«Άμλετ» στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

Hamlet

Με αφορμή τον «Άμλετ» σε σκηνοθεσία Χουβαρδά δεν απέφυγα την σκέψη ότι το καλό θέατρο προσδιορίζεται στην εποχή μας απ’ τον σκηνοθέτη και μόνον αυτόν.
Χρειάστηκε βέβαια παραπάνω από αιώνας προκειμένου να καταφέρει ο σκηνοθέτης να επιβληθεί στην παράσταση και να «κλέψει» την αίγλη απ’ τους ηθοποιούς, ωστόσο επιτέλους σήμερα όλο και περισσότερο υπογράφονται παραστάσεις – concepts που δεν είναι διεκπεραιωτικές σκηνοθεσίες και δεν κάνουν ζουμ στο ένα αλλά στο όλον.

Παρακολουθώντας τον Άμλετ του Χουβαρδά αισθάνθηκα τη συμφιλίωση (sic) ανάμεσα στα δύο μέρη… Οι ηθοποιοί είναι πάντα τα πρόσωπα που δέχονται όλα τα φώτα και το μέσο κοινό συνήθως ρωτάει αν ήταν καλός ο τάδε ή ο δείνα. Στις σκηνοθεσίες των τελευταίων χρόνων από ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να κάνουν καλό θέατρο τη θέση του ηθοποιού -σταρ έχει πάρει η ομάδα που δουλεύει κάτω από ένα σαφές όραμα. Αυτό το βλέπαμε έντονα στον διεθνή θεατρικό χώρο από τις παραστάσεις των πρωτοποριακών σχημάτων που φιλοξενήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον Φεστιβάλ Αθηνών αλλά και μεμονωμένα. Είναι μια ικανοποίηση να το βλέπουμε και στις εγχώριες παραγωγές έστω και μειοψηφικά προς το παρόν…

Αυτό που μ’ εντυπωσίασε σ’ ένα έργο τόσο γνωστό και χιλιοπαιγμένο ήταν η αισθητική της παράστασης, η σύλληψη κι η εκτέλεση της, το συνολικό όραμα του Χουβαρδά για το έργο, η επιτυχής σύνδεση με τη διαφθορά του συστήματος στις μέρες μας χωρίς να υστερεί όμως σε ποιητικότητα και λυρισμό, χωρίς να προσβάλλει τον Σαίξπηρ.

Ο Χουβαρδάς κάνει σαφές απ’ την αρχή το ύφος της παράστασης. Σκοτάδι, ατμόσφαιρα γκανγκστερικής ταινίας, μουσικό χαλί που «παίζει» στον ίδιο επαναληπτικό τόνο σ’ όλη τη διάρκεια, μη σαφής χρονική τοποθέτηση.

Ένα ξύλινο σπίτι στην άκρη της σκηνής λειτουργεί ως πολλαπλό σύμβολο∙ είναι ο οίκος της αμαρτίας, ανοίγει και μεταμορφώνεται σε μικρότερη σκηνή πάνω στη σκηνή, παραπέμπει στα σπίτια που χτίζονται στα ποτάμια μέσα στο νερό. Το έδαφος από κάτω είναι σαθρό και τα τρώει σιγά- σιγά. Οι κάτοικοι του θα βουλιάξουν χωρίς να το καταλάβουν. Ο τελευταίος που θα μπει θα κλειδώσει και την πόρτα για να μην αφήσει το μίασμα να βγει παραέξω. Η βασιλική γενιά του Άμλετ είναι εξαρχής καταδικασμένη κι η αμφισημία ως προς το υπαρξιακό γίγνεσθαι του ήρωα πλανάται σαν ζοφερή πραγματικότητα σ’ όλη την εξέλιξη της δράσης. Παράλληλα, ένα κουτί σαν τηλεφωνικός θάλαμος στην αριστερή άκρη της σκηνής, ένα τηλέφωνο που χτυπά από μια συσκευή που δεν είναι συνδεδεμένη. Ποιος καλεί τον Άμλετ κι από πού;

Ο νεαρός πρίγκιπας της Δανίας κουβαλάει μέσα του τη θλίψη για τον θάνατο του πατέρα του κι όλες τις ενοχές για τις εγκληματικές πράξεις της μητέρας και του θείου του. Βασανίζεται από υπαρξιακά ερωτήματα, βρίσκει παρηγοριά μόνο στην αθώα Οφηλία και τον πιστό Οράτιο κι όλα αυτά μοιάζουν να παραπαίουν ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα ενώ απ’ την αρχή ως το τέλος ο θάνατος φαντάζει ως μη αναστρέψιμο γεγονός.

Την εξαιρετική σκηνοθεσία του Χουβαρδά συμπλήρωσαν άξια οι φωτισμοί του Παυλόπουλου, ο σκηνικός χώρος της Μανιδάκη, τα κοστούμια της Τσάμη, η υποβλητικότητα της μουσικής του Γρίβα (απ’ τα ωραιότερα μουσικά χαλιά που έχω ακούσει σε παράσταση) και βεβαίως το σύνολο της διανομής με προεξάρχοντα τον Λούλη που στον πιο απαιτητικό ρόλο της καριέρας του κατέθεσε μια σημαντική ερμηνεία. Αξιοσημείωτος κι ο Οράτιος του Βασαρδάνη αλλά και το ζεύγος Κλαύδιου – Γερτρούδης παραπαίον στο μεθύσι της εξουσίας, στη διαφθορά και την ακολασία αποδόθηκε με στυλ απαράμιλλο  απ’ τον Γιώργο Γάλλο και την Αμαλία Μουτούση.

Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση – Κεντρική Σκηνή (14 Ιανουαρίου – 8 Φεβρουαρίου 2015 )
«Άμλετ» του Σαίξπηρ
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Δημοσθένης Γρίβας
Φωτισμός: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Τριανταφύλλη
Βοηθός σκηνογράφου: Θάλεια Μέλισσα
Εκτέλεση παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

Ηθοποιοί: Ορφέας Αυγουστίδης, Κώστας Βασαρδάνης, Γιώργος Γάλλος, Γιώργος Γλάστρας, Χρήστος Λούλης, Αμαλία Μουτούση, Νικόλας Παπαγιάννης, Άλκηστις Πουλοπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Χάρης Φραγκούλης, Νίκος Χατζόπουλος

Advertisements

0 Responses to “«Άμλετ» στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 197,093 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: