«Σ υ γ χ ώ ρ ε σ έ με» στο Εθνικό Θέατρο

IMG_9057
Νιώθω μια αμηχανία όταν γράφω για μια παράσταση και δεν έχω γνώση του έργου. Είναι αναπόφευκτο όμως όταν πρόκειται για πολύ σύγχρονα έργα που δεν έχουν προλάβει καν να εκδοθούν.

Οι συγγραφείς Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλη τοποθετούν την ιστορία τους σ’ ένα ενδιάμεσο επίπεδο «ύπαρξης». Μερικοί άνθρωποι που τελικά συνδέονται μεταξύ τους συναντώνται σ’ έναν απροσδιόριστο χώρο και περιμένουν να πάνε κάπου αλλού. Αρχικά τους βλέπουμε ανά ζεύγη κι έτσι μαθαίνουμε λίγα πράγματα για την ιστορία του καθενός. Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για ανθρώπους που ενώνονται μέσα από μια συγγενική σχέση (ανδρόγυνο, μάνα-κόρη, πατέρας-γιος, αδερφές) η οποία σε μια δεδομένη στιγμή διαταράχθηκε με τραγικές συνέπειες. Μέσα στη ροή του έργου αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι κάτι αλλόκοτο συμβαίνει, σχεδόν υπερφυσικό. Οι άνθρωποι αυτοί μόλις έχουν πεθάνει. Βρίσκονται στο στάδιο εκείνο που ακόμα είναι νωπές οι αναμνήσεις της θνητής ζωής τους και περιμένουν το «λεωφορείο» που θα τους μεταφέρει στο επέκεινα…

Στο θέατρο έχουμε δει κι άλλοτε δράση στον άλλο κόσμο. Αναφέρω πρόχειρα τη «Μικρή μας πόλη» του Θόρντον Ουάιλντερ, τον «Ορφέα κι Ευρυδίκη» του Ανούιγ ή ακόμα τα φαντάσματα του Δαρείου στους «Πέρσες» του Αισχύλου και του Βασιλιά στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ που είναι ουσιαστικά παρεμβολές στον κόσμο των ζωντανών.
Ο θάνατος ως γεγονός αναπόφευκτο και τελεσίδικο είναι θέμα που προκαλεί δραματουργικά αφού υποτίθεται ότι τα «δρώντα» πρόσωπα έχουν αποκτήσει μια σοφία που δεν είχαν όσο ήταν εν ζωή κι έτσι μπορούν ν’ αποτιμήσουν καλύτερα το ουσιώδες απ’ το ανούσιο κι ως εκ τούτου να κρίνουν τους ζωντανούς και τις πράξεις τους. Δίνεται επομένως η ευκαιρία στον συγγραφέα και τον σκηνοθέτη να εκθέσουν τις μεταφυσικές τους ανησυχίες απελευθερωμένοι απ’ τις συμβάσεις της θνητότητας…

Μαθαίνω ότι το έργο είναι μικρό και όχι ιδιαίτερα πυκνογραμμένο. Ο Ακύλλας Καραζήσης που υπογράφει τη σκηνοθεσία φαίνεται ότι είχε ανάγκη να εξαντλήσει όλες του τις ανησυχίες και τα φιλοσοφικά ερωτήματα κι έτσι παρέδωσε μια παράσταση 2, 5 ωρών που και κουραστική ήταν και χωρίς κανέναν σαφή προβληματισμό.
Η παράσταση προσπάθησε αδέξια να πραγματευτεί αυτό το ενδιάμεσο στάδιο στο οποίο τοποθετούν το έργο τους οι συγγραφείς και το έκανε με σχετική αμηχανία. Άφησε το έργο να μακρύνει πολύ χωρίς να υπάρχει λόγος γιατί έτσι χάθηκε ο,τιδήποτε θα μπορούσε να υποβάλλει σε μια ατμόσφαιρα τον θεατή. Προσέθεσε δύο μουσικούς σαν αγγέλους συνοδούς στον άλλο κόσμο οι οποίοι θύμιζαν φιγούρες κομφερανσιέ της Αθήνας των προηγούμενων δεκαετιών (άγνωστο γιατί έπρεπε ν’ ακούμε συχνά το «Ευτυχείτε» του συγχωρεμένου Άλκη Στέα που επιπλέον δεν είναι πια αναγνωρίσιμο στο νεαρό κοινό), μίλησε για μυθικά νησιά και χαμένες ατλαντίδες, έβαλε ερωτήματα γύρω απ’ τη σχέση πατέρα γιου, προσπάθησε ν’ αγγίξει ενοχικά σύνδρομα αλλά όλα αυτά με τη λογική του λίγο απ’ όλα κι έτσι στο τέλος έμεινε μόνο η αγωνία για το πότε θα τελειώσει αυτό το πράγμα…
Βρήκα ενδιαφέρον ένα μόνο στοιχείο στο φινάλε, την κραυγή του μικρού παιδιού που νομίζω παρέπεμπε σε κραυγή νεογέννητου όταν έρχεται στον κόσμο. Είναι το παιδί που σώζεται και δεν θ’ ακολουθήσει τους άλλους στο ταξίδι τους αλλά κι αυτό ακόμα το φινάλε τράβηξε πολύ επαναλαμβανόμενο αρκετές φορές και θαμπώνοντας έτσι την όποια αίσθηση μπορούσε ν’ αφήσει η τελική έκβαση.
Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ ότι τελικά ο καλός σκηνοθέτης είναι ο αφαιρετικός σκηνοθέτης που μ’ ευαισθησία μπορεί ν’ αγγίξει ψυχές και να μαγέψει το κοινό. Τα πολλά στολίδια μοιάζουν φανταχτερά αλλά σπάνε εύκολα…

«Σ υ γ χ ώ ρ ε σ έ με» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης
Σκηνικό: Μαρία Πανουργιά, Ιωάννα Τσάμη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος
Μουσική: Ελένη Μπούκλη, Γιώργος Κατσής
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Παπανδρέου
Διανομή:
Γυναίκα: Μαρία Σκουλά, Άντρας: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Κόρη: Ηρώ Μπέζου, Μητέρα: Ελενα Τοπαλίδου, Αγόρι: Αναστασία – Ραφαέλα Κονίδη, Άντρας 2: Λαέρτης Μαλκότσης, Γυναίκα 3: Μαρία Καλλιμάνη, Γυναίκα 2: Πηνελόπη Τσιλίκα, Άγγελος 1: Ελένη Μπούκλη, Άγγελος 2: Γιώργος Κατσής

Advertisements

0 Responses to “«Σ υ γ χ ώ ρ ε σ έ με» στο Εθνικό Θέατρο”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,279 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: