«Θεατές» στο Εθνικό Θέατρο (Κεντρική/πλάγια σκηνή)

 

THEATES

«ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα». Η φράση του Αντώνη Σαμαράκη απ’ το «Ζητείται Ελπίς» του 1954 φαίνεται ότι αποδίδει καλύτερα απ’ ο,τιδήποτε το κεντρικό θέμα των «Θεατών» του Ποντίκα πόσω μάλλον που το έργο διαδραματίζεται σε δύο διπλανά δωμάτια ξενοδοχείου…

Η αποξένωση στη σύγχρονη κοινωνία, η συμμετοχή στο δράμα ή τη χαρά της διπλανής πόρτας αλλά μόνο από διάθεση ηδονοβλεψία κι όχι από ειλικρινές ενδιαφέρον, η τάση για εκμετάλλευση κι η αδιαφορία είναι στοιχεία έντονης διαχρονικότητας αφού σήμερα μοιάζει να μας αφορούν ίσως και περισσότερο από την εποχή που γράφτηκε το έργο.

Μια μικροπωλήτρια που αγωνίζεται για την καθημερινή επιβίωση φτάνει σε απόγνωση και σκοτώνει τον ανάπηρο και κοινωνικά απόκληρο άντρα της. Στη συνέχεια αυτοκτονεί αφήνοντας απλώς ένα γράμμα ότι επιθυμούσαν να φύγουν με αξιοπρέπεια. Ένας χασομέρης ηδονοβλεψίας στο διπλανό δωμάτιο του άθλιου ξενοδοχείου παρακολουθεί το δράμα από μια τρύπα στον τοίχο κι αργότερα το διηγείται στην ερωμένη του. Οι δυο νεκροί γίνονται βορά στο στόμα των άλλων που προσπαθούν να ερμηνεύσουν την πράξη ενώ παράλληλα επιδίδονται σε ερωτικές περιπτύξεις και ψάχνουν να δώσουν ένα νόημα και στις δικές τους τελματωμένη ζωές.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου κατάφερε να κάνει ένα δώσει αέρα φρεσκάδας στο κείμενο του Ποντίκα και να το εντάξει δυναμικά στην κατάσταση του σημερινού ανθρώπου χωρίς ωστόσο να του αφαιρεί την οριοθετημένη χρονική του ταυτότητα.

Από τη διανομή ξεχώρισε ο Νίκος Ψαρράς. Εντελώς διαφορετικός απ’ ότι ως τώρα τον έχουμε συνηθίσει, ενσάρκωσε απολύτως επιτυχημένα τον λούμπεν ανθρωπάκο που ψάχνει την ηδονή στα ερωτικά περιοδικά ή τις κλειδαρότρυπες, αρνείται να βρει δουλειά και χαρτζιλικώνεται απ’ τη νοσοκόμα ερωμένη του. Ευφάνταστος, κωμικός, πονηρός, βίαιος αλλά και δραματικός συγχρόνως έδωσε τον κεντρικό τόνο της παράστασης. Άξια παρτενέρ του η Άλκηστις Πουλοπούλου. Από την είσοδο της στη σκηνή και την συνύπαρξη με τον Ψαρά, η παράσταση ζωντάνεψε και παρουσίασε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Υποτονική η Στεφανία Γουλιώτη, ενώ ο Νικόλας Παπαγιάννης σκιαγράφησε εξωτερικά τον ρόλο του και είχε κακή άρθρωση με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να τον ακούσουμε.

Ευρηματικό το σκηνικό των αντικατοπτρισμών της Ελένης Μανωλοπούλου και πιστά για την εποχή που διαδραματίζεται το έργο τα κοστούμια.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ (ΠΛΑΓΙΑ) ΣΚΗΝΗ

«Θεατές»  του Μάριου Ποντίκα

 Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική-Ηχητικός σχεδιασμός: Σταύρος Γασπαράτος

Σχεδιασμός Φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης

Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Βλάχου

Ειδικά εφέ: Αφοί Αλαχούζοι

Εφέ φωτιάς: Μιχάλης Σαμιώτης

Διανομή:

Άντρας: Νικόλας Παπαγιάννης

1η Γυναίκα: Στεφανία Γουλιώτη

Γείτονας: Νίκος Ψαρράς

2η Γυναίκα: Άλκηστις Πουλοπούλου

 

Advertisements

0 Responses to “«Θεατές» στο Εθνικό Θέατρο (Κεντρική/πλάγια σκηνή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: