Peer Gynt, no man’s land στο Θησείον

 

Peer Gynt, no man’s land

Ένα παλιό νορβηγικό λαϊκό παραμύθι είναι η βάση για τον «Πέερ Γκυντ» που γράφτηκε το 1867 κι ανήκει στα πρώιμα έργα του Ίψεν. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τη συγγραφή του ο Ίψεν αγνόησε εσκεμμένα τους κανόνες του δράματος του 19ου αιώνα με συνέπεια να υπάρχει μια διαρκής μεταφορά στο χώρο και τον χρόνο, στη συνείδηση και το ασυνείδητο. Το έργο εμπλέκει το πραγματικό με το φανταστικό με τον κεντρικό ήρωα ν’ ακροβατεί  διαρκώς ανάμεσα στο παρελθόν και το παρελθόν, στις επιθυμίες και τον σκληρό ρεαλισμό της ζωής, σ’ αυτούς που αγαπάει και στους άλλους με τους οποίους αναγκάζεται να συναναστραφεί. Όλα αυτά καθιστούν το έργο δύσκολο στο ανέβασμα του, γι’ αυτό και η ευτυχής συγκυρία να υπάρχουν φέτος δύο παραστάσεις του «Πέερ Γκυντ» ( ανεβαίνει κι απ’ το Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδας) είναι εξαιρετικά σπάνια.

Πρόκειται ουσιαστικά για έπος  που αφορά στη διαδικασία μύησης ενός ανθρώπου στη ζωή. Παρακολουθούμε τον Πέερ Γκυντ απ’ τα πρώτα νεανικά του χρόνια μέχρι τα βαθειά του γεράματα. Δεν πρόκειται απλώς για τη χρονική διαδρομή του ήρωα αλλά κυρίως για την πνευματική και ψυχική του διαδικασία προς την ωρίμανση.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, θα είχε καταρχήν ενδιαφέρον το εγχείρημα συρρίκνωσης ενός τεράστιου έργου σε παράσταση μιάμισης ώρας και τόσων προσώπων σε τρεις μόνο ηθοποιούς που θα καλούνταν να ενσαρκώσουν όλους τους ρόλους υπό την προϋπόθεση να μην χαθεί η ποιητικότητα του κειμένου.

Δυστυχώς, η παράσταση ήταν απογοητευτική αφού το αποτέλεσμα θύμιζε κακό ερασιτεχνικό θέατρο. Οι ηθοποιοί δεν ακούγονταν (σ.σ αξίζει να σημειωθεί ότι είναι μικρή η αίθουσα του θεάτρου κι έπαιζαν δίπλα μας σχεδόν…), είχαν κακή εκφορά λόγου και καμιά συναισθηματική απόχρωση που να τους διαφοροποιεί κατά τη μετάβαση από τον έναν ρόλο στον άλλο ή που να υποδηλώνει χρονική μετατόπιση.

Η από κοινού ευθύνη της σκηνοθεσίας είναι ένα ακόμα αρνητικό στοιχείο της παράστασης. Πώς είναι δυνατόν να σταθεί έστω ένας απ’ τους συμμετέχοντες λίγο πιο μακριά και να πάρει την ευθύνη της παράστασης, να διορθώσει λάθη κι αδυναμίες, να προβάλει τυχόν προτερήματα, να δώσει σάρκα και οστά στο κείμενο δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα για τους θεατές… Όταν παίζουν τρεις και σκηνοθετούν κι οι τρεις είναι στην πραγματικότητα σαν να σκηνοθετεί ο καθένας τον εαυτό του κι αυτό από μόνο του δεν συνιστά σοβαρή παράσταση

Βρήκα συμπαθητικά τα κοστούμια και το σκηνικό αλλά η όλη παράσταση θέλει δουλειά από την αρχή για να μπορεί να σταθεί σκηνικά με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη πρόταση που να μπορεί να δικαιώσει το έργο  έστω και στη μορφή μιας σκηνικής σύνθεσης όπως αυτή που αποπειράθηκε η ομάδα ν’ ανεβάσει χωρίς δυστυχώς ουσιαστική προετοιμασία.

Peer Gynt, no man’s land

Σκηνική Σύνθεση της ομάδας  The 3d person theatre group

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Σκηνοθεσία: Αντιγόνη Φρυδά, Ελένη Ζαραφίδου, Βαλάντης Φράγκος

Σκηνικά: Γιάννης Θεοδωράκης

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου

Μουσική: Γιάννης Σαββίδης

Φωτισμοί: Κατερίνα Παπαδάκου

Ερμηνεύουν: Αντιγόνη Φρυδά, Ελένη Ζαραφίδου, Βαλάντης Φράγκος

Advertisements

0 Responses to “Peer Gynt, no man’s land στο Θησείον”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 195,843 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: