«Οι απόψεις ενός κλόουν» στο Εθνικό Θέατρο (Σκηνή Νίκος Κούρκουλος)

clown

«Ο κλόουν» του νομπελίστα Χάινριχ Μπελ που γράφτηκε μόλις 20 χρόνια μετά τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου είναι ένα βαθιά πολιτικό αλλά και ανθρώπινο έργο. Με αφορμή την ιστορία ενός κλόουν ο Μπελ επιλέγει να κάνει αναφορές στο πρόσφατο παρελθόν διαχωρίζοντας εξαρχής τον εαυτό του από την επίσημη ιδεολογική γραμμή της χώρας με τα γνωστά συνεπακόλουθα…  Με πικρία αλλά και αλήθεια καταγράφει τα δεινά  που μια ολόκληρη γενιά Γερμανών χρεώθηκε ακόμα κι αν ανάμεσα τους υπήρξαν κάποιοι που δεν συμφωνούσαν.

Εύστοχα επιλέγει να δώσει υπόσταση στους προβληματισμούς του μέσα απ’ την ιστορία του Χανς Σνηρ. Η  φιγούρα εξάλλου του κλόουν στον χώρο του θεάματος είναι συνυφασμένη με την ευθυμία. Στα μάτια και την συνείδηση των πολλών ο κλόουν ταυτίζεται  με το γέλιο, τη χαρά και την αθωότητα. Αλίμονο όμως, στον χώρο του θεάματος είναι συχνό το φαινόμενο να διαφέρει η εξωτερική εικόνα απ’ την πραγματικότητα. Ο συγκεκριμένος κλόουν κουβαλά βαρύ φορτίο στις αποσκευές του, συναισθηματική κατάρρευση, ενοχή, συνειδητή απομάκρυνση από την οικογένεια, σταδιακή έως και ολοκληρωτική κοινωνική αποξένωση.Ευαίσθητος κι ευάλωτος μετά την εγκατάλειψη που βιώνει, δεν σταματά ν’ αναζητά το αντικείμενο του πόθου του ενώ οδεύει προς την αυτοκαταστροφή παρά τις παραινέσεις των γύρω του να ξεχάσει και να συνέλθει.

Ο Αργύρης Ξάφης έκανε μια έξυπνη διασκευή για το θέατρο στήνοντας μια παράσταση με ρυθμό, κέφι αλλά και βαθύ προβληματισμό. Επέλεξε σκόπιμα να υπογραμμίσει με  μια διακριτική αλλά θλιμμένη νότα τη ζωηρή ατμόσφαιρα που κανονικά δημιουργεί η εμφάνιση ενός κλόουν για να καταλήξει στην τραγική διαπίστωση ότι ο  Χανς Σνηρ – όπως και η πλειονότητα των κλόουν -δεν  δικαιούται μερίδιο στη χαρά που προσφέρει στους άλλους… Η σκηνοθεσία του Ξάφη παραπέμπει στις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες του βωβού κινηματογράφου με κείνες τις φιγούρες των ηθοποιών που ενώ σε κάνουν να γελάς σε ποτίζουν και με μια μελαγχολία…

Με τη συνδρομή του λειτουργικού σκηνικού, των κοστουμιών,  του πετυχημένου μακιγιάζ και της αγαστής συνδρομής ζωντανής μουσικής και φωτισμών, η διανομή των ηθοποιών με προεξάρχοντα τον πολύ καλό Δημήτρη Παπανικολάου έδωσε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα αναδεικνύοντας το έτσι κι αλλιώς σημαντικό έργο του Μπελ.

 

«Οι απόψεις ενός κλόουν»  του Χάινριχ Μπελ

ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

Μετάφραση – θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Αργύρης Ξάφης

Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Κίνηση: Αμάλια Μπένετ

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γιαννοπούλου

Διανομή:

Αλφόνσο Σνηρ (πατέρας του Χανς), Μάρτιν Ντέρκουμ (πατέρας της Μαρί), Ελεγκτής, Αστυνόος Άλφα, Στρύντερ, Οντίλο Κίνκελ, πάτερ Ζόμερβιλντ, Γερμανός: Γιώργος Γάλλος

Μαρί Ντέρκουμ, Ενριέτ Σνηρ, Κα Φρέντεμποϋλ, Μόνικα Σιλφς: Δέσποινα Κούρτη

Χέριμπερ Τσύπφνερ, Φαρμακοποιός, Σερβιτόρος, Αστυνόμος Βήτα, Φοιτητής Θεολογίας, Άλφρεντ Κίνκελ, Νεαρός Ρεπόρτερ, Κόστερτ: Θανάσης Λέκκας

Χανς Σνηρ: Δημήτρης Παπανικολάου

Λέο Σνηρ, Μουσικός επί σκηνής : Κορνήλιος Σελαμσής

Advertisements

0 Responses to “«Οι απόψεις ενός κλόουν» στο Εθνικό Θέατρο (Σκηνή Νίκος Κούρκουλος)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,289 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: