«Γυάλινος κόσμος» στο θέατρο «Δημήτρης Χορν»

gialinos kosmos

Τα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς είναι βαθιά ανθρωποκεντρικά γι’ αυτό κι αποτελούν πόλο έλξης για τους ηθοποιούς που ονειρεύονται τις μεγάλες ερμηνείες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στον Ουίλιαμς το παγκόσμιο θέατρο οφείλει μερικούς απ’ τους πιο σύνθετους κι αριστουργηματικούς ρόλους. Η πένα του διεισδύει στην ψυχή των χαρακτήρων, περιγράφει ευαίσθητους, πονεμένους  ανθρώπους, παγιδευμένους ανάμεσα σε ψυχολογικού τύπου συμπληγάδες που ψάχνουν να βρουν τρόπο να δραπετεύσουν.Ένας τέτοιος χαρακτήρας είναι κι ο Τομ (σ.σ πρόκειται για τον ίδιο τον συγγραφέα αφού Τόμας ήταν το πραγματικό του όνομα).

Στον «Γυάλινο κόσμο» («γυάλινο θηριοτροφείο» είναι η ακριβής μετάφραση απ’ τα αγγλικά: «The Glass Menagerie» που παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1944 στο Σικάγο, ο Τομ  εξιστορεί τις μέρες πριν τη φυγή του απ’ την πατρική εστία. Ο πατέρας της οικογένειας  τους έχει εγκαταλείψει, η μητέρα κουβαλάει τις εμμονές της νιότης της και καταδυναστεύει τα παιδιά της προσπαθώντας να τους επιβάλει τα όνειρα που η ίδια έχει γι’ αυτά, ενώ η αδερφή του είναι ένα ιδιόμορφο κορίτσι με εύθραυστο ψυχισμό που η ελαφριά αναπηρία της την έχει κάνει ν’ αποφεύγει κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή και να βρίσκει παρηγοριά στην πρωτότυπη συλλογή της από γυάλινα ζώα. Ο ίδιος ο Τομ αναγκάζεται να δουλεύει σε αποθήκη προκειμένου να συνεισφέρει στο σπίτι, ενώ ονειρεύεται την ώρα που θα φύγει μακριά και θα λυτρωθεί απ’ τις συμβατικότητες του μικρόκοσμου του. Κάποια στιγμή και κατόπιν επιμονής της μητέρας του, ο Τομ θα προκαλέσει για δείπνο έναν νεαρό συνάδελφο του στον οποίο εκείνη θα εναποθέσει τις ελπίδες της για αποκατάσταση της Λώρας.

Όπως και στα περισσότερα έργα του, έτσι κι εδώ ο Ουίλιαμς αντλεί στοιχεία απ’ την προσωπική του ζωή. Εν προκειμένω, ο «γυάλινος κόσμος» θεωρείται και το πιο αυτοβιογραφικό του, αφού ουσιαστικά περιγράφει την οικογένεια του.

Ο Τομ του έργου είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, η Αμάντα είναι η μητέρα του, μια εκλεπτυσμένη πρώην αριστοκράτισσα του Νότου που με τις εμμονές και την υπερπροστασία της καταδυνάστευε ουσιαστικά τα παιδιά της, ενώ λέγεται ότι η ίδια έπασχε από νευρική διαταραχή.

Η Λώρα, ο βασικός χαρακτήρας του έργου, είναι σχεδόν εμπνευσμένος από τη Ρόουζ, την αγαπημένη αδερφή του συγγραφέα που έπασχε από σχιζοφρένεια κι είχε υποβληθεί σε λοβοτομή μένοντας ανάπηρη. Ωστόσο κι ο ίδιος ο Ουίλιαμς είχε πάθει παράλυση των κάτω άκρων στα 5 του μόλις χρόνια κι αυτό πιθανότατα να του είχε αφήσει ζωντανές τις αναμνήσεις μιας έστω και παροδικής αναπηρίας (σ.σέμεινε καθηλωμένος για δυο χρόνια) γεγονός που ίσως τον βοήθησε ν’ αποτυπώσει καλύτερα τον πληγωμένο ψυχισμό της Λώρας.

Με πολύ χαρά παρακολουθώ πια τις παραστάσεις που υπογράφει η Κατερίνα Ευαγγελάτου αλλά και με περιέργεια για να δω ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα, αφού η Ευαγγελάτου δεν επαναπαύεται και δεν ακολουθεί μια πεπατημένη αλλά συχνά αναζητάει νέους δρόμους για να προσεγγίσει τα έργα που αναλαμβάνει και μέχρι στιγμής, τη δικαιώνει απόλυτα.

Γνωρίζοντας ότι ο «γυάλινος κόσμος» είναι κάπως «δύστροπος» (sic) θεατρικά αφού έχει μεγάλα αφηγηματικά κομμάτια κι ως εκ τούτου μια στατικότητα, εξεπλάγην ευχάριστα με τον αέρα φρεσκάδας που του έδωσε η Ευαγγελάτου.

Καταρχήν , αξιοποίησε θαυμάσια τους δυο χρόνους του έργου. Έβγαλε τον αφηγητή εκτός σκηνής και χρησιμοποιώντας τα φώτα και το βίντεο κατόρθωσε να προβάλει τις αναμνήσεις του Τομ (σ.σ του αφηγητή) σε δεύτερο πλάνο όσο εκείνος ακόμα μίλαγε και σε πρώτο όταν έπρεπε να ζωντανέψουν μπροστά μας. Συγχρόνως, δεν εκμοντέρνισε το κείμενο παραποιώντας το,  αλλά αντίθετα άφησε με ωραίο, δεξιοτεχνικό τρόπο την πατίνα του χρόνου πάνω του. Με άλλα λόγια ήταν σαν να έδωσε πνοή σ’ ένα παλιό αντικείμενο, σε μια αντίκα ιδιαίτερης αξίας που αξίζει να βρει τη μια θέση στο καινούργιο περιβάλλον.

Η Ναταλία Τσαλίκη ήταν καταπληκτική. Τόσο εμφανισιακά, όσο κι από πλευρά υπόκρισης, νομίζω δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη Αμάντα στο ελληνικό θέατρο.

Υστερική, καταπιεστική,  ματαιόδοξη, εμμονική, απελπισμένη κι αποφασιστική να παλέψει, αυταρχική, προδομένη, όλα τα είχε σε ιδανικές δόσεις

Άξιοι συνταξιδιώτες της σ’ αυτό το ονειρικό ταξείδι, οι νέοι ηθοποιοί Αμαλία Νίνου, Αντίνοος Αλμπάνης και Κωνσταντίνος Γαβαλάς.

Θέατρο «Δημήτρης Χορν»

«Γυάλινος κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς

Μετάφραση-Δραματουργική επεξεργασία-Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Βλάχου
Βοηθός Σκηνογράφος: Λουκία Μινέτου

Διανομή
ΑΜΑΝΤΑ: Ναταλία Τσαλίκη
ΤΟΜ: Αντίνοος Αλμπάνης
ΛΩΡΑ:Αμαλία Νίνου
ΤΖΙΜ:Κωνσταντίνος Γαβαλάς

Advertisements

0 Responses to “«Γυάλινος κόσμος» στο θέατρο «Δημήτρης Χορν»”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,279 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: