«Κόκκινα φανάρια» στο Εθνικό Θέατρο (Θέατρο Rex)

kokkina fanaria

Τα «Κόκκινα φανάρια» δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις αφού στο ευρύ κοινό είναι γνωστά από την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του 1963. Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν το πρωτότυπο θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού και σχεδόν κανείς δεν ξέρει πολλά για τον συγγραφέα και τις συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες γράφτηκε το έργο.

Ο Αλέκος Γαλανός μεγάλωσε στην Τρούμπα και οι εικόνες των πορνείων της εποχής ήταν η καθημερινότητα του. Εξοικειώθηκε μ’ αυτόν τον μικρόκοσμο από μικρός, δεν τον ωραιοποίησε καθόλου, είχε ιδιαίτερα κριτική διάθεση απέναντι στις γυναίκες που εκδίδονταν και «συμφιλιώθηκε» μαζί τους όταν κάποτε υπήρξε μάρτυρας του έντονου ξυλοδαρμού μιας πόρνης απ’ τον νταβατζή της στη μέση του δρόμου.

Έγραψε τα «Κόκκινα φανάρια» το 1962 απομονωμένος σ’ ένα διαμέρισμα της Εμμανουήλ Μπενάκη. Στόχος του να δείξει τον σκληρό κόσμο της Τρούμπας, τις γυναίκες- θύματα πίσω απ’ την ψεύτικη βιτρίνα της λάμψης  και της απόλαυσης, την εκμετάλλευση της σάρκας, τη ματαίωση των ονείρων .

Το έργο ανέβηκε πρώτη φορά στο θέατρο Πορεία απ’ τον Αλέξη Δαμιανό την ίδια χρονιά, αλλά η μεγάλη επιτυχία ήρθε έναν χρόνο αργότερα στην κινηματογραφική του μεταφορά απ’ τον Βασίλη Γεωργιάδη. Ευτύχησε μάλιστα να βρει τον δρόμο τόσο για τις Κάννες όσο και για το Χόλυγουντ, αφού προτάθηκε στην κατηγορία Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Τελικά, έχασε απ’ το «Οκτώμισι»  του Φελίνι για λίγες μόνο ψήφους.  Πρωταγωνίστησαν σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα της κινηματογραφικής εγχώριας παραγωγής (Καρέζη, Παπαμιχαήλ, Κατράκης, Διαμαντίδου, Χρονοπούλου, Χέλμη, Φούντας, Λαδικού, Ανουσάκη).

Ωστόσο, ο Γαλανός δεν έμεινε ικανοποιημένος απ’ το αποτέλεσμα. Θύμωσε με την τροποποίηση του σεναρίου που άμβλυνε κατά πολύ τη σκληρότητα που ο ίδιος επιθυμούσε να προβάλει και δεν ενέκρινε καθόλου το happy end.  Έστειλε μάλιστα επιστολή διαμαρτυρίας στις εφημερίδες της εποχής.

Η ταινία παρόλα αυτά έγινε τεράστια επιτυχία και το ανέβασμα του θεατρικού έργου στο Εθνικό θέατρο σήμερα,  50 χρόνια μετά, είναι ένα ενδιαφέρον στοίχημα.

«Τα κόκκινα φανάρια» δεν είναι το θεατρικό αριστούργημα απ’ το οποίο θα είχε κανείς υψηλές απαιτήσεις σκηνοθετικά και υποκριτικά. Είναι όμως ο καθρέφτης ενός κόσμου που δεν έχει πεθάνει κι αυτό του προσδίδει κάποια διαχρονικότητα. Επιπλέον, είναι καταγεγραμμένο στη μνήμη μας με συγκεκριμένα – έστω και κινηματογραφικό- στήσιμο και ερμηνείες κι έτσι προκαλεί τους ηθοποιούς να διαφοροποιηθούν από τις αρχικές ερμηνείες.

Η  πρόκληση με άλλα λόγια τόσο για τον σκηνοθέτη όσο και για τους ηθοποιούς να μην πέσουν στην παγίδα της σύγκρισης με κάτι τόσο πολύ επιτυχημένο και ζωντανό στη μνήμη του πολύ κόσμου είναι μεγάλη.  Η εικόνα έχει τεράστια δύναμη και στην προκειμένη περίπτωση, αυτό σε συνδυασμό με τις ερμηνείες των σταρ της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε καλλιτεχνικό βατερλώ (sic).

Ευτυχώς, το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία. Ο Ρήγος επιδίωξε να μείνει πιο πολύ στο σκληρό κομμάτι παρά στο γνώριμο κινηματογραφικό. Διασκεύασε το αρχικό κείμενο δίνοντας του έναν αέρα φρεσκάδας και θέλησε να το κινήσει χορευτικά αφού πρώτα απ’ όλα ο ίδιος είναι χορογράφος κι έτσι βαδίζει σε γνώριμα μονοπάτια. Η έναρξη γίνεται σαν να βρισκόμαστε σε show μ’ ένα εντυπωσιακό χορευτικό, ενώ κατά τη διάρκεια της παράστασης χρησιμοποιείται πολύ το pole dancing.

Μ’ αυτά τα στοιχεία επιχειρείται και η σύνδεση με το σήμερα, αφού μπορεί η Τρούμπα ν’ αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν, αλλά η πορνεία εξακολουθεί και μάλιστα με διάφορες μορφές. Πολλά νυχτερινά κέντρα διασκέδασης (strip shows, clubs) είναι απλώς η βιτρίνα για να προωθηθούν αλλοδαπά στην πλειονότητα τους κορίτσια που μετά τον χορό εκδίδονται, στους δρόμους πέριξ του κέντρου της Αθήνας η ανθρώπινη σάρκα προσφέρεται σχεδόν όλες τις ώρες και για όλα τα γούστα, ενώ τα άλλοτε άθλια δίπατα σπιτάκια με το κόκκινο φωτάκι απέξω  στα ανήλιαγα στενά αυτοπροσδιορίζονται μέσω της φωτεινής επιγραφής studio και ο νοών νοείτω!

Καλή η ομάδα των ηθοποιών, με τη Μαρία Κίτσου και τη Θεοδώρα Τζήμου  να ξεχωρίζουν, την Κοκκίδου και τον Μπουγιούρη να καταφεύγουν στη γνώριμη και κουραστική πια μανιέρα τους, τη Δημητροπούλου ν’ ακροβατεί ανάμεσα σε κάτι καινούργιο και κάτι οικείο από πετυχημένη τηλεοπτική εμφάνιση, τον Ψαρρά  ωριμότερο δραματικά  από κάθε άλλη φορά που τον έχω δει, τον Αλεξίου καλό αλλά σαν να ήθελε κάτι ακόμα, την Πουλοπούλου εντελώς αδιάφορη και τη Μιχαήλ να θυμίζει πολύ κακέκτυπο της Χρονοπούλου ακόμα και εμφανισιακά.

Μου άρεσε το στήσιμο με τη δράση να μοιράζεται τόσο στη σκηνή, όσο και στην οθόνη προβολής (ιδίως για τις πιο ακατάλληλες σκηνές) καθώς και η χρήση κάμερας που έδινε έναν πολύ μοντέρνο τόνο.

 

«Κόκκινα φανάρια» του Αλέκου Γαλανού
ΘΕΑΤΡΟ REX – ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»

 

Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Διασκευή – Δραματολογική επεξεργασία: Έρι Κύργια

Συνεργάτης Σκηνογράφος:  Μαίρη Τσαγκάρη

Κοστούμια:  Νατάσα Δημητρίου

Μουσική:  Δημοσθένης Γρίβας

Φωτισμοί:  Αλέκος Γιάνναρος

Βοηθός σκηνοθέτη:  Άγγελος Παναγόπουλος

Κάμερα:  Πάνος Βιττωράκης, Παναγιώτης Λυκοτραφίτης

Διανομή:

Καπετάν Νικόλας: Νίκος Αλεξίου

Πέτρος, Αστυνόμος, Πελάτης:  Κωνσταντίνος Ασπιώτης

Μυρσίνη: Ευγενία Δημητροπούλου

Ελένη, Μελαχρινή: Μαρία Κίτσου

Μαντάμ Παρή: Ελένη Κοκκίδου

Μαίρη, Κατινάκι: Κωνσταντίνα Μιχαήλ

Ντόρης: Παναγιώτης Μπουγιούρης

Άννα, Γυναίκα με τιγρέ: Άλκηστις Πουλοπούλου

Ισπανός, Πελάτης, Τσιράκι, Αργύρης, Αστυνομικός:  Φοίβος Ριμένας

Άγγελος, Αστυνομικός: Νικόλας Στραβοπόδης

Μαρίνα, Κοκκινομάλλα:  Θεοδώρα Τζήμου

Κατερίνα: Έλενα Τοπαλίδου

Πελάτης, Αμερικάνος, Λιβανέζος, Φωτίκα: Γιάννης Τσεμπερλίδης

Μιχαήλ, Αστυνομικός:  Νίκος Ψαρράς

Advertisements

0 Responses to “«Κόκκινα φανάρια» στο Εθνικό Θέατρο (Θέατρο Rex)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,108 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: