«Η δύναμη της θεατρικής τρέλας» του Γιαν Φαμπρ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Όταν το 1984 παρουσιάστηκε στην Αμβέρσα «η  δύναμη της θεατρικής τρέλας»( «the power of theatrical madness») του Γιαν Φαμπρ, το κοινό ήταν αθώο(sic) απέναντι σε τέτοιου είδους παραστάσεις, τουλάχιστον περισσότερο απ’ τον σημερινό θεατή που έχει δει αρκετά ακραία πράγματα πάνω στη σκηνή είτε από άλλους είτε ακόμα κι απ’  τον ίδιο τον Φαμπρ στην εξέλιξη της πορείας του. Δεν μπορώ προφανώς να μπω στη θέση εκείνου του θεατή. Σοκαρίστηκε, βαρέθηκε, θύμωσε, ευχαριστήθηκε; ενοχλήθηκε;

Ό, τι κι αν συνέβη, ο Φαμπρ πέτυχε τον στόχο του.

«Η δύναμη της θεατρικής τρέλας» έχει χαρακτηριστεί ως ένα μεταμοντέρνο χοροθέαμα με έμφαση στην εικόνα – είναι γνωστή η λατρεία του Φαμπρ για τις εικόνες- που στόχο έχει την ανατροπή του λεγόμενου αστικού θεάτρου, την κατάργηση της θεατρικής σύμβασης  τη διερεύνηση των ορίων της βίας, της τρέλας, της ηδονής, του πόνου, της αντοχής…

Τι είδαμε λοιπόν κατά την αναβίωση αυτής της «ιστορικής» παράστασης που καθιέρωσε διεθνώς τον εκκεντρικό Φαμπρ. Για κάτι περισσότερο από 4 ώρες, το κοινό παρακολουθούσε  15  περφόρμερς (δεν είναι ακριβώς δουλειά ηθοποιού αυτό κατά την προσωπική μου άποψη)να δοκιμάζουν τα όρια τους (αλλά κι αυτά των θεατών) πάνω στη σκηνή. Να γδύνονται και να ντύνονται συνεχώς, να χτυπιούνται, να προσποιούνται ότι σκοτώνουν βατράχια, να ισορροπούν πάνω σε σωρούς από πιάτα, ν’ απαριθμούν διαρκώς τίτλους και συντελεστές απ’ τις σημαντικότερες παραστάσεις του 20ου αιώνα (δεν ξέρω πόσο αλαζονικό ακούγεται, αλλά η απαρίθμηση ολοκληρώθηκε με την πρώτη παράσταση του Φαμπρ «This is theatre like it was to be expected and foreseen» («Αυτό είναι το θέατρο όπως θα ελπίζαμε και προσδοκούσαμε να είναι»,  του 1982 που παρουσιάστηκε την Κυριακή 18/11).

«Η δύναμη της θεατρικής τρέλας» βρίθει αναφορών στην  ιστορία της τέχνης (πασίγνωστα ζωγραφικά έργα εμφανίζονται μπροστά μας), της μουσικής, των βασικών ασκήσεων που κάνει ένας ηθοποιός κατά την άσκηση του πριν βγει στη σκηνή (ασκήσεις αυτοσχεδιασμού, πειθαρχίας, συνεργασίας, αυτοσυγκέντρωσης). Δανείζεται στοιχεία απ’ την όπερα του Βάγκνερ «Το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν» καθώς κι απ’ «τα καινούργια ρούχα του βασιλιά» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Όλα αυτά όμως είναι ενταγμένα με τέτοιο τρόπο που να μην κυριαρχούν αλλά να εξυπηρετούν την αποδόμηση όλων εκείνων των συμβάσεων που μια «comme il faut» παράσταση θα διέθετε.

Στη «δύναμη της θεατρικής τρέλας» ο θεατής είναι ελεύθερος να φύγει όποτε θέλει. Μπορεί να βγει και να ξαναμπεί στην αίθουσα όποτε το επιθυμήσει. Ενδιαφέρον βέβαια θα είχε να του παρέχεται και το δικαίωμα της αντίδρασης σε όλα όσα βλέπει. Όμως αυτή τη σύμβαση δεν επιχειρεί να την ανατρέψει ο Γιαν Φαμπρ….

Στην ερώτηση κατά πόσον μου άρεσε ή όχι αυτό που είδα, σίγουρα  δεν  μπορώ ν’ απαντήσω μονολεκτικά. Με βεβαιότητα ωστόσο λέω πως είδα ό, τι δεν θα ήθελα να ξαναδώ στο θέατρο.

Μέγαρο Μουσικής

14&15 Νοεμβρίου 2012

Advertisements

0 Responses to “«Η δύναμη της θεατρικής τρέλας» του Γιαν Φαμπρ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,279 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: