«Κατερίνα» στο Θησείον

images
Μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στο κρεβάτι της. Την ανακαλύπτει ο μοναχογιός της, ένα νεαρό παιδί γύρω στα 20. Αν εξαιρέσει κανείς την αποστροφή που μας γεννά ο θάνατος – ιδιαίτερα όταν η κατάληξη δεν έρχεται από φυσικά αίτια και σε προχωρημένη ηλικία- στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε καλοδεχούμενος με την έννοια της λύτρωσης. Ήθελε να πεθάνει και το έκανε. Κατάφερε να φτάσει στο τέλος χωρίς να την προλάβει κανείς. Το είχε σχεδιάσει πολύ προσεχτικά, το μεθόδευσε με ακρίβεια δράστη που προσπαθεί να εξετάσει όλα τα ενδεχόμενα για να μην τον πιάσουν ποτέ.

Η Κατερίνα υπήρξε ένα τρυφερό πλάσμα που υπέφερε πολύ. Από την εφηβεία της οπότε κι εκδηλώθηκε η ασθένεια μέχρι την ωριμότητα της έπρεπε να παλέψει με τους προσωπικούς της δαίμονες. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει και τους γύρω της. Με μια οικογένεια που της κληροδότησε την ασθένεια, με γονείς που δεν μπορούσαν να την βοηθήσουν ουσιαστικά, με αδέρφια που έπασχαν και τα ίδια, είχε τους δικούς της βασανιστές μέσα κι έξω…

Μόνη της παρηγοριά ο Τάσος που την αγάπησε πιο πολύ απ’ όσο άντεχε κι ο μοναχογιός που για εκείνη αντιπροσώπευε ένα ολόκληρο σύμπαν. Μέσα απ’ την αρρώστια της η Κατερίνα πρόσφερε δυστυχώς άσχημες εικόνες σ’ ένα μικρό παιδί που έμαθε να βλέπει μια μητέρα εξαρτημένη από αλκοόλ, χάπια και τσιγάρα με όλα τα συνεπακόλουθα. Από την άλλη, η αγάπη της γι’ αυτόν την έκανε να νικά κάποτε τους φόβους της, να αποδεχτεί τις επιλογές του και να τον λυτρώσει απ’ το βάσανο που θα γεννούσε μελλοντικά η παρουσία της στη ζωή του. Η Κατερίνα έκανε δηλαδή μια υπέρβαση. Αν και η ίδια δεν γνώρισε αγάπη και στοργή όπως σε φυσιολογικές συνθήκες τα παιδιά απ’ τους γονείς τους, μπόρεσε να τα παράσχει απλόχερα στο δικό της παιδί. Δεχόταν αδιαμαρτύρητα τα πάντα αρκεί να είναι εκείνος καλά «[…]εμένα μου φτάνει και μου περισσεύει που το παιδί μου είναι ευτυχισμένο και γελαστό[…]»

Το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ είναι κάτι περισσότερο από λογοτεχνία• γραμμένο με τη μορφή ημερολογίου ( το ημερολόγιο της μάνας του που δεν διάβασε ποτέ) είναι το δώρο του προς την Κατερίνα και προς όλους τους ανθρώπους που νοσούν και δεν έχουν την στήριξη, την αποδοχή και την αγάπη που τους χρειάζεται. Προσπάθεια συμφιλίωσης με όσα τον πλήγωσαν σε προσωπικό επίπεδο, μάθημα αυτογνωσίας αλλά και βιβλίο για γερά νεύρα ή γερό στομάχι ( εξαρτάται που έχει ο καθένας μας ευαισθησία…)

Ο Κορτώ επιστρέφει την αγάπη που εισέπραξε δείχνοντας μας ότι αυτή είναι μονόδρομος σε όποια δυσκολία. Άλλωστε, αν η Κατερίνα έζησε όσο έζησε οφείλεται εν πολλοίς στο ότι είχε την αγάπη του άντρα της και του παιδιού της να της δίνουν λόγο ύπαρξης- έστω κι έτσι.

Η παράσταση ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Με τρεις ανθρώπους επί σκηνής κι έναν φακό είδαμε πώς γίνονται τα θεατρικά θαύματα. Με τα πιο λιτά μέσα ζωντάνεψε μια γυναίκα και η διαδρομή της. Είδαμε τα πρόσωπα της ζωής της, τους φόβους και τις αγωνίες της. Μοιραστήκαμε τις χαρές και συρθήκαμε στο πάτωμα κάθε φορά που εκείνη «χανόταν» καθώς εμφανιζόταν πάλι η αρρώστια…

Η Λένα Παπαληγούρα κάνει μια εξαιρετική εμφάνιση. Ενδύεται την Κατερίνα με τρόπο σπαρακτικό. Μέσα από μια συγκλονιστική ερμηνεία παρακολουθούμε ολόκληρη την ψυχική πορεία της Κατερίνας μέχρι τη λύτρωση. Με βάθος, σωστή τεχνική, πολύ συναίσθημα κι αφοσίωση σ’ ένα πρόσωπο που είναι κάτι περισσότερο από ρόλος αφού δεν είναι το αποκύημα της φαντασίας ενός συγγραφέα αλλά η ίδια η μάνα που τον γέννησε.

Ο Γιώργος Νανούρης έκανε μια πολύ δημιουργική σκηνοθετική προσέγγιση προσέχοντας να μας δώσει σε καθαρές και κατανοητές γραμμές την προσωπικότητα ενός ψυχικά άρρωστου ανθρώπου. Με χαρά μάλιστα διάβασα σήμερα  σε προσωπική του ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η παράσταση αυτή υπήρξε λυτρωτική και για τον ίδιο αφού τον έβγαλε από προσωπικά κι επαγγελματικά αδιέξοδα.

Εξαιρετικά λειτουργική κι η μουσική του Λόλεκ που είναι επί σκηνής σε όλη τη διάρκεια της παράστασης σαν ένας συμβολικός φόρος τιμής στην Κατερίνα που λάτρευε τη μουσική.

Θέατρο Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες
«Κατερίνα»
Δραματοποιημένο Μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ

Σκηνοθεσία:Γιώργος Νανούρης
Ερμηνεύουν: Λένα Παπαληγούρα, Γιώργος Νανούρης.
Μουσική: Λόλεκ.

Advertisements

0 Responses to “«Κατερίνα» στο Θησείον”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Επισκεψιμότητα

  • 196,289 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: