτερων ηθοποιών.

Αφήνω για το τέλος την Καραμπέτη γιατί δεν ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσα να γράψω για μια ηθοποιό που δίνει δείγματα του τεράστιου ταλέντου της κάθε φορά που εμφανίζεται  και μάλιστα χωρίς καμία έπαρση. Η Καραμπέτη είναι ταπεινός κι ακούραστης θεατρικός εργάτης. Ζει τον ρόλο με όλο της το είναι. Υπάρχει με ουσιαστικό τρόπο στη σκηνή και η σκηνή την καλωσορίζει γιατί μπορεί ν’ αναγνωρίσει τα βήματα των ταμένων.

Θέατρο Επί Κολωνώ (κεντρική Σκηνή)

«Κίεβο» του Σέρχιο Μπλάνκο 

Μετάφραση από το ισπανικό πρωτότυπο κείμενο:  Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαρράς
Διασκευή / δραματουργική επεξεργασία:  Χατζηνικολάου-Ελένη Σκότη-Καρυοφυλλιά Καραμπέτη-Δάφνη Λαρούνη
Σκηνοθεσία:  Ελένη Σκότη, με την συνεργασία της Δάφνης Λαρούνη
Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας
Μουσική, Sound design: Μάριος Στρόφαλης
Βοηθός Sound designing: Πάνος Κουκουρουβλής
Φωτογραφίες: Δημήτρης Στουπάκης
Δ/νση παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου

Διανομή:  Εϊρέν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη – Φιλαρέτη Κομνηνού (εναλλασσόμενη διανομή)*
Τάβιο: Δημήτρης Λάλος
Έσβαλντ: Στάθης Σταμουλακάτος
Άλντεν: Γιάννης Λεάκος
Δάφνη: Ηλιάνα Μαυρομάτη

Advertisements

0 Responses to “«Κίεβο» στο Επί Κολωνώ”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,839 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: